Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vive Le Vélo (26 juli 2018)

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, July 29, 2018 08:59:17

“Hij voelde zich vernederd door alle beschuldigingen van dopinggebruik en mentaal kwam hij er nooit meer bovenop.”

Het is een zin uit het boek “Pellegrina “ van L. Van Noord (p118) uit het hoofdstuk over Pantani.

Ik wil op geen enkele manier vergelijkingen maken, maar bij het lezen van die zin flitst er een passage van ‘Vive le vélo’ door mijn hoofd.

“Op zo’n moment voel je je toch als die kleine jongen op de speelplaats die gepest en vernederd wordt door alle anderen.”

De gevoelige woorden van Klaas Delrue als hij spreekt over het boe-geroep langs het parcours van de Tour de France, aan het adres van elke renner van Sky en in het bijzonder aan de deur van Froome.

Klaas woorden raken me, hoe hij het zegt en wat hij zegt, er zit zoveel waarheid in.

Zulke uitspattingen raken en kraken een mens, of je nu een kleine jongen bent op een speelplaats of je bent die grote kerel in het circus van de Tour, dat blijft in wezen precies hetzelfde.

Het gaat je oren in en vindt razendsnel de weg naar je hart.

Het tekent en graveert diep in iemands ziel, een ongewenste tatoeage aan de binnenkant van je hart, onuitwisbaar, voor altijd voelbaar.

De film van de Tour fietst aan me voorbij en ik kijk in mezelf.

Ik ben supporter, liefhebber, geen absolute kenner maar ik hou van de Tour, van de renners, de prestaties en de emoties.

Ik beken dat mijn liefde voor de ploeg van Sky niet bijster groot is, en mijn gevoel mooi te verwoorden is zoals Patrick Lefevre laatst zei: Sky is een fabriek en wij zijn een familie.

Ik schreef ooit in een stukje over de Tour dat Froome op mij meer overkomt als een machine dan als een mens. Een marionet aan Sky-touwtjes , een robot met een knikkend hoofd.

Soms, als het harnas een scheurtje lijkt te vertonen, zie ik menselijke trekken en dat doet mij oprecht deugd. Het maakt dat je je als supporter meer kan inleven in de sportmens en daarmee groeit de empathie én het meeleven.

Kwetsbaarheid kunnen tonen is naar mijn gevoel geen zwakte maar een enorme sterkte. Laten zien, horen en voelen hoe je ermee omgaat kan de herkenning en erkenning van elke mens doen groeien.

Maar los van sympathie en empathie, en ver daarvandaan, staan de acties van de uitjouwende menigte . Triestig en pijnlijk, en zonder enige vorm van respect voor de sport en sporter.

Maar vooral ben ik bezorgd om welke gevolgen het voor iemand als Froome heeft.

Niemand is daar ongevoelig voor, zeker niet een sportman.

Sport is emotie in elke vorm , op elk niveau en in elke betekenis van het woord.

Je kan niet de drang of het verlangen hebben om te winnen als je gevoel daar niet in zit.

De pijn of spijt van verlies, het ultieme gevoel bij winst, het blijven doorbijten om het allerhoogste doel te bereiken, je lichaam tot het uiterste te drijven…. Allemaal acties vol pure passie en overlopend van GEVOEL.

Een vat vol emotie, een bom vol gevoel, dat zit in elke sportmens.

Ook als supporter zit je boordevol emotie. Van op het puntje van mijn stoel tot in het verste hoekje van mijn kleine teen, van kapot gebeten nagels tot tranen in mijn zakdoek, van “met heel mijn hart” tot “achter het behang”, en dat laatste dan vooral bij sommige taferelen die ik zie en hoor langs de kant van de weg.

Wat zou ik graag in het oor van elk van die mensen willen fluisteren dat hun woorden en daden zoveel schade toebrengen aan een mooi sportgebeuren, aan een fijne ervaring voor iedereen én aan de medemens die ze viseren.

In mijn naïeve gedachte zou ik ze even het zwijgen kunnen opleggen en misschien zou er een moment van besef komen, van spijt misschien? Hoop doet leven nietwaar?

Los van mijn eigen gevoel en beleving probeer ik mij in te leven in de renners van Sky in deze Tour. Ik zie de grote orka’s op de gebogen ruggen, ze lijken zich te bewegen bij elke trap die de renner doet en ik vraag me af: Zouden deze imposante beesten hen kracht geven en een onoverwinnelijk gevoel of weegt het juist loodzwaar door op hun rug?

Ik hoop oprecht en uit de grond van mijn hart dat het elke renner goed gaat. Dat ze hun gevoel zuiver, intens en zonder filter kunnen blijven beleven en dat ze terecht trots kunnen zijn op de bovenmenselijke prestaties die ze de voorbije weken hebben geleverd.

En aan elke supporter wens ik de oprechte en echte liefde voor de sport en het respect voor zijn/haar medemensen.

En Klaas wens ik nog heel veel mooie woorden en prachtige liedjes, van “nooit naar nergens” tot telkens opnieuw rechtstreeks naar mijn hart. Dankjewel.

Vive le Vélo !

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post393

Mijn teleurstelling na de eerste keer

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, July 17, 2018 08:27:40

Tussen de wal en het schip van de sport, zwem ik een beetje verloren vandaag.

Karl heeft even losgelaten, de voetbalstrijd is gestreden en de renners van de Tour de France verdienen ook hun rust.

Misschien dat ik ook even pauze moet nemen na deze dagen, maar de berusting in mijn lijf is ver zoek, ik voel eerder grote onrust.

Ik zoek mijn weg naar de rust en het mooie gevoel en op die route komt de “avondetappe” voorbij.

Het programma is mij bekend van de voorgaande jaren maar voor dit jaar wordt het mijn eerste keer.

Een tafel met gasten, een prachtig Frans decor en gesprekken over de Tour en zijn renners, ik voel een vlindertje wakker worden.

Rob Harmeling zit ook mee aan tafel en als ik denk aan zijn onvergetelijk mooie verhalen in Vive Le Vélo, hoe ik aan zijn lippen hing en zijn boeiende uitspraken en anekdotes mij eindeloos boeide, dan worden plots nog meer vlindertjes wakker. Heerlijk.

Maar vanavond voel ik niet de uitgestoken hand om mij te laten mee glijden op mooie verhalen.

Ik voel nergens de rust, mis de dialoog tussen de tafelgasten en de diepgang over bepaalde Tourthema’s. De omschakelingen in dit programma doen mij het overzicht verliezen en verkleinen de kans op scoren.

Een vraag krijgt een antwoord maar er volgt geen gesprek.

Wanneer de woorden over de tafel heen en weer getikt worden, meningen neergelegd en weerlegd worden, dan ontstaat er spanning tussen mensen, positieve spanning, die iedereen alert houdt, ook de mensen die naar deze tafel kijken.

Op zo’n moment gaat iedereen die deelneemt aan dit verhaal zich betrokken en aangesproken voelen, komt gevoel naar boven en moet iedereen, die hierin mee wil gaan, kleur bekennen. Dan gaan de harten spreken en volgt het vuur en de passie die ik zoek.

Mijn respect en sympathie voor elke tafelgast vanavond is zeker aanwezig maar ieder blijft op zijn eilandje en ze komen niet dichter tot elkaar.

Er komt geen verbinding tussen hen en dan blijft voor mij ook het vuurwerk uit.

Alle begrip dat een programma als dit gebonden is aan tijd en dat de kijker veel informatie en weetjes wil zien en horen, maar ik mis daarmee de “adempauze”, met ingehouden adem luisteren en intens genieten van het landschap dat door de woorden in mijn hoofd wordt gecreëerd.

Verhalen die ik meeneem in mijn hart, bewijze daarvan de nog steeds warme herinnering van de geestdrift en passie waarmee meneer Harmeling een bijdrage leverde aan meerdere Vive Le Vélo uitzendingen.

Ik wil hiermee geen enkele vorm van druk zetten naar wat nu komen gaat, eerder een groot verlangen uiten en vooral hopen op een hele lange en onvergetelijke bevrediging. 😊

Vive le Vélo !!smiley

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post392
Next »