Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Jasper Steverlinck in het Rivierenhof

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, August 26, 2018 21:59:11

Vergissen is menselijk en het overkomt iedereen.

Ik beken, ik vergis mij meer dan eens. Soms in mensen, af en toe in dingen die ik koop en gisteren in een idee dat ik had.

En als een idee een vergissing blijkt te zijn, dan noem ik het een vooroordeel.

Ik hou enorm van de stem van Jasper Steverlinck. Vlindertjes zingt ie bij me wakker.

Als ik zijn stem voorbij hoor komen dan gaat de klankkast van mijn hart open en wordt elke snaar trefzeker, loepzuiver en gevoelig geraakt. De trillingen zijn te voelen van vlak achter mijn ogen tot in mijn kleinste teen.

Bij een live optreden van Jasper wandelt het kippenvel tot in mijn nek en valt mijn mond een klein beetje open.

Ach, het zal misschien een vreemd gezicht zijn voor de mensen die vanavond naast, achter of voor mij staan, maar ik ga er gewoon van uit dat ze niet naar mij maar naar die kanjer op het podium kijken.

Dat ze, net als ik, steeds maar weer en met meer bewondering kijken en luisteren naar deze sympathieke, warme en getalenteerde mens.

Het openluchttheater in Deurne is vanavond het ideale kader voor dit optreden.

We zijn met velen samen, de “openluchtzaal” zit en staat helemaal vol, en toch is het bij elk lied muisstil.

Het enige dat je hoort is het voorzichtig ritselen van de bladeren door de wind die zachtjes in de grote bomen blaast, en dan die prachtige en krachtige stem die tot aan de, live aanwezige sterren, zingt .

Magisch Mooi. Betoverend zelfs.

Het publiek geniet zichtbaar en wij niet alleen, want ook de mensen op het podium stralen en dat is heel mooi om zien. We geven applaus en we krijgen het, een fijne interactie.

Ik kijk vanuit mijn ooghoeken links naar beneden, daar staat ze.

Ze moet een klein beetje op haar tenen gaan staan, haar kin lichtjes omhoog en twee blinkende kijkers gericht op het podium. Ik zie de glinstering in haar ogen, twee kleine lichtjes, oogverblindend mooi en ontroerend lief.

Het raakt me en ik knuffel mijn kleine meid. Ze kijkt me lachend aan en fluistert in mijn oor: “Dit is zo mooi mama.”

Ik slik de krop uit mijn keel en geef met veel plezier toe: Ik was verkeerd: Een klein meisje kan wel oprecht genieten van deze muziek, met heel haar hartje en vol overtuiging! Heerlijk!!

Mercie Jasper en Co, het was een magisch mooie avond.

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post394

Vive Le Vélo (26 juli 2018)

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, July 29, 2018 08:59:17

“Hij voelde zich vernederd door alle beschuldigingen van dopinggebruik en mentaal kwam hij er nooit meer bovenop.”

Het is een zin uit het boek “Pellegrina “ van L. Van Noord (p118) uit het hoofdstuk over Pantani.

Ik wil op geen enkele manier vergelijkingen maken, maar bij het lezen van die zin flitst er een passage van ‘Vive le vélo’ door mijn hoofd.

“Op zo’n moment voel je je toch als die kleine jongen op de speelplaats die gepest en vernederd wordt door alle anderen.”

De gevoelige woorden van Klaas Delrue als hij spreekt over het boe-geroep langs het parcours van de Tour de France, aan het adres van elke renner van Sky en in het bijzonder aan de deur van Froome.

Klaas woorden raken me, hoe hij het zegt en wat hij zegt, er zit zoveel waarheid in.

Zulke uitspattingen raken en kraken een mens, of je nu een kleine jongen bent op een speelplaats of je bent die grote kerel in het circus van de Tour, dat blijft in wezen precies hetzelfde.

Het gaat je oren in en vindt razendsnel de weg naar je hart.

Het tekent en graveert diep in iemands ziel, een ongewenste tatoeage aan de binnenkant van je hart, onuitwisbaar, voor altijd voelbaar.

De film van de Tour fietst aan me voorbij en ik kijk in mezelf.

Ik ben supporter, liefhebber, geen absolute kenner maar ik hou van de Tour, van de renners, de prestaties en de emoties.

Ik beken dat mijn liefde voor de ploeg van Sky niet bijster groot is, en mijn gevoel mooi te verwoorden is zoals Patrick Lefevre laatst zei: Sky is een fabriek en wij zijn een familie.

Ik schreef ooit in een stukje over de Tour dat Froome op mij meer overkomt als een machine dan als een mens. Een marionet aan Sky-touwtjes , een robot met een knikkend hoofd.

Soms, als het harnas een scheurtje lijkt te vertonen, zie ik menselijke trekken en dat doet mij oprecht deugd. Het maakt dat je je als supporter meer kan inleven in de sportmens en daarmee groeit de empathie én het meeleven.

Kwetsbaarheid kunnen tonen is naar mijn gevoel geen zwakte maar een enorme sterkte. Laten zien, horen en voelen hoe je ermee omgaat kan de herkenning en erkenning van elke mens doen groeien.

Maar los van sympathie en empathie, en ver daarvandaan, staan de acties van de uitjouwende menigte . Triestig en pijnlijk, en zonder enige vorm van respect voor de sport en sporter.

Maar vooral ben ik bezorgd om welke gevolgen het voor iemand als Froome heeft.

Niemand is daar ongevoelig voor, zeker niet een sportman.

Sport is emotie in elke vorm , op elk niveau en in elke betekenis van het woord.

Je kan niet de drang of het verlangen hebben om te winnen als je gevoel daar niet in zit.

De pijn of spijt van verlies, het ultieme gevoel bij winst, het blijven doorbijten om het allerhoogste doel te bereiken, je lichaam tot het uiterste te drijven…. Allemaal acties vol pure passie en overlopend van GEVOEL.

Een vat vol emotie, een bom vol gevoel, dat zit in elke sportmens.

Ook als supporter zit je boordevol emotie. Van op het puntje van mijn stoel tot in het verste hoekje van mijn kleine teen, van kapot gebeten nagels tot tranen in mijn zakdoek, van “met heel mijn hart” tot “achter het behang”, en dat laatste dan vooral bij sommige taferelen die ik zie en hoor langs de kant van de weg.

Wat zou ik graag in het oor van elk van die mensen willen fluisteren dat hun woorden en daden zoveel schade toebrengen aan een mooi sportgebeuren, aan een fijne ervaring voor iedereen én aan de medemens die ze viseren.

In mijn naïeve gedachte zou ik ze even het zwijgen kunnen opleggen en misschien zou er een moment van besef komen, van spijt misschien? Hoop doet leven nietwaar?

Los van mijn eigen gevoel en beleving probeer ik mij in te leven in de renners van Sky in deze Tour. Ik zie de grote orka’s op de gebogen ruggen, ze lijken zich te bewegen bij elke trap die de renner doet en ik vraag me af: Zouden deze imposante beesten hen kracht geven en een onoverwinnelijk gevoel of weegt het juist loodzwaar door op hun rug?

Ik hoop oprecht en uit de grond van mijn hart dat het elke renner goed gaat. Dat ze hun gevoel zuiver, intens en zonder filter kunnen blijven beleven en dat ze terecht trots kunnen zijn op de bovenmenselijke prestaties die ze de voorbije weken hebben geleverd.

En aan elke supporter wens ik de oprechte en echte liefde voor de sport en het respect voor zijn/haar medemensen.

En Klaas wens ik nog heel veel mooie woorden en prachtige liedjes, van “nooit naar nergens” tot telkens opnieuw rechtstreeks naar mijn hart. Dankjewel.

Vive le Vélo !

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post393
Next »