Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Het verhaal van Stefan

Ouders vertellen....Posted by Bianca Sun, January 14, 2018 11:27:32

Mama Linda vertelt:

Bijna 3 jaar na de geboorte van onze dochter, stond ik nu op het punt te bevallen van ons tweede kind. Een probleemloze zwangerschap deed niets vermoeden van wat volgen zou…

In die tijd was het gebruikelijk dat een zwangerschap werd opgevolgd door de huisarts, dus een gynaecoloog hadden we niet bezocht, een echo nooit laten maken.

Toen mijn water in het ziekenhuis gebroken werd en de kleur van het vruchtwater niet zuiver bleek, werd overgegaan tot een keizersnede.

Ik werd wakker en was mama van een flinke zoon, maar hij was nergens te zien.

Ik krijg het nieuws dat Stefan een beetje zuurstoftekort had gehad bij de geboorte en daarom in de couveuse lag. Niets om ons ernstige zorgen over te maken.

De zusters van het ziekenhuis maakten foto’s van onze zoon, Stefan, in de couveuse, en kwamen die aan ons geven. Dat was het enige beeld dat ik van mijn zoon kreeg op dat moment. Ik kon hem niet strelen, niet vasthouden, niet dicht bij mij, dat deed pijn.

Ook veel bezoek kwam er niet langs. Het nieuws dat niet alles helemaal in orde was en dat er nog geen baby te bewonderen viel , hield de mensen weg. Dat waren moeilijke dagen. Tenslotte waren wij wel net de ouders geworden van een prachtige zoon en dat wil je graag met de hele wereld delen. Maar die hele wereld bleek erg klein.

Na 4 dagen van onzekerheid kwam er een dokter aan mijn bed. Een bedenkelijke blik, een bezorgd kuchje alvorens hij sprak: “Het gaat niet goed met jullie zoontje. We vermoeden dat hij een hersenbloeding heeft gehad. Om zeker te zijn moeten we hem overbrengen voor een gespecialiseerde hersenscan.” Een koude douche, rillingen tot in mijn tenen. Als ouder voel je je machteloos en hulpeloos, overgeleverd aan anderen.

Op het moment dat ik in de auto stapte om naar huis te gaan, zonder mijn baby, reden we achter een ambulance…. Onze zoon werd overgebracht voor onderzoek.

Dat beeld van die auto, met mijn zoon, blijft op mijn netvlies gebrand. Je voelt je nietig en verdrietig en heel erg klein.

Het was letterlijk en figuurlijk het begin van een lange weg.

Stefan had veel problemen met zijn spijsvertering, moest verschillende operaties ondergaan en lag vaak in het ziekenhuis.

Op dat moment ben je absoluut niet bezig met de eventuele handicap van je kind of hoe de toekomst er verder zal uitzien, wat hij allemaal wel of niet zou gaan kunnen.

Nee, in zijn eerste levensjaar was zijn gezondheid de eerste prioriteit en liepen we af en aan naar het ziekenhuis.

Het gebeurde zelfs dat Stefan ’s middags mee naar huis mocht en we ’s avonds al terug bij het ziekenhuis stonden omdat het eten absoluut niet ging.

Onze kinderarts was al een oudere man, maar steeds goed in zijn werk. Op aandringen van familie en vrienden hebben we ons toch laten overtuigen om over te stappen naar een jongere kinderarts, verbonden aan het universitair ziekenhuis.

Dat was met een klein hartje, omdat het voelt alsof je twijfelt aan iemands capaciteiten. Maar we zijn achteraf heel blij de stap te hebben durven zetten, en ook onze kinderarts had er alle begrip voor en gaf het volledige dossier van onze zoon mee naar het ziekenhuis.

Een gesprek met onze “nieuwe” kinderarts bracht veel duidelijkheid . Hij sprak eerlijk en oprecht over zijn bedenkingen en zorgen. Hij kon ons ook al zeer duidelijk stellen dat onze zoon geen normale ontwikkeling zou doormaken en dat Stefan ook nooit naar school zou kunnen gaan.

Zulke woorden komen hard aan, maar we waren wel blij met een eerlijk en duidelijk antwoord.

Hij gaf ons ook één heel duidelijk advies: “Wees egoïstisch.”

Klinkt misschien hard, maar laat ik even duiden wat hij daar precies mee bedoelde. Hij zei ons: “Jullie mogen er zeker van zijn: voor jullie zoon zal altijd goed gezorgd worden, waar hij ook is, bij jullie, of in een instelling. Maar er zijn nog meer kinderen in het gezin, er is een echtgenoot en er is een huishouden.

De dokter vond het belangrijk Stefan niet thuis te houden, maar hem al ergens een plaatsje te geven, zodat ook later een afscheid minder zwaar zou zijn.

Op dat moment komen die woorden hard en ongeloofwaardig over, maar we voelden wel dat de dokter het beste voorhad met ons allemaal.

Stefan werd al vroeg opgenomen in een dagopvangcentrum. Hij was toen elf maanden.

We werden daar steeds op een professionele manier begeleid en ondersteund. Ook bij het invullen van de enorme papierberg, alle aanvragen die moeten gedaan worden, kwam er hulp van het dagopvangcentrum.

We konden daar ook steeds terecht met al onze vragen en bedenkingen en kregen altijd de nodige uitleg, steun en begeleiding.

Toen ik drie maanden zwanger was van ons derde kind traden er complicaties op en mocht ik niet meer heffen. Dat was een probleem als Stefan thuis was bij mij.

Het dagopvangcentrum zorgde ervoor dat Stefan ook ’s nachts kon worden opgevangen en zo ging onze zoon voor het eerst op internaat.

Dat was niet gemakkelijk maar wel noodzakelijk en achteraf gezien ook goed, aangezien we in die tijd voelden dat we wat meer ademruimte kregen. Meer tijd voor elkaar, onze dochter en het huishouden.

Toen Jurgen, ons derde kind gezond en wel ter wereld kwam, hebben we dan ook beslist dat Stefan op internaat zou blijven en alleen in het weekend naar huis zou komen.

Zo vonden we het juiste evenwicht in de zorg voor al onze kinderen.

Onze dochter was 3 jaar toen Stefan geboren werd. Ze keek enorm uit naar de komst van een baby’tje dat ze kon vertroetelen en verzorgen, maar helaas lag dat baby-broertje meer in het ziekenhuis dan dat hij thuis was.

We hebben onze kleine meid altijd willen beschermen tegen het heen- en weer- geloop van en naar het ziekenhuis. We wilden haar sparen van alle emotionele en medische zorgen omtrent haar broertje. Dus bleef ze vaak bij haar tante. We dachten dat dat voor haar het beste zou zijn, maar achteraf gezien hadden we haar misschien meer moeten betrekken bij deze “ziekenhuismomenten”.

Stefan bleef voor haar, op die manier, toch ‘apart’ en de band was minder hecht en intens dan die tussen Stefan en zijn broer Jurgen.

Stefan was 3 toen Jurgen werd geboren en Jurgen heeft zijn broer geaccepteerd zoals hij was.

Dat verschil is eigenlijk altijd voelbaar gebleven binnen ons gezin. Jurgen ging steeds met Stefan en mij mee daar de instelling waar Stefan verbleef, terwijl papa en dochter liever niet mee wilden gaan, omdat ze dat emotioneel te moeilijk vonden.

We hebben altijd een realistische en nuchtere kijk gehad op onze zoon, Stefan. We hebben steeds geweten dat hij heel anders was en mentaal altijd een baby zou blijven.

We hebben een dochter en een zoon en we hebben Stefan. Zo hebben we het altijd gezien, zonder daarmee afbreuk te doen aan Stefan. Want hij is heel belangrijk in ons leven.

Dat was hij en dat is hij en zal dat altijd blijven, ook al is hij niet meer bij ons….

Acht jaar geleden is het alweer dat ik ’s morgens om zeven uur de deurbel hoor. Ik denk bij mezelf: “Wie heeft er zo vroeg iets nodig?”

Maar als ik de deur opendoe, sla ik mijn hand voor mijn mond. Daar staat de directeur van de instelling waar Stefan verblijft. Hij kijkt serieus en vraagt of hij even mag binnenkomen.

Op dat moment weet je eigenlijk al hoe laat het is, dat voel je gewoon, in jezelf, aan de houding van de ander, aan de sfeer die er is.

“Linda, ik heb heel slecht nieuws. Jullie zoon Stefan is deze nacht overleden.”

Het leven na Stefan

Als eerste wil ik bovenstaande titel even ontkrachten, want er bestaat natuurlijk geen leven na Stefan.

Stefan is voor altijd een deel van ons, van ons gezin en van ons leven. Beter zou misschien zijn: Het leven vanaf het overlijden van Stefan.

“Linda, ik heb heel slecht nieuws. Jullie zoon Stefan is deze nacht overleden.”

Dan stopt de wereld even met draaien, begint je hoofd te tollen en komen de tranen. De tranen waren niet te stoppen, het ongeloof was groot.

De directeur ving ons op, luisterde en troostte ons.

Bekomen van de eerste emoties nam hij ons mee naar de voorziening waar onze zoon verbleef en kregen we de kans om Stefan te zien, en nog even dicht bij hem te zijn.

Al die tijd werden we bijgestaan door mensen die dicht bij Stefan stonden. We werden nooit alleen gelaten en een troostend woord of een luisterend oor was altijd in de buurt.

De eerste dagen gingen als in een roes voorbij, waren heel hectisch en druk. We hadden een begrafenis te regelen, maar omdat we de pastoor van ons dorp absoluut niet kenden en ook nog nooit hadden ontmoet besloten we al snel dat een echte eucharistieviering in een kerk, niet het afscheid was dat we voor onze zoon wilden.

We hebben, in samenspraak met de voorziening, beslist om een viering te organiseren in de instelling zelf. Het was Stefan zijn plaats van leven, het zou nu ook zijn plaats van afscheid worden.

Eerst opperde de begeleiders van de groep dat ze de medebewoners van Stefan wat opzij in de zaal zouden zetten, zodat ze de familie en vrienden niet zouden storen, maar daar hadden wij geen oren naar.

Ik was heel resoluut en wist absoluut zeker dat zijn leefgroepgenoten een belangrijke plaats in het leven van Stefan hadden, en dus ook een belangrijke plaats kregen bij zijn afscheid, nl vlak bij de familie.

En zo geschiedde. Het werd een mooi, heel persoonlijk en aangrijpend afscheid van onze Stefan.

Vanaf het moment dat we daar buiten stapten begon weer een nieuw fase in ons leven. Een periode die verre van gemakkelijk werd. Het verlies van je eigen kind is het zwaarste verdriet dat je overkomen kan en is eigenlijk ondragelijk. En toch moesten we onze schouders eronder zetten en verder gaan.

De eerste maanden ging ik elke dag naar het kerkhof, ik moest gewoon. Het gaf mij een enorm slecht gevoel als ik een dag niet zou kunnen gaan. Het was de enige plaats waar ik aan mijn zoon kon denken, mij heel dicht bij hem kon voelen.

Later werd dat iets minder en merkte ik bij mezelf dat ik ook thuis aan Stefan kon denken en erover kon praten, dat mij dat ook rust en troost kon brengen.

Maar sowieso is het eerste jaar na het overlijden het aller moeilijkste. Je maakt alles voor de eerste keer mee zonder je zoon. Zijn verjaardag, Kerstmis, Nieuwjaar en alle andere feestdagen waren voor ons heel verdrietige dagen, zo de eerste keren zonder hem.

Dat verdriet met de jaren slijt geloof ik niet, ook na 10 jaar doet het mij nog steeds heel veel pijn. Je leert ermee leven, en je leert dat verdriet een plaatsje te geven, maar minder wordt het verdriet niet.

Een aantal herinneringen aan Stefan wilde ik onmiddellijk uit het huis omdat ze heel confronterend en pijnlijk waren, bijvoorbeeld zijn rolstoel. Die heb ik terug naar de instelling gebracht.

Andere persoonlijke dingen zoals z’n tutje, tutketting, zijn tandenborstel en tandpasta en zijn zeep, zijn zaken die ik wel heel lang bewaard heb.

Regelmatig rook ik bijvoorbeeld ook aan de zeep en bracht zo de herinnering aan mijn lieve zoon weer even heel dichtbij.

2 Jaar na het overlijden van Stefan kregen we telefoon van een professor uit Leuven. Ze hadden onderzoek gedaan op het bloed van Stefan en hadden iets ontdekt en of we naar Leuven konden komen.

Ik kan je verzekeren dat het een vreemde telefoon was en we niet goed wisten waaraan we ons konden verwachten. Ik had de professor nog gezegd: “Ja, maar professor, onze Stefan is al twee jaar dood hé?”. Maar daarvan was de professor wel degelijk op de hoogte.

We reden naar Leuven voor een gesprek.

Uit het onderzoek bleek dat Stefan wel degelijk een erfelijke aandoening in zijn bloed had die de reden was van zijn handicap. We waren even sprakeloos, al die jaren hadden we gedacht dat het enkel door een hersenbloeding en zuurstoftekort bij de geboorte kwam en nu bleek dat er ook een erfelijke factor was.

De professor legde uit dat mannen de aandoening konden krijgen, vrouwen waren enkel draagster maar dus ook in staat het door te geven.

Ik heb zelf 4 zussen, waarvan er drie ook kinderen hebben. Het was dus van het grootste belang dat ook die allemaal onderzocht werden.

Ook dat was weer een zware dobber. Ik moest mijn zussen het nieuws gaan vertellen en ze de opdracht geven zich zo snel mogelijk te laten onderzoeken en dat ook weer aan hun kinderen te vragen.

Ik voelde mij schuldig. Hoewel ik nergens schuld aan had, en ik eigenlijk een belangrijke schakel was om te voorkomen dat er nog kinderen als Stefan in de familie geboren zouden worden, maar ik voelde mij slecht en schuldig dat ik zoiets in gang had gezet.

Eén van mijn nichtjes was op dat moment zwanger. Ook zij moest zich laten testen en bleek dat er iets mis was met de foetus. Het was een jongen en ze hadden afwijkingen vastgesteld.

Op een dag belde ze me op: “Tante Linda, wat moet ik doen?”.

Ik vond het een hartverscheurende vraag, en we hebben allebei gehuild, maar ik ben vooral heel eerlijk tegen haar geweest en heb haar volgend advies gegeven: “Lieve meid, jullie kunnen nu een keuze maken, geen gemakkelijke, maar wij hebben die keuze nooit gehad. Ik heb onze Stefan altijd graag gezien maar het was wel zwaar."

Reacties uit mijn omgeving op het overlijden van Stefan waren heel verschillend. De meeste mensen begrijpen dat het verliezen van één van je kinderen het zwaarste is wat je kan overkomen, dat is niet anders omdat Stefan nu eenmaal anders was dan mijn twee andere kinderen. Het is en blijft je eigen kind. Reacties als: “Het is toch beter zo.” Hebben mij altijd heel veel pijn gedaan, omdat ik er zeker van was dat Stefan niet ziek en niet ongelukkig was. Het is altijd een vrolijke kerel geweest en gelukkig in zijn wereld en in die van ons.

Ik stond er ook op voorhand nooit bij stil dat dit zou kunnen gebeuren, heb er nooit meer of minder rekening mee gehouden dan dat ik dat bij mijn andere kinderen gedaan heb.

Natuurlijk wisten wij ook dat Stefan geen normaal leven zou leiden en altijd in een instelling zou moeten verblijven. De enige bekommernis die je dan hebt is: We moeten zorgen dat hij goed gesetteld is in een voorziening, dat als wij, zijn ouders, zouden wegvallen, er ook nog goed voor hem gezorgd zal worden en de broer en zus niet met de zorg opgezadeld worden.

Dat hadden we allemaal goed geregeld.

Dokters hebben nooit kunnen voorspellen of inschatten hoe oud onze zoon zou worden, net zoals je dat bij geen enkele levende ziel kan doen, dus waarom zouden wij daar dan rekening mee houden ?

Stefan is 20 jaar geworden en dus veel te vroeg van ons heengegaan. Hij heeft een mooi leven gehad en hij is een prachtig deel van ons leven en ons gezin.

En het is, ook na 10 jaar, zo fijn om over mijn zoon te kunnen praten. Herinneringen op te halen, anekdotes te vertellen. Te lachen om de mooie dingen, en een traantje weg te pinken omdat ik hem nog altijd zo heel erg mis.

Maar te voelen dat hij nog in vele harten leeft doet ook zo veel deugd.

Het verhaal door: Mama Linda

Tekst geschreven door: Bianca Keijzer



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post384

Het verhaal van Lobke, haar gezin en BIJS

Ouders vertellen....Posted by Bianca Thu, May 25, 2017 20:30:42

Ik neem jullie graag mee op een reis die ik maak. Een reis in mijn hoofd. Een tocht van luisteren, laten doordringen en op papier zetten wat ouders mij vertellen.

Elke ontmoeting, elk gesprek, is anders. Maar toch ook hetzelfde in de openheid en de warmte waarmee deze mensen mij ontvangen. Groot is mijn respect voor elk van deze gezinnen en diep is de dankbaarheid die ik voor hen voel dat ze dit met mij willen delen.

“Ons leven stopt niet met de komst van ons kind met beperking, een ‘ander’ leven begint.”

En over dat “andere” leven vertellen ouders. In openhartige getuigenissen proberen ze te verwoorden hoe het leven eruit ziet als je trotse ouders wordt van een kind met een ernstige motorische en/of mentale beperking.

Kinderen die in hun fysieke mogelijkheden beperkt zijn, maar die hen wel de mogelijkheid geeft om zoveel meer uit het leven te halen.

Het is kijken en zien, horen en luisteren, verder dan een eerste indruk. Het is voelen en weten, dat geluk in hele kleine dingen zit. Het is leven en beleven.

De getuigenissen van elk van deze ouders is echt, oprecht en recht uit hun hart.

Ze vertellen over het omgaan met verwachtingen, het bijsturen van het toekomstbeeld dat iedere ouder voor zijn kind heeft. Het is een plaatsje zoeken in een wereld waar er niet echt een plaatsje voor hen lijkt te zijn.

Deze verhalen zijn een boodschap van ouders aan ouders, hulpverleners en alle mensen, om anderen te helpen bij het verwerken en aanvaarden, om bewuster om te gaan met gevoelens van mensen en om samen heel veel plaats te maken voor deze gezinnen: in onze wereld en in ons hart.

Zo ook mocht ik het gezin van Lobke ontmoeten.

Eind 2012 ging ik, met een beetje de bibbers in mijn benen op bezoek bij de familie Steels.

Maar ik werd heel snel op mijn gemak gesteld door een hartelijke, fijne en mooie ontmoeting met twee zeer lieve en warme mensen. Het werd een aangenaam gesprek en een fijne middag.

Het laatste deel van het gesprek ging toen over “de toekomst” en hoe ze daar tegenaan keken.

Nu, een aantal jaren later blijkt dat een heleboel vragen van toen, nu een concreet en mooi antwoord hebben gekregen, dus ging ik met veel plezier en iets minder bibber in de benen, nog een keer langs bij Lobke en haar familie.

Om een juist beeld te geven herhaal ik hieronder even wat er toen, eind 2012, werd gezegd over de toekomst.

Van daaruit gaan we nu, mei 2017, verder.

‘De toekomst’ (november 2012)

Soms echter worden de zorgen rond Lobke zo zwaar dat we ons afvragen hoe lang we dit binnen ons gezin nog kunnen dragen.

De beslissing om Lobke ook ’s nachts ergens anders te laten opvangen is echter hartverscheurend en te moeilijk om te nemen.

We houden zelf graag de controle, omdat we dat nu al jaren zo gewend zijn, en omdat we ervan overtuigd zijn dat wij, als ouders en als gezin, onze dochter het beste kennen. Lobke heeft voor ons geen geheimen. Alle signalen, hoe klein ook, worden door ons begrepen en beantwoord. De schrik dat die signalen niet door anderen gehoord, of juist geïnterpreteerd worden is enorm groot.

Daarbij komt ook dat Lobke enorm gehecht is aan thuis en alle vertrouwde dingen er rond. Dat merken we omdat Lobke fysiek ziek wordt als ze zich in een bepaalde situatie niet goed voelt. Ze kan het misschien niet duidelijk vertellen maar met hoge koorts vertelt haar lichaam ons genoeg.

En het gaat niet alleen om controle kunnen houden, maar ook en vooral omdat je als ouders betrokken wil blijven in het dagelijkse leven van je eigen kind.

Het is misschien zwaar, maar het is tegelijk ook fijn, gezellig en het voelt compleet om Lobke steeds dicht bij ons te hebben.

Maar we weten ook, en beseffen maar al te goed dat het steeds leven op een grens is. De grens van aankunnen of kraken.

Je neemt en draagt alles wat er op je pad voorbij komt, maar het is realistisch dat dat van vandaag op morgen ineens te zwaar wordt en er iemand van ons letterlijk of figuurlijk kraakt onder de druk. Dat moment willen we ten allen tijde vermijden, omdat dan de beslissing overhaast en snel genomen moet worden en daar zal niemand baat bij hebben.

Wat de toekomst ook brengt, het blijft voor ons steeds van het allergrootste belang om te blijven “communiceren”. Om als ouders van, maar ook als partners te blijven praten met elkaar. En ook moeten ouders met begeleiders kunnen communiceren en moeten begeleiders onderling heel goed met elkaar kunnen praten.

Immers: Als je kind niet verbaal kan communiceren is het van het allergrootste belang dat je dat als ouders/begeleiders wel doet!

Mei 2017:

Hoe het verder ging…

Die laatste zin zette ik in het vet, omdat het zo’n belangrijk gegeven is: Als jouw kind niet verbaal kan communiceren, als hij of zij het niet met woorden kan zeggen is het van het allergrootste belang dat je dat als begeleiders en ouders wel blijft doen.

Ten allen tijden, open en eerlijk zeggen wat je denkt en voelt. Het creëert de ruimte en de openheid om zoveel mooie dingen te bereiken.

Dat wordt mij vandaag duidelijk als ik opnieuw in gesprek ga met de ouders van Lobke.

Het is alweer bijna vier jaar geleden dat ik Tom en Leen sprak over hun gezinsleven, een gezin met drie opgroeiende kids, waarvan de oudste, een meisje met een motorische en mentale beperking .

Een mooi gezin die mij een warm gevoel gaven.

Dat was ook nu weer zo toen ik vroeg om nu, zoveel jaren later, nog eens te mogen langskomen omdat ik had opgevangen dat het laatst geschreven hoofdstuk van toen: “de toekomst” nu wel stilletjes aan mooi werd ingevuld.

Opnieuw werd ik hartelijk ontvangen door een warm gezin. Papa Tom, mama Leen en drie fijne kids.

Leen vertelt hoe het begon:

Al jaren gaan ze met een aantal gezinnen samen op vakantie.

Op een avond, aan het kampvuur, tussen pot en pint wordt er samen gedacht, gedroomd en gesproken over “de toekomst”. De dromen zijn groots, mooi en lijken onhaalbaar maar worden wel uitgesproken.

De grote gemeenschappelijke droom is om samen iets op te richten en uit te bouwen voor hun kinderen met beperking. Om voor hen een huis te bouwen waar zij kunnen wonen, waar ze thuis zijn, en samen kunnen zijn, een plekje voor hen waar ze ondersteund en begeleid worden.

Het is voor elke ouder belangrijk om een vaste situatie voor hun kind te creëren, iets waar ze zich veilig en goed voelen.

Lobke heeft het bijvoorbeeld moeilijk met verplaatsingen, maar op deze manier zijn het de mensen om Lobke heen die zich naar haar verplaatsen terwijl zij in haar vertrouwde omgeving kan blijven. Dat is een groot voordeel.

Het blijft niet bij dromen, de drie ouderkoppels slaan de handen in elkaar en willen er echt voor gaan. Een plan is geboren en zal vanaf hier verder groeien.

In 2014 wordt de vzw BIJS opgericht en is de trein echt vertrokken.

De ouders komen in contact met vzw GIPSO die zulke ouderprojecten coacht en begeleidt, ze gaan met verschillende mensen en instanties in gesprek. Vinden een grond om te bouwen en een manier om dat te financieren.

Omdat één van de voorwaarden is dat ze uitbreiden naar meerdere kinderen en ze een voorbeeldfunctie moeten uitdragen worden er nog andere ouders gezocht.

In die zoektocht is het belangrijk om in gesprekken te ontdekken of de neuzen in dezelfde richting staan, of de kinderen allemaal samen in een groep passen en of elke ouder een netwerk om zich heen heeft.

Dat er kortom een stevige basis is om verder op en mee te kunnen bouwen.

Uiteindelijk zijn er 7 koppels met in het totaal 9 kinderen om dit project concreet mee uit te bouwen.

Heel belangrijk binnen dit project is de “eigen regie”, de ouders hebben in alles de eindbeslissing. Het gaat ten slotte om hun kinderen. Dit wil bijvoorbeeld ook zeggen dat ouders ten allen tijden welkom zijn, een regel die op papier in vele voorzieningen geschreven staat maar in de praktijk niet altijd blijkt te werken. Ook broers en zussen zijn steeds welkom. Andere familieleden of vrienden zijn welkom op afspraak.

Ouders hebben ook de mogelijkheid om te blijven inslapen bij hun kind.

Praktisch gezien is het gebouw ingedeeld in verschillende studio’s. Elk kind heeft een eigen studio en per twee kinderen is er een gemeenschappelijke badkamer. Hierbij is gekeken naar de noden per kind en het gebruik van gemeenschappelijke hulpmiddelen.

Verder is er een grote gemeenschappelijke leefruimte, een keuken, een time-out ruimte, een snoezelruimte enz… en ook de tuin is ingedeeld in verschillende projecten.

In alles voel ik dat het allemaal tot in de puntjes geregeld is, dat er over ontzettend veel dingen moet worden gesproken en nagedacht worden en het duizelt al in mijn hoofd hoe enorm veel zaken hierbij komen kijken.

Om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden hebben de ouders verschillende werkgroepen opgericht: bouw, zorg en financiën, evenementen, gezondheid, sponsors…

Elke ouder zetelt in één of meerdere werkgroepen en elke werkgroep komt één keer per maand samen.

En hoewel ik maar met één ouderpaar praat, voel ik een hele grote betrokkenheid van alle partijen. Zo legt Leen uit dat als er bijvoorbeeld sponsoring ontvangen wordt, er steeds iemand uitleg gaat geven over BIJS, omdat ze het allemaal belangrijk vinden dat mensen weten aan wie en waarvoor ze centen hebben ingezameld. Ik krijg er echt een warm gevoel van.

Er wordt ook heel veel aandacht besteed aan het opstellen van een charter: een verzameling van alle afspraken die nodig zijn om dit project te laten slagen. Een ouder zal ten allen tijden blijven vechten voor z’n eigen kind, maar er moeten ook afspraken zijn die het samenleven in groep haalbaar en leefbaar houden.

Het is belangrijk om steeds rechtuit te blijven communiceren, om open en eerlijk tegenover elkaar te zijn. Als je elkaar als ouder goed kent is het belangrijk om die relatie ook open en gezond te houden en dat lukt alleen door met elkaar te blijven praten. Dat beseft iedereen en daar gaan ze ook samen voor.

De begeleiders die gekozen worden om met de kinderen te werken zijn in eerste instantie de mensen die nu al met een aantal kinderen werken bij de gezinnen thuis via PAB. Ook de persoonlijke begeleidster van Lobke wil heel graag in het huis gaan werken. Natuurlijk moet iedereen die dat wenst wel de sollicitatieprocedure doorlopen maar daar hebben ze allemaal het volste vertrouwen in.

Er is met veel zorg nagedacht over het personeelsbeleid en op papier gezet dat ouders niet rechtstreeks zullen communiceren over de aanpak met de begeleiders maar wel via de coach. De coach is de buffer tussen ouders en begeleiders, dit uit respect voor elkaar en om als ouder ten volle ouder te kunnen zijn.

Bij de samenstelling van de groep is bewust gekozen voor 3 verschillende profielen van kinderen, waarbij 1 groep mobieler is dan een aantal andere kinderen. Dit maakt dat als er bijvoorbeeld een uitstap gedaan wordt je gemakkelijker weg kunt dan wanneer er 9 rolstoelen vervoerd moeten worden.

Ook over de naam die gekozen werd voor dit project is met veel zorg nagedacht: BIJS:

het Waaslands dialect voor schommel, een biezabijs.

Bijs staat voor speelsheid, vrijheid, zorgt voor een rustgevende schommeling en tegelijkertijd staat het voor de blijvende interactie tussen het huidige gezin en de nieuwe leefsituatie.

De ouders laten hun kinderen niet los, maar duwen hen in de goeie richting, die van een zekere toekomst.

In alles voel ik dat er gelukkige en tevreden mensen voor mij zitten, een droom die werd uitgesproken met een pint in de hand aan een kampvuur, is nu zo dichtbij en realiteit geworden. Leen vertelt dat het een zinvolle besteding is in haar leven, dat ze altijd, met hoofd, handen en hart, bezig is met iets. En dat iets is zo mooi en waardevol. Het geeft voldoening en goed gevoel.

Al zal het, straks in januari, ook een heel dubbel gevoel zijn: Er is die grote droom die eindelijk uitkomt, maar er is ook dat moment waarop we Lobke haar koffer moeten inpakken en ze naar haar eigen plekje vertrekt.

Dat zal met een klein hartje zijn maar wel met een groot gevoel van trots en fierheid.

We geven de “bijs” een ferme maar voorzichtige duw naar een mooie toekomst.

Mijn verwondering tijdens dit gesprek was groot, mijn bewondering nog groter. Dit is zo’n mooi, warm en waardevol project. Ik ben nu al benieuwd hoe de toekomst er vanaf hier zal uitzien.:)

Dankjewel lieve mensen voor jullie tijd en verhaal en heel veel succes met dit prachtige project.

Ik wil heel graag besluiten met mooie woorden van Tom, die mij na het gesprek een berichtje stuurde met deze woorden:

“Je hebt geen tijd van ons gestolen, je hebt een rustmoment gegeven. “

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post345
Next »