Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

God in Frankrijk

Tour 2013Posted by Bianca Thu, August 08, 2013 13:39:08




Elke keer ik de beelden van vroeger zie, kijk ik met andere ogen. Steeds ik handen in de lucht zie gaan ‘betrap’ ik mezelf erop dat ik niet zuiver kijk, niet meer puur en onbevooroordeeld. Het maakt me boos en opstandig tegenover mezelf, dat ik die dopingknop niet meer omgedraaid krijg, en tegenover al die mensen die die bewuste knop bij mij hebben omgedraaid.

Van velen die ik zie, weet ik dat de overwinning niet zuiver is en dat geeft een vervelende knoop in mijn maag. Bij heel veel anderen is er twijfel, en bij enkelen wil ik het niet zien, omdat ik ze in mijn hart en op handen draag.

Soms kan ik zo terug verlangen naar de euforie bij mezelf na het zien van een overwinning. Het rechtspringen, een gebalde vuist van puur geluk, een vlinder in mijn hart. Op dit moment word ik teveel verblind door het spook van “wat als”.

Maar misschien hoort doping er wel bij om het verschil te maken? Om te kunnen presteren?

Het zit misschien wel in ieder van ons om die grens op te zoeken van, op eigen kracht of met een beetje hulp van…? Denk ik aan Bart Van Loo die, in een uitzending van God In Frankrijk, toegeeft zich te doperen om beter te kunnen presteren.smiley ("Ik drink al eens een glaasje"..)

Als ook een schrijver “zijn middelen” gebruikt om het verschil te kunnen maken, om dieper in zichzelf te gaan, tot de bodem te kunnen kijken en zo het beste uit zichzelf naar boven te halen,is het dan gepermitteerd? Of is dat toch nét anders?

De schrijver voert een strijd met zichzelf. Hij en de kronkels in zijn hoofd, de zwevende en mooie gedachten, vliegende woorden die hij beter te pakken krijgt en mooier vorm kan geven als hij “stimulerende” middelen gebruikt.

Wat kunnen wij daar als lezer op tegen hebben? Weinig me dunkt. Stimuleren zou ik alleen maar durven zeggen.

Of is het hier toch ook een strijd met “die ander”. Beter zijn, uniek en apart, schitteren en uitblinken en mensen raken met een heroïsche en tot de verbeelding sprekende overwinning.

Strijden schrijvers met gelijke wapens of is er dopingcontrole op de boekenbeurs in de maak?

Nee, laat allemaal maar. Het is mooi zo, als het mij maar raken kan!!



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post68

12 juli 2013

Tour 2013Posted by Bianca Thu, July 18, 2013 16:38:26

Het was al duidelijk toen ik gisteren thuis kwam na een dagje werken. Mijn twee mannen, vader en zoon, stonden mij met een brede glimlach op te wachten, en ik zag kleine fietsjes in hun ogen blinken.

Kinderlijk stralende gezichten klaar om mij eens even stikjaloers te maken: Ik had vandaag dus wel even de mooiste rit uit deze, en misschien wel meer Tours, gemist.

Dat was een steek, en de fijne dag die ik op het werk had gehad leek opeens niet meer zo fijn. Anderzijds was het eerste openlijke en zo grote Tourplezier bij mijn ventjes ook heerlijk om te zien en dat maakte veel goed.

En natuurlijk was de avond met vive le vélo ook een mooie pleister.

Het zag er inderdaad een prachtige rit uit en wat mij opviel was het teamwork, de groepsgeest die je letterlijk bij heel wat ploegen zag, mannetjes in dezelfde pakjes, allemaal dicht bij elkaar. Samen voor één en voor de groep. Mooi.

En misschien klinkt dit voor menige kenner weer belachelijk kinderlijk , simpel of ondoordacht maar het is hoe ik het zie en beleef.

Ik kan het ook niet onder zadel of banden steken dat ik het geweldig vind wat Mollema en Ten Dam laten zien.

Het zijn mannen die hun naam op de kaart zetten, in het geheugen van de Tour en zijn vele volgers.

Twee sterren rijzen langzaam naar de top en ik vraag me af of er over een paar dagen nog “Wij willen “Sjonnie” zien “ in een oranje gloed gescandeerd wordt ?

Op de Nederlandse televisie zie je ze trots zitten wezen als ze praten over “hun” Mollema en “hun” LTD of ”de Lau” (en dan hebben ze het niet over de man uit “wonderland”, want dat is een Belg).

Het zijn nationale helden die zo mooi gekoesterd worden dat ik er warm van word.

De Tour is beslist: waarschijnlijk wel al weet je het nooit zeker en na gisteren is het toch weer even wankelen voor onze robocop.

De man in het geel ontbreekt het voor mij aan uiterlijke verbetenheid en vechtlust. En ik weet wel dat het een sterke sportman is met heel wat capaciteiten, maar het is voor mij een te onpersoonlijke, gladde jongen en die glijdt mijn aandacht voorbij.

Geef mij dan maar mannen als Van Marcke, Bakelants en Cavendish waar duidelijk zoveel vuur in zit dat je niet altijd te dichtbij moet gaan kijken . Die strijdvaardig zijn en zich vastbijten, hun tanden zetten in dat waar ze in geloven, vanuit hun buik en niet altijd vanuit het koppeke alleen. Ze gaan voor hun ultieme droom.

Dat dat niet altijd berekende zetten zijn geeft vuurwerk. Soms branden ze zich of wakkeren bij anderen het vuur aan: het vuur van passie of een vuur van boosheid.

Maar vuur is vuur en blijft steeds boeiend, mooi, warm en magisch.

Het mag voor mijn part nog wel een beetje smeulen en oplaaien, en heel veel mooie momenten in mijn geheugen branden.

  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post66
Next »