Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Dans en Dwaal (Buurman)

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, March 25, 2018 12:30:02

"Horen, zien en zwijgen"

Gisteren was mooi, overdonderend en onwaarschijnlijk prachtig.

Vandaag verdrink ik nog even verder in de schoonheid van gisteren. Bij elk lied dat vandaag voorbij komt vlieg ik in gedachten terug naar daar waar ik zat, in het donker, en maar goed ook.

De perfecte harmonie tussen beeld, muziek en een heerlijke stem die mijn ziel schuurt en streelt. Mooie, af en toe ook pijnlijke waarheden die voorbij komen en soms schuren op wonden die vanbinnen nog niet genezen zijn, maar door de tranen heen voel ik een lach om de schoonheid van dit gebeuren, ontroerend open, zorgend en zalvend.

De laatste weken zit ik in een achtbaan die mij niet spaart. Bochten en loopings, vooruit en met een bruuske beweging weer achteruit, ondersteboven en binnenstebuiten.

Ik probeer steeds opnieuw mijn ogen open te doen, de focus weer te vinden, en verder te gaan. Ik vind het met momenten aartsmoeilijk en soms lijkt het of verdwijnen in het decor de gemakkelijkste weg is. Nergens naartoe en geen prikkels meer laten binnenkomen, het maakt de rit in de achtbaan misschien rustiger.

Maar ik kan het niet, ik wil liever leven en beleven dus ga ik toch vanavond, met mijn ventje dicht bij mij, dansen en dwalen met Buurman.

Laat maar komen, ik zit er klaar voor….

Horen, zien en zwijgen is wat ik doe, met open mond en vol bewondering.

Mijn ogen dwalen verder in de prachtige beelden, mijn oren laten zich strelen door heerlijke muziek en een zalig stemgeluid.

Ik geniet er zo intens van dat ik regelmatig de tranen voel stijgen en de haren op mijn armen en in mijn nek recht omhoog komen. Het lijken wel duizenden kleine antennetjes die in opperste paraatheid en volle concentratie alle impulsen nog beter laten binnenkomen. Overweldigend.

Mijn achtbaan staat verre van stil op dit moment maar het decor is mooier en minder grauw, het gevoel in mijn buik is anders.

Wat doet dit onwaarschijnlijk veel deugd en wat ben ik die mannen daar vooraan heel erg dankbaar. Helden!!

Heerlijke helden met heel veel talent!!

Lieve mensen overal: Ga dat zien, en ga dat beleven!! Dans en dwaal mee, het is zo mooi.

Dansen in mijn hoofd, dwalen in mijn gedachten en dromen … van nog een keer.

Mercie!!

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post388

Vooruitkijkspiegel

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, March 03, 2018 21:00:47

“Ik ben een watje!”

In gedachten zie ik velen knikken, krijg ik overschot van gelijk.

In de rechtbank van het leven ben ik in deze uitspraak schuldig over de gehele lijn, en in de politiek oogst ik vast vele voorkeurstemmen met deze uitspraak.

Ik trek mij alles teveel aan, voel de wereld soms zwaar op mijn schouders duwen. Ik word geraakt door dingen die niet naar mij geschoten worden.

Maar zeg me dan waarom? Waarom is het nodig mensen kritiek te geven die echt nergens op slaat?

Zinloze woorden die nergens naartoe fietsen en alleen maar kwetsend zijn? Woorden die wel bij mij binnenkomen maar eigenlijk niet het lezen waard zijn. Toch blijven ze surplacen in mijn hoofd.

Ach, ik zal het nooit begrijpen, wil het niet verstaan waarom mensen zich zo kunnen laten gaan, en heb een eindeloze bewondering voor diegene die rustig al deze woorden lezen , alle reacties van heethoofden beantwoorden en vooral beleefd en vriendelijk blijven. Chapeau!!

Mijn bloeddruk en innerlijke mens zouden het niet aankunnen.

Waarom niet spreken als het mooi is en zwijgen als het echt nergens naartoe gaat?

Het is zo makkelijk om je woede en frustratie bot te vieren op je toetsenbord. Om kwaad en boos net iets te hard de toetsen in te duwen en te schrijven wat je het liefst zou willen uitschreeuwen, maar het eigenlijk niet durft. Dit is een veilige weg.

Of lijkt dit alleen maar een veilige keuze?

Jouw woorden staan er wel, zwart op wit, vereeuwigd op het scherm en vaak ook in het hart en de ziel van andere mensen. Want rake woorden komen aan, en misschien zelfs harder dan jij bedoelde.

Zou het helpen een spiegel boven je computerscherm te installeren?

Een ‘vooruitkijkspiegel’?

Even kijken naar mezelf, even geconfronteerd worden met mijn boze zelve en dan nog eens herlezen wat ik schreef. Bedenken en misschien zelfs hardop afvragen aan mijn eigen spiegelbeeld of het de moeite waard is dit door te sturen en andere mensen misschien wel kei hard te raken?

Of toch maar even niet….

En liever “delete”.

Bianca



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post387
« PreviousNext »