Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vooruitkijkspiegel

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, March 03, 2018 21:00:47

“Ik ben een watje!”

In gedachten zie ik velen knikken, krijg ik overschot van gelijk.

In de rechtbank van het leven ben ik in deze uitspraak schuldig over de gehele lijn, en in de politiek oogst ik vast vele voorkeurstemmen met deze uitspraak.

Ik trek mij alles teveel aan, voel de wereld soms zwaar op mijn schouders duwen. Ik word geraakt door dingen die niet naar mij geschoten worden.

Maar zeg me dan waarom? Waarom is het nodig mensen kritiek te geven die echt nergens op slaat?

Zinloze woorden die nergens naartoe fietsen en alleen maar kwetsend zijn? Woorden die wel bij mij binnenkomen maar eigenlijk niet het lezen waard zijn. Toch blijven ze surplacen in mijn hoofd.

Ach, ik zal het nooit begrijpen, wil het niet verstaan waarom mensen zich zo kunnen laten gaan, en heb een eindeloze bewondering voor diegene die rustig al deze woorden lezen , alle reacties van heethoofden beantwoorden en vooral beleefd en vriendelijk blijven. Chapeau!!

Mijn bloeddruk en innerlijke mens zouden het niet aankunnen.

Waarom niet spreken als het mooi is en zwijgen als het echt nergens naartoe gaat?

Het is zo makkelijk om je woede en frustratie bot te vieren op je toetsenbord. Om kwaad en boos net iets te hard de toetsen in te duwen en te schrijven wat je het liefst zou willen uitschreeuwen, maar het eigenlijk niet durft. Dit is een veilige weg.

Of lijkt dit alleen maar een veilige keuze?

Jouw woorden staan er wel, zwart op wit, vereeuwigd op het scherm en vaak ook in het hart en de ziel van andere mensen. Want rake woorden komen aan, en misschien zelfs harder dan jij bedoelde.

Zou het helpen een spiegel boven je computerscherm te installeren?

Een ‘vooruitkijkspiegel’?

Even kijken naar mezelf, even geconfronteerd worden met mijn boze zelve en dan nog eens herlezen wat ik schreef. Bedenken en misschien zelfs hardop afvragen aan mijn eigen spiegelbeeld of het de moeite waard is dit door te sturen en andere mensen misschien wel kei hard te raken?

Of toch maar even niet….

En liever “delete”.

Bianca



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post387

Ik kan het niet alleen.

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, February 25, 2018 11:34:00

Ik wil het leven leven, beleven en voelen tot in het diepste van mijn vezels, tot in mijn kleinste teen.

Ik wil elke dag alle deurtjes van mijn binnenste open zetten om maximaal te kunnen voelen wat de wereld mij geeft, wat de mensen mij brengen , wat ik zelf kan geven en laten voelen.

Dat is mooi, intens en maakt het leven me dierbaar.

Maar soms wordt dat leven mij ineens teveel. Dan wil ik alle deuren dichtklappen en diep in mijzelf kruipen, even niks meer horen, niks meer zien en weinig voelen.

Als plots zo kwetsbaar blijkt wat ik in mijn hartje draag dan verstijf ik en klapperen de deuren in mij onrustig heen en weer. Ik krijg de bibber en voel de tranen stijgen.

De onmacht komt groots naar binnen, de machteloosheid wandelt als een reus naar voren en ik kan niks doen. Dan voel ik mij verschrikkelijk klein en is de wereld plots dreigend groot.

Mijn werk is niet mijn werk, het is een deel van mijn gevoelige leven.

Het is door die gasten dat ik ben geworden wie ik ben. Door het leven met hen zijn er veel verhalen in mijn ziel geschreven, zijn vele deuren open gegaan en sta ik gevoeliger, maar ook mooier en opener in de wereld.

Zij laten mij zien en voelen wat er écht belangrijk is.

Ik hou dan ook sterk aan hen vast, zij hebben mij nodig, maar ik hen evenzeer.

Dat wordt pijnlijk duidelijk als ik door mijn vingers voel glippen wat ik zo graag wil vasthouden. Het gevoel om niet meer te kunnen houden wat ik heb verlamt en maakt me bang. Ik wil niet verliezen wat mijn hartje verwarmt, het geeft me koude rillingen.

Maar af en toe is het afscheid onafwendbaar, en moet ik er vrede mee nemen. Dat is moeilijk en zal nooit wennen, het lukt me zo moeilijk te accepteren en het een plaatsje te geven.

Mijn deuren klappen even dicht en ik probeer de rust in mijzelf te vinden. Even geen prikkels meer, het kan er op dit moment gewoon niet meer bij.

De tranen zitten hoog en staan te trappelen om de barricade over te rollen, ze zijn met zoveel, maar ik wil het niet.

Ik ben de mensen rondom mij dankbaar om de warmte die ze mij geven.

Ik kan mijn lieve collega’s niet genoeg en oprecht bedanken voor de stille steun die ze mij de afgelopen week gegeven hebben.

De bezorgde blikken, de vlugge schouderklopjes, lieve woorden, bemoedigende berichtjes, het doet elke keer de traantjes komen maar het is oké. Het zijn regenboogtranen en die zijn mooi. Gevuld met veel donker verdriet maar ook gekleurd met een lach van dankbaarheid voor alle moois.

Ik ben een dikke gelukzak dat ik mag werken waar ik werk, dat zoveel mooie mensen mij omringen en dat ik al die prachtige gasten in mijn hartje mag laten wonen, dat besef ik.

Langzaam zullen mijn deurtjes weer opengaan en probeer ik het weer, ik kan niet anders, dat is wie ik ben, alleen zo ben ik oprecht en intens gelukkig.

Mercie iedereen om me heen, jullie zijn kanjers!!!

Bianca




  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post386
« PreviousNext »