Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

In de aanval

Sportzomer 2014Posted by Bianca Sun, July 06, 2014 16:57:10


Als er geraakt wordt aan iemand die mij raakt dan raakt mij dat. Dat is drie keer raak, ten onrechte en trefzeker.

Zelf in de tegenaanval gaan heeft weinig zin maar de drang is groot. In de aanval betekent zelf de vuurlinie opzoeken, de wind vol in het gezicht en stevig trappen. Maar daar ben ik niet op getraind.

Ik ga vol in de aanval , zonder enige aarzeling, als diegene die aangevallen wordt zich minder kan verdedigen en ik het onrecht ondraaglijk hard voel. Ik recht mijn rug en verdedig, met kracht en vuur. Ik zet de ander uit de wind en laat hen onzichtbaar meekomen in mijn wiel. Ik trap stevig door en rij de aanvallers er allemaal af. Innerlijke oerkracht doet mijn motor draaien en de benen trappen.

Maar vaak ben ik niet sterker dan zij, op kop. Voel mij kleiner en doe aan zelfbehoud. Blijf rustig, ineengedoken, bijna onzichtbaar, een deel van het peloton.

En tegelijk voel ik mij daar schuldig over. Waarom bijt ik niet, grom ik alleen maar een beetje binnensmonds en niet echt hoorbaar?

Waarom spuw ik geen vuur, klauw ik niet en brul niet naar zij die de aanval inzetten?

Waarom trap ik niet harder en sneller, bijt op mijn tanden, en verbijt de pijn. Kramp in mijn benen, verzuring in mijn hele lijf (maar dat hebben zij nog veel meer), maar wel met al mijn kracht erop en erover. Waarom doe ik het niet?

Waarom laat ik passeren? Laat ik ze aanvallen en reageer niet? Waarom zet ik de achtervolging niet in? Vol met mijn kop in de wind. Durven en doen. Ik ben een watje!

Omdat ik een helper ben, een knecht. Ik stel mij graag ten dienste van. Ik ben geen aanvaller, daarvoor ontbreekt het mij aan kracht, aan lef, aan durf, aan breedgeschouderdheid. Ik voel mij goed in de rol die ik koos, meestal toch, maar af en toe…..

Maar trots op “de kopman”.

“vive le vélo”.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post129