Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vive le vélo 7/7/14

Sportzomer 2014Posted by Bianca Tue, July 08, 2014 14:28:13

Ik heb een déjà vu, een herhaling in mijn hoofd: Wie wordt de winnaar van de Tour?

Geen mens die het zeker weet, maar velen hebben een ijzersterk vermoeden.

Het wordt de man die er kei-hard voor getraind heeft. Een kerel die, naar mijn gevoel, alle verleidingen van het leven de rug heeft toegekeerd om zich te focussen op één doel. Strak vooruit kijken, blik op oneindig en dan op de eindstreep, en gaan.

Alles glijdt over zijn gestroomlijnde lijf heen op weg naar het ultieme doel. Maar, net als vorig jaar, blijf ik erbij: Froome is meer machine dan mens.

Ik hoorde gisteren bij vive le vélo dat Froome vroeger vlinders verzamelde.

Vlinders zijn kleurrijke beesten. Hun prachtige vleugels, waarmee ze sierlijk door de lucht glijden doen mij dromen.

Zou de jonge Froome ook zo gedagdroomd hebben bij die schoonheid en elegantie?

Wat zou ik graag de fiets terug in de tijd nemen. Kijken en genieten van het beeld van een kleine jongen op zijn fiets. Die op stoffige zandpaden met zijn fietsje het zand achter zich hoog laat opwaaien en zo achtervolgd wordt door één langgerekte stofwolk. Alleen op kop en genietend. Breed lachend, en misschien hoor ik daar zelfs een oerjongens-kreet.

Op zijn bagagedrager een oude doos met daarin zijn schatten van onderweg: Vlinders.

Ik zie hoe hij, thuisgekomen, met geduld en precisie, zijn tong een klein beetje zichtbaar van de opperste concentratie, de vleugels heel voorzichtig tussen duim en wijsvinger neemt.

Ik geniet van dit beeld, ben vertederd door deze kleine jongen.

Froome is blijven steken in zijn cocon. Droomt er misschien van ooit uit te groeien tot een mooie vlinder en ik wens het hem toe.

Hij blijft voor mij een robot, een machine. Menselijke trekjes lijken weinig toegestaan, zich inlaten met enige menselijke emotie leidt af van de focus. Opperste concentratie is wat telt.

Hoe Froome op zijn fiets zit, hoe hij beweegt, steeds in datzelfde patroon. Hoofd knikt opzij, been gaat omhoog, schouder mee en nog een keer. Steeds dezelfde beweging, maar geen krimp in zijn gezicht en geen spiertje dat anders beweegt.

Alle radartjes draaien zoals het hoort, de geoliede machine werkt perfect. Ik vind het vaak gewoon eng om hem aan het werk te zien.

Een motor in de fiets van Cancellara? Ik wil het nooit geloven. Een motor in het lijf van Froome? Het zou toch kunnen?

Een overwinning is voor mij mooi als het bloed, zweet en tranen heeft gekost. Als er waaiers aan emoties zijn, kleurrijke figuren die wegen berijden.

Mensen zijn mooi als ze niet perfect zijn, als ze fouten maken. Omdat ik ze de perfectie niet zou gunnen?

Nee! Ik gun elke sportmens prachtige prestaties en de mooiste records op zichzelf of op wereldniveau, maar ik kijk ook zo graag naar hoe ze het beLEVEN.

Achter perfectie schuilt toch altijd iets?

Gun ik het Froome meer als hij af en toe een steek zou laten vallen? Als de radartjes eens even los draaien en de emotie naar buiten komt?

Ja, zonder twijfel.

Gun ik hem de gele trui in deze Tour de France?

Vast en zeker.

Maar ik hoop, uit de grond van mijn hart, dat ie ooit uit zijn cocon komt en we een prachtige vlinder te zien krijgen. Het zit erin, daar ben ik van overtuigd.

En dan mag er gerust een stukje uit een vleugel zijn of een beschadiging hier of daar, want ook dan is een vlinder nog mooi.

Het zal een bevrijding zijn voor mij, maar vooral voor hem. Dat hij zijn vleugels kan openslaan en gaan.

You go Froome!



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post130