Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

11 Juli 2014

Sportzomer 2014Posted by Bianca Sat, July 12, 2014 11:01:18

“Hoe sterk is de eenzame fietser, die kromgebogen…”

Het is elke Tour de France opnieuw dit nummer dat ergens in mijn hoofd voorbij fietst. Meestal hoor ik het in de bergen, tijdens een lange klim als één renner een gedwongen solo opvoert en de strijd aangaat met de berg en zichzelf.

Nu komt het liedje ineens voorbij met zicht op een groot peloton op een redelijk vlakke rit. Niet direct een “eenzame” fietser te bekennen?

Wel naar mijn gevoel, want daar fietst Greg Van Avermaet.

Ik ben geen koerskenner, ken niet zijn taak, zijn juiste rol in de ploeg, maar wat ik zie is een vechter, een doorzetter, een karakter.

Als hij vandaag een gooi naar de overwinning doet en stevig doortrekt luttele kilometers voor de aankomst, dan begrijp ik in eerste instantie niet uit welke benen hij die fysieke kracht nog haalt, en met welke mentale power hij dit nog kan, maar ik veer recht en bal mijn vuist: Komaan Greg! Gaan!

Ik klem mijn tanden op elkaar en hij doet vast hetzelfde, maar Sagan haalt hem bij en ook weer terug en Greg haalt het andermaal ook vandaag niet. Doeme!

Wat zou het mooi zijn als Greg in de wagon van een trein kon rijden. Als hij, geflankeerd door teamgenoten naar voren begeleid en geloodst zou worden, om dan vanuit wagonpositie machinist te worden, stoom te blazen en al die kracht in zijn lijf tot het beslissende einde te kunnen houden.

Het zou volgens mij helemaal goed komen voor hem en zijn ploeg.

Maar “volgens mij”, staat niet zo sterk in een wereld die de mijne niet is. Ik ben enkel een liefhebber en mijn uitspraken zijn zuiver geïnspireerd op buikgevoel.

Kan het niet zijn dat een ploeg een sterke man in de vlakke ritten heeft, die daar alle zorg, aandacht en omkadering krijgt, en een andere sterke man in de bergritten die daar in een aangename positie naar boven wordt geleid?

Of is een “duo-baan” geen optie in de wielersport, en is het gezegde: “Schoenmaker blijf bij je leest”, een hele goeie in dit geval?

Soms begrijp ik dan alleen niet goed wat de “leest” van Greg is en welke schoentje hij past.

Zo graag zou ik ‘em als eerste over de streep willen schreeuwen en trekken. Zo graag zijn armen in de lucht willen zien gaan, mooi zegegebaar, brede glimlach en een berg ontlading.

En ik doe gewoon mee blij en opgelucht te zijn! Heerlijk gevoel.

Ik gun het je Greg! En ik duim. Gaan en vliegen….vergeet de trein, ga als een vliegtuig.

Want mooier dan Klaas Delrue Vive le Vélo kan afsluiten, kan ik niet verzinnen… Dus heel stilletjes nu:

http://youtu.be/mZ5ozbj_ngw

(beelden van vive le vélo van gisteren nog niet gevonden, maar dit geeft al een idee.)





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post132