Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Eerherstel ?

Sportzomer 2014Posted by Bianca Sun, July 13, 2014 19:29:07

Typische berichten ten tijde van de Tour zijn de dopingnieuwtjes. Alsof de meeste mensen speciaal wachten op een moment dat elke wielerliefhebber vatbaarder is voor dit soort berichten. En gelijk hebben ze.

Mijn bloeddruk stijgt en ik voel die boosheid weer opkomen. Ik voel me wederom gepakt op naïviteit en goedgelovigheid als ik hoor dat Mensjov geschorst is. Geschrapt met terugwerkende kracht wat wil zeggen dat ook zijn derde plaats in de Tour van 2010 en dus plaats op het podium hem afgenomen wordt. Gevolg daarvan is dat de renner die dat jaar vierde werd nu de geschiedenisboeken zal ingaan als bronzen medaille winnaar van de Tour van 2010.

Maar hij stond daar niet! Op dat podium. Het had zo moeten zijn, als eerlijkheid zijn hoogste gelijk had gehaald.

Maar nu spreken we toch over vijgen na Pasen? Dit voelt toch als je armen in de lucht steken en zegevieren voor een leeg plein? Een podiumplaats die er geen is omdat ie er toen geen was?

In 2010 moet Jurgen VDB zich ongetwijfeld rotslecht gevoeld hebben. Een gevoel van nét niet. Een vierde plaats is misschien mooi maar ik kan me iets voorstellen bij de zuurtegraad die hij toen in zijn lijf moet hebben voelen borrelen.

De naar mijn gevoel meest ondankbare plaats is het. Mensen onthouden alleen het podium, en of je nu 4e, 44e of 140e bent geworden, het zal weinigen echt bijblijven. Landgenoten ja, fans en volgers ongetwijfeld, maar daar stopt het dan ook mee.

Eerherstel nu dan?

Kan je daar als renner tevreden mee zijn? Is dat echt een herstel van je eergevoel?

Op het podium in Parijs kunnen staan, aan miljoenen mensen laten zien dat je derde bent geworden in de belangrijkste, meest bekeken en besproken wielerwedstrijd op aarde. Dàt gevoel, van dat trapje opstappen met de daver op je lijf van contentement, adrenaline van vingertop tot uiterste teenzenuw, en dan de camera en de mensenmassa recht aankijken, armen in de lucht en voelen: dit is het! Dit is het gevoel van sterk te zijn, bij de besten te horen, en te weten: dit heb ik kei-hard en met zuiver lijf en geweten verdiend. Zalig toch?

Maar hoe zalig is nu dit gevoel?

Dit doet pijn, pijn in het lijf van iemand die zo kan genieten van het hele gebeuren maar bij zulke nieuwtjes altijd een zwarte bril op haar neus geduwd krijgt.

Want alweer kijk ik dit jaar niet met zuiver geloof naar het podium in Parijs.

Hoeveel renners zijn daar, nadien al niet van hun voetstuk gevallen?

Armen in de lucht en grote overwinningslach maar niet met zuiver lijf en geweten.

Ik zou zowaar de hele Tour de rug willen toekeren, maar daarvoor is de liefde toch te groot, en blijf ik hem steeds weer kansen geven.

Ondanks alle gevallen renners en de littekens in mijn binnenste blijft het mooi, en maak ik in mijn hoofd mijn eigen podium, en daar staan alleen maar kanjers op.

Winnaars en veroveraars van deze Tour en van mijn hart.

Komaan Jurgen, op het podium dit jaar! En dan in je speech even vermelden dat je blij bent daar voor een tweede keer te staan! smiley

Ere wie ereherstel toekomt!!





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post134