Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

In goede en kwade dagen

Sportzomer 2014Posted by Bianca Fri, July 18, 2014 17:42:08

17 juli 2014.

Het is weer zo’n zomeravond.

Een avond dat het prachtig weer is, dat ik intens geniet van mijn kinderen die een fijne avond in de tuin beleven. Ik kan mijn hartje ophalen en mijn batterijen terug vullen.

Maar dan volgen de klappen snel en voel ik ze hard aankomen. Het nieuws van de dag is aangrijpend. Wederom menselijke drama’s. De gewone mens met geen kwade ziel in zijn lijf wordt speelbal en kogel in het gevecht tussen de groten.

Het doet me pijn, heel veel pijn. Hoeveel mensen zijn getroffen, hoe breed gaat de waaier van verdriet, van ouders, naar kinderen, familie en vrienden? Het is nauwelijks te vatten en het geeft me een drukkend en benauwd gevoel.

Maar ik moet leren loslaten, ik moet leren het leed van de wereld niet in mijn binnenste te laten wonen. Ik mag het horen en voelen maar ik moet ook leren het los te laten. Hoewel dat op dit moment niet mogelijk is. Het huist en nestelt zich onder mijn huid.

Waarom? Waarom, en wat gaat er om in het hoofd van deze mensen die dit doen , wat bezielt hen, wat zegt hun geweten, of zijn ze dat lang kwijt?

Ik snap het niet, ik vat het niet, ik kan het met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Ik denk aan alle mensen die dit niet overleefd hebben en aan de vrienden, familie en verwanten die dit verschrikkelijke nieuws moeten horen en ermee moeten leren “leven”.

‘Leven’…welke betekenis heeft dit woord nog voor vele nabestaanden? Hoe ga je hiermee om voor de rest van je eigen leven?

Ik knuffel mijn kinderen en behoed hen van de beelden en de woorden van de dag. Hun ogen kijken naar mij, hun oren knuffel ik even dicht. Ik hou van mijn gevoelige zieltjes, en ze gaan bijna naar bed.

Slapen doe je met fijne dromen en niet met zorgen. Die zijn dan voor morgen, ik zal ze ook niet blind maken voor de wereld waarin wij leven.

Maar voor nu is er vive le vélo.

De dochters kijken mee, Jelle is er vanavond bij. Vier oogjes schitteren, ach, en waarom geen zes, mama geef maar toe, Karl is er tenslotte ook bij. smiley

Het is een fijn moment en eentje die ik als mama vanavond net iets meer koester, door het besef dat het allemaal zo broos en kwetsbaar is.

Wederom was vanavond een avond na een dag in het circus van de Tour. De schoonheid van een programma en de innemendheid van heren aan tafel waren een licht en mooi moment op een zware avond.

Het is wederom een klap voor de mensen, een slag recht in je gezicht, een dreun die het dromen even doet vergeten en je met beide voetjes op de grond zet.

Ik leef mee met de mensen die er heel dicht bij staan en die het nooit meer kunnen loslaten. Ik wens iedereen heel veel sterkte en steun in deze zwarte dagen.

En ik weet, beste Karl, dat we ons hoofd niet in het zand mogen steken, maar ik kijk toch uit naar vanavond, als er weer een aflevering is van jullie programma. Want dan kan ik het even vergeten en even mijn gedachten verliezen in, wat nu, het banale leven van het fietsen lijkt.

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post137