Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Jurgen VDB

Sportzomer 2014Posted by Bianca Sun, July 20, 2014 11:50:45

Op 4 Juli 2013 schreef ik een tekst over Jurgen Van den Broeck (geloof - hoop en liefde). Ik schreef en probeerde op die manier mijn gevoel een plaats te geven.

Ik voelde mij schuldig omdat ik Jurgen tot dan toe meer als machine dan als mens had gezien. 100% gefocust en geconcentreerd met zijn vak bezig. Geen tijd om aan de buitenwereld te laten zien en voelen dat er onder dat perfect getrainde lichaam, een mens van vlees en bloed zat , en er veel emoties door zijn lichaam stroomde.

Begrijpelijk en zijn goed recht dat hij zich zo afschermde, maar het maakte dat ik mij moeilijker kon inleven en dat ook “meevoelen” er bij mij minder inzat.

En toen viel hij, blesseerde zich lelijk en moest opgeven. Daar werd de getrainde machine ineens mens met gevoelens van ontgoocheling en teleurstelling en het deed mij pijn.

De scherven van zijn stukgeslagen droom sneden mij diep.

Dit jaar keek ik met andere ogen naar Jurgen aan de start van de Tour. Ik keek anders maar zag tegelijk ook een andere Jurgen.

Tijdens interviews geen blik naar de grond of dwars door je heen, maar duidelijk aanwezig en vaak met de nodige humor.

Ook Renaat (Schotte), die Jurgen interviewde, bleek soms een beetje van zijn melk door de renner die hij voor zich kreeg. smiley Heerlijke televisie.

Sympathie voor deze vakman die zich duidelijk 200% geeft en leeft voor zijn sport, plichtsbewust is en in het bezit van heel veel beroepsfierheid.

Mooi om te zien dat Jurgen de weg heeft gevonden naar vele mensen. En na mijn schuldgevoel van vorig jaar is het nu tijd om te hopen en te duimen dat het hem allemaal voor de wind zal gaan.

Helaas valt Jurgen een paar keer en lijkt het bijna alsof zijn openbloeien als mens in de koers afgestraft wordt door meer valpartijen. Het zal toch niet?

De laatste dagen krijgt Jurgen het moeilijk om het ,soms moordende tempo, bij te houden.

De eerste keren wordt dit weggewimpeld met woorden van: “ ’t Zal nog wel komen” en verklaard als: “De benen warmen zich op.”. Maar gisteren leek de balans definitief naar de verkeerde kant door te slaan.

Jurgen kwam over de streep en was leeg, op en totaal ontredderd. Het deed mij pijn hem zo te zien.

Ook het interview met Lieven Van Gils ’s avonds in vive le vélo, fietste een stevige krop in mijn keel.

Geraakt door een gekraakte renner.

Wat zou ik hem graag een schouderklop geven, een stevig “vuistje”, en een flinke duw in zijn rug. Hem laten weten en voelen dat we met velen zijn om hem, in gedachten, vooruit te roepen en te schreeuwen.

Dat we de wind in zijn rug willen zijn en de vlinders in zijn benen.

100% sportman, 100% lieve mens en voor 200% achter jou Jurgen!

Respect en bedankt!

You go Jurgen!!







  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post139