Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Samen

SchrijfselsPosted by Bianca Mon, March 09, 2015 09:36:18


Vorig jaar rond deze tijd zaten we zondags steevast op de fiets voor een rondje. Vroeg uit de veren om samen te trainen voor wat begin april zou volgen: De Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen. Heerlijke momenten van fietsen, natuur, afzien en samen zijn.

Om dan thuisgekomen, te douchen en er een gezellig dagje met de kinderen van te maken.

Vandaag is het ook zondag, vandaag schijnt ook de zon en proberen we er wederom een gezellig gezinsdagje van te maken, maar het is anders, heel anders.

Vandaag zijn we in het ziekenhuis. Hij in het bed, ik met de kinderen op bezoek. Zo waren de rollen nog nooit verdeeld.

Ik ben bezorgd om 1001 dingen, heb ontelbaar veel vragen in mijn hoofd, maar wil nu vooral genieten van dit moment met mijn ventje en mijn kinderen. Intens genieten, dicht bij hem, even alle vragen en zorgen uit mijn hoofd en hart laten verdwijnen. Niet nu, niet hier.

De meisjes hebben een beurtrol gemaakt en gaan om de beurt bij papa op het bed zitten, stevig geknuffeld door hem. Het zijn heerlijke momenten om te zien en elke meid gaat er anders mee om.

Voor Floor is dit genieten van haar papa en dit moment, voor Lien is het knuffelen en traantjes laten, ze heeft het moeilijk met deze situatie en laat dat duidelijk merken. Het mag, het is goed zo, ieder zijn manier.

Janne is haar eigen zelve bij papa, zoekt op facebook haar vriendinnen op voor wat steun en bemoedigende woorden. Haar traantjes komen als we thuis zijn en ze komt knuffelen.

En die grote kerel probeert, ondanks veel schoolwerk, ook zoveel mogelijk bij zijn papa langs te gaan. Je held en voorbeeld, steeds sterke en schijnbaar onverwoestbare papa, nu in een ziekenhuisbed te zien liggen, moet een geweldige klap zijn. Hij houdt zich sterk maar het raakt hem diep. Hij is stil of reageert kort. Af en toe breek ik erdoor en praat met hem, weinig woorden, we hebben niet veel nodig. Als we op zaterdagavond terugkomen van het ziekenhuis en ik de meisjes in bed heb gelegd, komt hij naast me zitten en zegt: “Zo mama, nu trekken wij samen eens een goeie zak chips open.” En ik die dacht, netjes te kunnen verbergen dat eten mij zo moeilijk lukt dezer dagen.

We gaan er samen voor, maar het is met momenten moeilijk. Ik geniet van de momenten samen, maar als ik thuis ben moet ik bezig blijven, dingen doen, mijn gedachten verzetten. De onzekerheid is zo moeilijk om te dragen. Het is kei-hard tegen een muur lopen, sterretjes zien en nu wachten tot we weer helder uit onze ogen kunnen kijken, en hopen, zo hard hopen dat het een mooi beeld is dat we te zien krijgen.

Dat we weer samen verder kunnen gaan, genieten van elkaar, van mijn geweldige ventje en mijn vier prachtige kinderen.

Die slag tegen de muur is nu al een litteken dat er voor altijd zal staan, ik duim alleen en hoop uit de grond van mijn hart dat het litteken niet dieper getekend zal worden de komende dagen.

Elk berichtje, elk schouderklopje, blijken van bezorgdheid en medeleven doen de tranen stromen. Het is hartverwarmend en doet echt zo ongelooflijk veel deugd. We hebben samen al heel wat traantjes weggeslikt en afgeveegd. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen maar hoop dat iedereen weet dat het ons diep raakt en heel veel steun geeft.

Mercie!!



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post207