Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Over fietsen en baby's

SchrijfselsPosted by Bianca Fri, May 08, 2015 14:27:11


28 Februari 2015 en mijn wielerhart stopt even met draaien. Het nieuws haalt mij uit de droom, trapt de vlinders plat die vrolijk fladderde voor de dag die komen zou, en oorverdovend belgerinkel maakt mij onrustig.

Bellen die klinken bij het nieuws dat ik hoor over Greg Van Avermaet en dopinggebruik. Twee woorden, begrippen, die ik niet in één zin zou durven gebruiken en die ik daarom dus ook niet wil linken. Zware zoemer in mijn hoofd, fout nieuws.

Ik stond nuchter naast mijn bed, maar voel ondertussen een serieuze ‘ont’nuchtering en mag hopen dat een kater uit zal blijven.

De toon van de dag lijkt gezet, de vlinders onherstelbaar beschadigd en ik voel nu eerder een olifant op mijn borstkas duwen. Ik ben verdrietig maar ben vooral boos.

Boos op de timing van dit gebeuren, net als het dopingnieuws dat bekend gemaakt werd op de dag dat de Tour begon, is ook nu de dag weer mooi gekozen om dit als hoofdpunt in het nieuws te plaatsen.

De dag dat het mooiste seizoen van het jaar gaat beginnen, dat wielerruiters hun stalen ros bestijgen en de strijd op de fiets kan beginnen, barst er ineens een hele andere strijd los.

Ik bal mijn vuisten en knars mijn tanden maar voel me tegelijk zo machteloos. Wat kan een kleine garnaal als ik hieraan doen, maar wat zou ook een grote vis hieraan kunnen doen?

Niemand kan iets doen. Ik stuur een bericht de wereld in voor Greg: “Komaan Greg, grommen, bijten en GAAN! We duimen en geloven erin!!”

Ik meen het uit de grond van m’n hart en hoop dat we met velen zijn die hem op deze manier steunen.

Ik schreef en beschreef Greg al vaker, steek mijn bewondering voor hem niet onder bel of fietsband en supporter voor hem als mens en als sporter. Hij is écht, oprecht en rechtdoor.

Een gevoelige ziel die nu zeer diep geraakt wordt. De komende wedstrijden roep ik nog net iets harder, hoop het nog net iets meer dat hij als eerste over de streep zal komen.

Het lukt helaas niet, en al zal hij het nooit als excuus gebruiken, dit hele gebeuren weegt ongetwijfeld zwaar op zijn schouders en maakt het sprinten moeilijk.

Gisteren een zucht van opluchting. Zijn tranen zaten hoog en duwden een krop in mijn keel. Ik was blij, maar ook nog steeds een beetje boos, want het was allemaal niet nodig geweest. En als ik Greg hoor zeggen dat dit zijn mooiste overwinning van het voorjaar is, dan kan ik alleen maar denken: Jammer! Dit had nooit zijn mooiste mogen zijn.

In deze gereden koers hadden ze hem nooit aan de start mogen zetten, deze rit had hij nooit hoeven rijden.

Het had een ordinaire trainingsdag moeten zijn, verdwenen in de anonimiteit en weggespoeld met het douchewater.

Ik wens je alle goeds Greg. Blijf wie je bent, dat is mooi!!



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post215