Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

De Koorddanser

Zomer 2015Posted by Bianca Sun, July 05, 2015 10:16:31

Als het gesprek aan de “Vive Le Vélo”-tafel op gang komt, en het onderwerp aangesneden wordt over ‘gewicht en evenwicht’, denk ik aan het boek van Karl VN: “Renner willen worden”. Het koord, misschien wel rood van kleur, weeft zich door een deel van het boek.

De rode draad en het balanceren er op. Ik citeer:” Waarom niet de lunch vergeten en die laatste paar honderden grammen eindelijk eens zien kwijt te spelen?”

'Vermageren als obsessie met een strategisch doel'

Ik denk dat zolang je sterk genoeg bent en je je grenzen kent, het goed is.

Is het de drang naar beter? Naar meer? Naar hoger en sneller? Het voelt voor mij een beetje als ‘doping’ in de sport die er eigenlijk geen is, en toch is het net zo goed gevaarlijk voor de gezondheid van een mens.

Vanavond schuift Leontien Van Moorsel mee aan tafel bij Karl, een prachtige sportvrouw met een indrukwekkende carrière, maar met een loodzwaar verleden om de strijd die ze moest aangaan. Vandaag lijkt alles in balans en kijkt ze naar een toekomst die haar toelacht.

Ze spreekt over anorexia in de wielersport vanuit haar eigen beleving en ervaring.

Het zal voor velen herkenbaar zijn, sporters en niet-sporters.Misschien hoeft er niet steeds die 'zware' term op geplakt te worden, maar een té extreme drang naar mager, van zich verliezen in het streven naar, is, naar mijn aanvoelen, zeer herkenbaar voor velen.

Als ik naar mezelf kijk was het die blik in de spiegel, dat beeld dat ik zag. Het was balanceren op een koord en stevig wankelen, wegkijken en de focus verliezen. Ik fixeerde mij op dat beeld in de spiegel van mijn gedachten, en was mijn evenwicht kwijt. Er gebeurden zoveel dingen in mijn leven, buiten mijn wil om, waar ik geen vat op had, die ik niet kon controleren.

Ik voelde het touw, maar had er geen grip op. Ik wilde kost wat kost zekerheid en houvast en vond dat in de controle over mijn eigen lijf.

Ik probeerde op die manier orde, duidelijkheid en structuur te creëren, maar nooit stond ik zo wankel op de koord van het leven. Het waren zorgzame en lieve mensen die mij vriendelijk en vastberaden bij de kraag vatten en mij weer wat evenwicht gaven.

Als een ongeoefende koorddanser in een volle circustent voelde ik mij, maar ik heb mijn tanden erin gezet.

Balanceren lukt het beste met fiere houding en een blik recht vooruit.

Leontien maakt zich zorgen over Froome, en ik begrijp het. Ik vind de figuur van Froome ook geen aangenaam beeld meer om naar te kijken.

Tot vorig jaar was mijn empatisch vermogen naar Froome toe zeer klein, dat geef ik toe. Ik vond hem meer machine dan mens, meer robot dan man van vlees en bloed, zoals hij doet, zoals hij beweegt.

Ik beken, met enige schaamte, dat met het zien van zijn bloed bij een valpartij vorig jaar in de Tour en het ontdekken van zijn meer menselijke trekken van ontgoocheling en teleurstelling, mijn beeld veranderde.

Ik herinner mij nog goed dat ook vorig jaar, de eerste gesprekken aan de “Vive Le Vélo”-tafel over Froome gingen. Hoe hij als jonge snaak blijkbaar vlinders verzamelde.

In mijn hoofd begint dan een film te spelen van een kleine, zorgzame jongen, die met de grootste precisie en voorzichtigheid de vlinders tot hun kleurrijke recht laat komen.

Nu is hij zelf een vlinder geworden. Mooi maar breekbaar en teer. Flinterdunne vleugeltjes die ook vragen om een voorzichtige aanpak.

Ik hoop, duim en wens uit de grond van mijn hart dat er goed voor hem gezorgd wordt.

Dat hij kan genieten van de fiets, van de supporters langs de kant, van de overwinningen op de baan en op zichzelf. Ik hoop dat hij mooi, stevig en vastberaden kan blijven balanceren op de koord van de koers, op de lijn van het leven en dat hij intens en ten volle geniet van kleine dingen en grootse momenten.

Leve de koers, het is weer begonnen. Ik dans!





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post228