Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Medische zorgen

Zomer 2015Posted by Bianca Thu, July 09, 2015 10:14:41

En terwijl ik deze titel neerschrijf blijkt het “zorgen” in mijn hoofd een tweeledige betekenis te hebben gekregen. We zorgen voor, maar net zo goed hebben we zorgen om, medische redenen. Ik verklaar mij graag even nader over de spinsels in mijn hoofd.

De wielrennerscocon is een plaats waar ik mij dezer dagen graag verstop. Ik vind het heerlijk om te snoepen van dit circus, mij te goed te doen aan heerlijke beelden en spannende momenten en mij te laten volstoppen met weetjes en info over de koers. Aan het einde van de Tour zal de cocon opnieuw helemaal openbarsten en fladder ik de wijde wereld graag weer in.

Soms echter kruipt ook ander nieuws door de draden van de cocon naar binnen en moet ik even slikken.

Wanneer er in Vive le Vélo een foto wordt getoond van een Griekse man die bij een bankautomaat op de grond zakt omdat hij geen geld meer kan afhalen voor de medicijnen van zijn zieke vrouw dan draait mijn maag zich in een scherpe bocht. Het beeld van die man, zijn onmacht, verdriet en ontreddering hakt er stevig in.

Mijn gedachten dwalen af naar alle discussies en gesprekken over medicatie, voedingssupplementen, en versterkende middelen bij de renners. Wat krijgen ze wel, wat mogen ze niet en wat moeten ze absoluut tot zich nemen om goed te kunnen presteren. Zullen ze zich ooit vragen stellen bij het kostenplaatje?

Of kijk ik naar mezelf, tijdens bange dagen in het ziekenhuis aan de rand van Peters bed. Ik heb mij nooit vragen gesteld bij alle zorgen en medicatie die hij nodig had om te genezen en zo min mogelijk pijn te hebben. Dat waren zorgen voor later als wij al lang weer thuis zaten, blij en dankbaar waren om weer gezond en samen te zijn. De rekening zou later wel in de bus vallen.

Als onze kleine meid met pijn in het ziekenhuis zit en ik niet eerst aan geld hoef te denken maar aan een dokter die mij helpen zal, zonder meer.

Het lijkt zo simpel allemaal.

Ik denk aan die foto als Guy Verhofstadt in een furieuze bui de Griekse minister aanmaant om tot actie over te gaan en een held te worden voor zijn Griekse volk. Het lijkt de man allemaal weinig te deren. De boze woorden, het vooruitzicht op een heldenstatus, het glijdt allemaal van zijn gestroomlijnde maatpak af.

Ik bedenk me of het hem iets zou doen als ze de foto van de radeloze Griekse man onder zijn neus zouden duwen. Zou het hem raken? Ik twijfel, maar ga geen harde uitspraak doen.

Zou hij de pijn voelen? Door de foto heen? Net als ik pijn kan voelen, door de beelden heen, in mijn cocon, van renners die vallen in de Tour. Pijn om de fysieke pijn, maar ook de mentale slag, de enorme teleurstelling, de frustratie en het verdriet, ik zie het en voel het.

Het is hard om naar te kijken en ik heb het elke keer weer moeilijk met dit deel van de koers.

Maar het helpt en verzacht de pijn als ik denk aan de grootste zorg waarmee deze renners verzorgd zullen worden. De beste begeleiding, de juiste medicatie en bemoedigende woorden die hen zullen steunen en helpen door moeilijke dagen. Het medeleven van ploeggenoten, begeleiders, en zoveel mensen om hen heen wat de renners kracht zal geven er weer voor te gaan. Ze zullen letterlijk en figuurlijk in de watten gelegd worden en dat is een pleister op mijn wonde.

En als ik dan mijn kleinste meid mag laten kiezen… “Een pleister met een panda voor jou mama.” smiley





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post231