Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Mijn zakdoek schrijft een boek

Zomer 2015Posted by Bianca Fri, July 10, 2015 10:29:05

Er is zoveel gebeurd vandaag dat ik de slaap maar moeilijk vatten kan, het leger in mezelf maakt mij onrustig en ik woel mijn bed tot een slagveld.

Alle beelden moeten eerst nog één keer voorbij rijden, alvorens ik weer enige rust kan vinden.

Als ik hier schrijf dat mijn zakdoek een boek kan schrijven dan bedoel ik dat niet direct zwaar beladen. Er bestaan dan ook vele soorten tranen die mijn wangen nat maken.

Tranen lijken misschien steeds hetzelfde als je ze naar buiten ziet komen, maar diep vanbinnen zijn ze anders gevormd en ingekleurd. Elke traan die mijn zakdoek raakt vertelt een ander verhaal.

Als ik vandaag in de Tour de beelden zie van een valpartij in de laatste rechte lijn naar de finale dan sla ik mijn handen voor mijn gezicht en hoop dat het allemaal wel mee zal vallen. Het is even een beladen moment, maar de krop in mijn keel en de traantjes aan de rand voel ik vooral als ik de ploegmaten hun kopman arm in arm naar de finish zie duwen. De emoties zijn het grootste als ik die beelden zie, of het beeld van de felicitaties van Martin voor Stybar, het ontroert mij diep.

Soms vinden mijn tranen de weg naar buiten niet, omdat ik de poort angstvallig dicht probeer te houden. Vaak is het gewoon beter de barricade te laten varen en een zakdoek bij de hand te houden, voor mezelf of voor een ander.

Ik heb vandaag op verschillende momenten geprobeerd het leger waterlanders tot de orde te roepen maar tevergeefs. De pijn die ik voelde bij de beelden van Martin, zijn pijn, verdriet en de enorme teleurstelling en ontgoocheling deed mijn barricade wankelen. De ontroering bij de vriendschap, en genegenheid naar elkaar toe, die vandaag in vele beelden tot mij kwamen waren zo enorm mooi dat de poorten open mochten.

Mooie beelden, warme mensen, ontroerende gesprekken. Door de woorden van verdriet en verlies heen klinkt ook zo mooi de dankbaarheid om wat geweest is, wat nog steeds zo gekend en geliefd is, maar wat een plaatsje heeft gekregen en van daaruit een licht schijnt op hoe mooi het leven nog kan zijn.

Dankbare, mooie mensen, het heeft mij diep geraakt.

Elke traan vindt een plaatsje in de zakdoek in mijn hand, en het voelt goed zo. Een zucht die wat verlichting brengt in het slagveld van mijn lege lijf, waar het leger nu vertrokken is. De knuffel van de man die naast mij zit en de poorten sluit. De optocht is voorbij en ik besef dat het leven af en toe zo verdomd veel pijn kan doen maar dan ook weer zo enorm mooi kan zijn.

Ik geniet van wat ik heb, wat ik zie en wat ik voel.

Dank aan mooie, warme mensen op deze prachtige dag.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post232