Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Tourzomer 2015

Zomer 2015Posted by Bianca Sun, July 12, 2015 10:04:18

Het is weer… Couckenbak?

Vast ook, maar het is vooral: Zomer.

Ik loop een polonaise van contentement en zet mij klaar voor wat komen gaat: De Tour en alles wat daarbij hoort.

Zou ik naar de Tour kijken zonder Vive Le Vélo of vice versa? Ik durf er geen exact antwoord op te geven. Ik kies voor het hele pakket, het perfecte huwelijk. De twee samen, in harmonie, en zo mooi.

Ik geniet van de Tour, van de beelden, het commentaar en de renners. En ‘s avonds is er Vive le Vélo. Voor een blik achter de schermen, voor het turen door het sleutelgat bij een wielerploeg of door een kiertje van de ploegbus. De emoties voor en na de rit, de mening van een kenner of een liefhebber, en natuurlijk en vooral de heerlijke tafelverhalen.

Iedereen wil toch graag verhalen en meningen horen over de ritten die voorbij kwamen? Analyses horen en zien van een prachtige rit? De krop weer in je keel voelen groeien als je een aankomst hebt gezien waarbij de juiste man wint? Of ontroerd zijn door mooie interviews en menselijke verhalen in het circus van de Tour. Mooie mensen met boeiende verhalen.

Als respect voor elkaar in deze sport duidelijk wordt in een sprint waarin twee kanonnen, die nog niet zo lang geleden niet samen door één deur konden wandelen, nu schouder aan schouder op eindwinst afstevenen, dan geniet ik oprecht. Als je ziet hoe de ene sportman voor de ander de deur niet dicht slaat maar letterlijk en figuurlijk plaats maakt voor een eerlijke en mooie strijd der titanen, dan voel ik vlindertjes.

Net zoals ik het mooi vind als er beelden getoond worden van het vrouwenwielrennen. Ik ben geen kenner of fervent volger van deze sport, maar heb er wel veel respect en bewondering voor. Bij de podiumceremonie in de Giro Rosa stel ik mij dan even de vraag waarom er ook daar bloemenmeisjes staan ? Ik verwachtte minstens een stel stoere binken? Of is dat een verkeerde inschatting? Misschien een vraag voor #VLV als Marijn de Vries langskomt? :).

En ten slotte zijn het gewoon allemaal prachtige beelden en mooie locaties die mij het ultieme vakantiegevoel geven.

In de aanloop naar de Tour las ik een knap artikel over de “locatiehunters” van Vive Le Vélo, het “verkennerskwartet” van Karl Vannieuwkerke. Het werpt weer een ander licht op dit mooie programma. Een setting waarvan elke vierkante centimeter vooraf bepaald en gekozen is. Weloverwogen, doordacht en tot in detail uitgekiend. In mijn hoofd komt plots het beeld van het zwarte busje voorbij met …The A-team. smiley

Maar een Tour is evenzeer niet compleet voor mij zonder de stemmen van Wuyts en De Cauwer. Door omstandigheden kon ik de afgelopen dagen de koers niet volgen op Eén, maar moest ik noodgedwongen aansluiten op een Nederlandse zender. Dezelfde beelden maar een wereld van verschil zonder de stemmen van Michel Wuyts en José De Cauwer in mijn oren en dus heel anders in de beleving ervan. Ik heb er niet aan kunnen wennen, voelde heimwee.

Ik hoor verwijtende opmerkingen over het vol Nederlandse bloed dat door mijn aderen stroomt en ik buig mijn hoofd omdat iedereen gelijk heeft, maar mijn liefde voor de Vlaamse heren is nu eenmaal groot. smiley

Wat ze zeggen, hoe ze de kilometers aan elkaar praten, hun fijne interacties, weetjes van de dag en aangename stemgeluid maken het plaatje compleet. De passie voor wat ze doen is zo heerlijk hoorbaar in hun stemmen.

Ik durf te beweren en overdrijf niet als ik zeg dat mijn hart een sprongetje maakte en ik even een krop in mijn keel voorbij voelde komen toen ik weer op Eén kon kijken. Thuiskomen! Ik voelde een warm welkom door deze heerlijke herenstemmen. Oprechte dank, een kleine buiging en een podiumplaats voor deze mannen.

Ik heb even naar het nieuwe Tourprogramma op de Nederlandse zender gekeken, maar heb het einde niet gehaald. Het ligt echt niet aan de gasten die er kwamen, verre van, want dat waren stuk voor stuk boeiende kleppers, die ongetwijfeld mooie verhalen kunnen vertellen. Het is de setting die wringt, het afgeborstelde decor wat in mijn hoofd niet past bij de Tour.

Waar is Mart Smeets gebleven? Zit hij met zijn locatiehunters op één of ander Frans terras?

Dan stel ik voor de camera aan te zetten en ,”Over naar jou Mart”…

Of nee wacht even, als ik dan echt mijn hart luidop laat spreken? “Over naar jou Karl”. Alle ogen en camera’s gericht op “Vive Le Vélo.”

Leve de vakantie, en de Tour.

Ik dans… als “God in Frankrijk”, en op vraag van en samen met mijn kinderen op de “hoe” en “ha” van Bart Van Loo. smiley Heerlijk gezinsmomentje.






  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post234