Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Een mooie dag.

Zomer 2015Posted by Bianca Tue, July 14, 2015 23:47:45

“De Tour is voorbij”, “De Tour is beslist”, “Het waren 11 mooie dagen maar nu kijk ik alleen nog naar de slotrit”.

Het zijn enkele van de vele berichten die ik voorbij zie komen als Chris Froome op overtuigende en verpletterende wijze de eerste bergrit wint vandaag.

Ik heb ervan genoten, al had ik ook wel gehoopt dat het verschil uiteindelijk iets kleiner was geweest. Als de heer Froome onderweg nog even een picknick pauze had genomen of gestopt was om wat handtekeningen uit te delen, was de spanning nu misschien nog iets groter geweest. Maar dat de Tour nu voorbij is en ik niet meer zou willen kijken?

Nee, zeker niet.

Zoals ik al vaker zei ben ik geen kenner maar een liefhebber. Ik kijk graag naar de koers, naar de renners, naar de beelden. Luister graag naar de renners, hun verzorgers, de entourage en ook naar de commentaren tijdens de rit. En dat was allemaal mooi om te zien en te horen . De strijd door de achtervolgers, het afzien, de messteken die ze ongetwijfeld in hun benen gevoeld hebben, hun longen die waarschijnlijk leeg en droog leken, adem tekort en afzien, onmenselijk hard afzien. Ik heb er respect voor, oneindig veel respect. Alleen daarom al blijf ik kijken, uit respect voor al die renners, als aanmoediging naar hen toe blijf ik voor de tv zitten, of spring ik recht als het spannend wordt. Misschien zien ze het niet, ze voelen het vast.

En ook voor de beelden en reportages die ’s avonds getoond worden in Vive Le Vélo. De gesprekken die mij diep raken, die mij ontroeren en mijn respect voor velen doet toenemen. Mensen en hun emoties, diepe emoties en mooie woorden, ook dat is de Tour, ook dat is koers. Het hoort er onlosmakelijk bij, dus laten we niet te klein en te eng kijken, maar aanschouw liever het brede landschap en ik verzeker iedereen dat het onder je huid kruipt. En dat de Tour nog lang niet voorbij is en ongetwijfeld nog heel veel moois in petto heeft.

Doet Froome dit op eigen kracht of met een beetje hulp van hier of daar? Ik weet het niet, ook ik gun hem het voordeel van de twijfel. Als je Froome in de Tour van 2014 zag, als een hoopje ellende, elke tegenslag was voor hem. Nog voor zijn wielen de kasseien raakten, kroop hij in de auto en droop af. Ik gunde hem een glorierijke terugkeer. Misschien is zijn doping wel het keiharde trainen, een leven volledig en alleen in het teken van de Tour. Ik kan mij van Froome voorstellen dat hij leeft en werkt voor één doel en daar heel perfectionistisch in is. Dat zie je ook aan hem, dat voel je in zijn gedrag in de Tour. In kleine dingen, minuscule details, laat hij zien en voelen hoe hij bijna autistisch met zijn sport bezig is. Ik heb niet het gevoel dat hij zich enige uitspattingen des levens zal veroorloven. Misschien ligt daar het verschil met andere renners in het peloton, die eventueel wel hetzelfde niveau zouden kunnen halen maar ook nog leven naast de training en de koers? Maar zoals ik al zei, is dit louter een gevoel van een liefhebber.

Ik hoop op nog vele dagen mooie koers en daar geloof ik rotsvast in. Er gaan nog bergen bereden en verzet worden de komende dagen en voor wie het mocht interesseren, ik roep ze allemaal mee naar boven. En als ik dan aan de legendarische woorden van Michel Wuyts denk op het moment dat Tom Boonen op een glansrijke overwinning af fietst in Parijs - Roubaix, wij allemaal op het puntje van onze stoel zitten en onze nagels er allemaal afbijten, hij ineens zegt: “Hij kan in deze fase van de wedstrijd nog altijd lek rijden hé!” Wie weet…

Vanmorgen werd ik wakker van kriebelende wimpers tegen mijn wang, “Een vlinderkusje voor jou mama, omdat je jarig bent.” Ik doe mijn ogen open en kijk in twee blinkend kleine kijkers. Het werd een mooie dag.







  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post236