Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Gevoelige snaren

Zomer 2015Posted by Bianca Sun, July 19, 2015 09:19:54

18 Juli 2015

Hier lig ik dan, 3e avond op rij veel te laat in mijn bed. Moe, maar mijn ogen willen niet dicht. De luiken sluiten blijkbaar niet als de ramen nat zijn. Mijn lijf vindt geen rust omdat mijn hoofd niet mee wil in die modus. Gevoelige snaren zijn geraakt en het lied is blijkbaar nog niet gedaan.

Het was een bewogen dag in de koers. Hier thuis was het vooral een leuke dag in het teken van “leve de fiets”. Floor maakte op straat een grote krijttekening van Vive Le Vélo en was daar heel erg trots op. Als automobilisten even stopten, bewonderend en vertederd keken en vroegen of ze erover mochten rijden, knikte Floor verlegen en straalde ze bijna harder dan de zon vandaag.

‘S avonds aan tafel overtuigde ze iedereen om ook “Vive Le Vélo” op straat te doen. Ik zag haar ogen blinken.

Wout hoorde het al van ver aankomen, en zag het eigenlijk helemaal niet zitten, maar het laatste jaar is hij anders naar zijn zusje gaan kijken. Oh, ze haalt af en toe het bloed onder zijn nagels vandaan en moest er behang in huis zijn, hij plakte haar er soms met veel plezier achter. Maar ik las het voorbije jaar ook regelmatig bewondering en verwondering in zijn ogen over hoe die kleine dreumes met bepaalde dingen omging. Respect voor zijn jongste zus, ook dat zie ik nu vooral en ook een klein beetje schaamte als hij toch maar even midden op straat gaat liggen. Hij moet steeds lachen als Floor met het krijtje langs zijn armen schuift.

Ik sta aan de kant van de weg en kijk naar dit gebeuren. Het voelt even alsof ik zo’n krijtje heb ingeslikt, het beeld dat ik zie is ontroerend mooi.

Respect!

Het is mooi en moet er zijn, onvoorwaardelijk en ook in de sport. Ik wil verder weinig woorden “verschrijven” aan wat er vandaag in de koers gebeurde maar het was respectloos en zeer laag. De voorbije weken lieten de renners zien wat respect naar elkaar toe is, op zoveel mooie momenten. Niet iedereen neemt daar blijkbaar een voorbeeld aan. Het heeft mij geraakt.

Maar terug naar “VIVE” Le Vélo, naar de mooie verhalen, de aangrijpende getuigenissen en het grenzeloze respect voor de drie heren aan de tafel vanavond , en van hen naar elkaar toe.

En naar Luc De Vos, want daar was ie weer. Dezer dagen alomtegenwoordig en steeds weer een aanval op mijn gevoel. Het mooie lied van de gevoelige snaar. Het is zomer en dan hoort Luc daar onlosmakelijk bij, zoveel is zeker.

Een paar dagen geleden ging ik met mijn vriendin naar een parkavond in de buurt. Cleymans en Van Geel op het podium, wij met onze voeten in het gras en onze neus tussen de bomen, zicht op de blote hemel en de sterren die kwamen. Festivalgevoel.

De mannen op het podium spelen Gorki. Automatisch richt ik mijn blik naar boven en voel wat druppels naar beneden vallen, het begint zachtjes te regenen. Ik voel het ook vanbinnen in mij. Luc ziet blijkbar dat het allemaal goed is. Ik zing de krop uit mijn keel.

Genieten moet ik! Van het leven en van alle kleine en mooie dingen. Ik knuffel mijn vriendin, we genieten samen.

En vanavond in Vive Le Vélo is hij er weer. Ik herinner mij de beelden van toen, en moet weer lachen. Zo’n heerlijke man, ongedwongen, recht uit het hart en zo mooi in het leven. Ik voel de blijdschap en tegelijk snijdt het mij diep. Mijn keel voelt even alsof ik het hele doosje krijtjes naar binnen heb geslikt en bij de eindbeelden komen de traantjes.

Dit zijn traantjes van verschillende aard, ze komen samen maar dragen een ander verhaal. De traantjes om wie Luc was en de lach die hij mij altijd bracht, en traantjes omdat het was en niet meer is.

Maar vanavond ook om een programma dat zo mooi was, de verhalen van kracht en volharding, van doorzetten en niet opgeven. De woorden , de blikken en blijken van respect.

Zijn wie je bent, hoe je dat diep vanbinnen voelt, écht, oprecht zijn en zo mooi! Allemaal prachtige mensen.

Ik loop nog even naar buiten, wil naar de sterren kijken, een plaats geven aan wat ik allemaal zag en nu voel. De druk van mijn borstkas krijgen. Ik wandel weer even naar de straat, sta stil bij de tekening van mijn kids en voel de warmte van deze dag.

De druk verdwijnt als ik mijn kids hier weer bezig zie en ik Gorki hoor zingen. Ik kijk naar boven en zucht: Dat ik je zo graag hoor en zie Luc en nog zo vaak aan jou denk. Respect!

Morgen is er weer koers, en ik hoop en duim dat het een dag zal zijn van genieten voor en door iedereen. Het is immers zo’n mooie tijd, dat is vandaag op heel veel momenten bewezen! Vive le Vélo.

Sterren komen, en voordat ze weer gaan, doe ik nu toch maar mijn ogen dicht.





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post240