Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Bruisend

Zomer 2015Posted by Bianca Thu, July 23, 2015 09:02:22

Vive Le Vélo op 21 Juli 2015

Hij deed het weer. Net als 2 jaar geleden gooide hij een bruistablet in mijn hoofd en zolang die daar bleef borrelen kreeg ik geen schaap geteld: Rob Harmeling, wat een man.

En Mart Smeets, wat een man, en Karl, wat een..

Prachtige uitzending, waar ik heel stil van werd. Ik kon er weinig over schrijven, niet veel woorden voor vinden. Ik heb met open mond gekeken, duldde geen ander geluid want ik wilde zeker zijn alles te hebben gehoord. Ik pierde naar het scherm omdat ik geen enkel beeld of veelzeggende blik wilde missen. Ook al werd het beeld met momenten wat wazig, maar dat lag niet aan mijn televisietoestel of de uitzending.

En toen het programma gedaan was werd het heel stil in mijn hoofd, geen woorden meer, alleen dat bruisende geluid en gevoel. Teveel gevoel.

Soms zijn er dingen die heel langzaam moeten doordringen. Af en toe zie, hoor, voel of beleef ik zaken die eerst een kleine tocht in mijn binnenste moeten afleggen alvorens ze tot stilstand komen, de rust vinden en een plaatsje krijgen.

Die tochten zijn nodig omdat het vaak zaken zijn die zo enorm veel indruk op mij maken dat het even moet bezinken.

Vive Le Vélo van 21 Juli 2015 met Rob Harmeling en Mart Smeets. Wat een uitzending. Zo’n geladen koffer dat ik het niet allemaal in één keer uitgeladen kreeg. Ik heb het programma vandaag dan ook nog eens herbekeken. Ik hoorde en zag nieuwe dingen die ik de eerste keer toch nog niet had opgeslagen. De zakdoeken werden op verschillende momenten opnieuw uitgeladen maar die zitten dan ook standaard in mijn bagage.

Rob vertelt hoe Mart vroeger als ‘de Grote Beer’ aan de aankomst op hem stond te wachten na een monsterrit op de fiets. De Grote Beer sluit de Kleine Beer in zijn armen en in zijn hart en ik kan alleen maar denken: Wat een prachtige sterren!

Heerlijke heren met zalige verhalen. Wat Rob het mooiste vindt aan fietsen?: Fietsen! Even moet ik aan Tom Boonen denken, ook zo’n man van het gevatte antwoord.

Het gevoel en de Rede lijken hier naast elkaar te zitten en toch stroomt er van de één ook in de ander en omgekeerd.

Als ik, in een getoond filmpje, Rob in een emotioneel gesprek over doping en de fiets tegen Mart hoor zeggen:” Ga weer boven op die berg staan Mart!” dan zit daar zoveel gevoel, boodschap en symboliek in dat mijn tranen de berg over komen en naar beneden rollen, terwijl ik denk: ‘Die berg Rob, daar sta jij, net als Mart en Karl, en nog zo vele mensen samen waar ik naar opkijk, voor wie ik bewondering heb en voor wie ik bergen zou willen verzetten, om hen op die berg het mooiste licht te kunnen geven. Respect!

Ik neem wederom en net als twee jaar geleden heel wat inspirerende woorden mee. Zinnen en gedachten voor op een tegeltje, of op een rots in de berg geschreven: “Ik kijk door de voorruit van het leven en soms in de achteruitkijkspiegel”

En “Dat we nog steeds niet weten hoe sterk een mens eigenlijk is, Rob?”

Ik wil jou zeggen :Heel sterk , in het overbrengen van een mooie boodschap waar ik achter sta en waar ik rotsvast in geloof. Die ik mee wil uitschreeuwen over de Cols en de bergen tot aan de Grote en de Kleine Beer hoog boven ons.

Een boodschap die ik bij elkaar fiets met de inspirerende woorden van de drie heren samen aan deze tafel :

“GENIET, van wat je graag doet, van de gekheid van een gevoelsmens en van de kleine dingen.”





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post242