Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Mag ik het zeggen?

Opa (2016)Posted by Bianca Fri, January 29, 2016 14:09:32

Mag je zeggen dat je uitkijkt naar de start van een medische behandeling? Mag je hardop denken dat je aftelt naar de dag dat ze eindelijk gaan beginnen?
Het klinkt zo dubbel, zoemt in ieders oren als fout en verkeerd en toch..... Is het dat wat ik voel.

Ik voel de strijdlust, de woede en boosheid tegen de kanker die zich het recht heeft toegeëigend om in het lijf van mijn papa terrein te gaan veroveren.

En ook al ben ik een zachtaardig persoon, tegen vele vormen van geweld, en een softie in de hoogste graad, nu ben ik klaar voor de oorlog tegen deze vijand.

Misschien heb ik makkelijk praten omdat de vijand zich niet in mijn lijf schuil houdt en de oorlog niet op mijn velden zal uitgevochten worden, maar toch, doet het ook mij pijn. En al zal ik zelf de strijd niet voeren, de lijfelijke pijn en ongemakken niet voelen, zal het toch van heel dichtbij zijn, de inleving niet veel nodig hebben.
Ik bal mijn vuisten, knars mijn tanden op elkaar en wil het weg, allemaal weg. Nu en liever gisteren dan vandaag .


De laatste voorbereidingen zijn nu afgerond, ik tel de dagen en geniet van elk mooi moment, nu nog meer, en steeds op het randje van de traan.

Een traan met een verhaal, een groots verhaal, van houden van, graag zien en heel dichtbij houden.

Van niet willen zien afzien of lijden maar ook van accepteren dat dat een deel van de strijd zal zijn en we daar door moeten , dat besef ik ook.

Samen, hand in hand en schouder aan schouder, steunen en ondersteunen , ten alle tijd, …

Aftellen dus, het spijt me aan velen, ik doe het toch..., hoop dat iemand het begrijpen kan?



  • Comments(2)//www.biancakeijzer.be/#post288