Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

We zijn onderweg

Opa (2016)Posted by Bianca Tue, February 09, 2016 13:38:51

Dinsdag 9 Februari 2016 en het zesde appeltje mag worden gekleurd.

Het gaat goed. Papa ondervindt nog weinig last van de bestralingen, tenzij op de momenten dat het moet gebeuren, want dan ligt ie klikvast en dat is blijkbaar heel beangstigend en benauwd. Maar ik hoor hem aan mijn dochters uitleggen dat hij net doet of hij onder de zonnebank ligt en een mooi kleurtje altijd wat geduld vraagt. Floor moet erom lachen. Ik ook.

Het is een zoeken, het is balanceren en een evenwicht proberen te vinden tussen dingen doen om gedachten te verzetten of toegeven aan vermoeidheid en rust nemen. Het zorgt soms voor wat spanning. Maar het is vooral ook genieten van elkaar, blij zijn met elke dag dat gewoon eten en drinken zonder pijn of ongemakken goed lukt en genieten van kleine dingen. Samen aan de koffie, een knuffel van de kleindochters, lachen om fijne herinneringen. Het kan mijn dag kleuren in de juiste en warmste tinten.

Afgelopen vrijdag was ook de eerste chemo. Papa verbleef één dagje in het ziekenhuis. De chemo liep snel naar binnen maar daarna volgt nog een uur of vier “naspoelen”. Geduld is een schone deugd dan. Dankbaar om weer thuis te zijn. Warmte, liefde en gezelligheid. Koesteren en gekoesterd worden, we gaan ervoor.

Dankbaar ook om alle lieve woorden, schouderklopjes en riemen onder ons hart, het doet zo enorm veel deugd bij ons allemaal.

En Floor kleurde het eerste stukje van haar “zesdelige” rups die na de laatste chemo de meest kleurrijke en mooiste rups zal zijn.

Het is een regenachtige dag en ik lees, hoor en voel mensen klagen en zeuren. Dat het maar gauw lente moet worden…

Ja!! Denk ik. Kei-hard JA!!

21 Maart is papa’s laatste dag bestraling en kan de lente beginnen. Met of zonder regen, dat kan mij dan weinig schelen, maar Lente zal er zijn!!

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post292