Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Het huis uit...

Opa (2016)Posted by Bianca Sun, February 14, 2016 10:08:12

Is het “redden” of “vluchten” ? Het gebeurt niet in ons huis of tussen mijn vier muren.

Als ik probeer om er even niet aan te denken word ik ook niet met mijn neus op de soms pijnlijke en confronterende harde feiten geduwd.

Of dat goed is, vraag ik mij dan af, vlucht ik uit de werkelijkheid? Ontken ik dingen die ik zou moeten zien en harder voelen? Krijg ik straks het deksel kei-hard op mijn neus, een dikke boon als mijn verdiende loon?

Ik wil absoluut niet gezegd hebben dat het mij niet raakt, dat ik er niet met mijn hele lijf mee bezig ben. Als ik ’s nachts soms wakker word met een plotse spanningsbibber over mijn hele lijf dan voel ik mijn lichaam en hoofd in een felle ruzie en moet ik bemiddelen, hen rustig tot de orde ademen en de knop langzaam op een andere zender zetten.

Papa is niet hier in huis, zit niet steeds vlak bij mij, ik kijk niet naar zijn pijn.

Als ik overdag bij mijn ouders langs ga, gaat alles er rustig en gemoedelijk aan toe. Papa en mama zijn optimisten en gaan de strijd dapper aan maar verliezen ook het gewone dagelijkse leven niet uit het oog. We houden het gezellig.

Meestal stijgt mijn zwakte en slinkt mijn stoere ik tot niet waarneembare grootte als het buiten langzaam donker wordt. Dan ben ik het grootste watje op deze aardbol. Ultrazacht om tegen aan te leunen, maar weinig kracht en ruggengraat om recht te blijven. Op die momenten zitten mijn kinderen en mijn ventje dicht bij mij en vul ik mijn hoofd met hen. Ik geniet van mijn gezinnetje als elk van mijn kinderen om ter hardst al mijn aandacht naar zich toe proberen te trekken. Heerlijk.

Als ik in de loop van de dag langs mijn ouders ga of eens bel om te informeren hoe het gaat dan krijg ik zeer heldere informatie. Goed of niet goed, onverbloemd, direct en duidelijk. Soms even slikken.

Als ik ’s avonds voor het slapengaan nog even bel krijg ik vage woorden als “Alles goed”, “We gaan vrolijk verder” en “we gaan nu allemaal lekker slapen.”

Ik voel de ouderlijke bescherming als een kopje dampend hete melk voor het slapengaan, als een warm pittenzakje aan mijn koude voeten, en ik verzet mij niet. Geen verweer, ik accepteer.

Welterusten…



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post293