Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

19 Februari 2016

Opa (2016)Posted by Bianca Sat, February 20, 2016 09:59:59

19 Februari , onze lieve meid wordt vandaag 13 jaar. De zon schijnt, net als exact 13 jaar geleden.

Op het moment dat ik de operatiekamer word binnengereden schijnt de zon fel door de ramen, het lijkt iedereen vrolijk te stemmen. Ook het medisch personeel dat er rond loopt is in een opperbeste stemming. Een verpleegster fluistert me toe dat het voor hen wel leuk is de dag te kunnen beginnen met een geboorte. Meestal is een operatiekwartier een plaats voor minder blijde gebeurtenissen maar een keizersnede is voor hen dan een ingreep met een vrolijk randje.

Ik gun het hen graag, al ben ik supernerveus. Maar de bijna idyllische sfeer die er die ochtend in deze zonovergoten kamer hangt stemt mij toch enigszins wat op mijn gemak.

En dan wordt onze prachtige kleine meid geboren, een mooie baby, een pareltje. En dat is ze, dertien jaar later, nog steeds.

Een gevoelig zieltje die geniet van de kleine dingen. Een kadootje van een vriendin, een berichtje via mail, een kaartje in de bus, het doet haar zoveel deugd.

Maar het is niet de onbezorgde en uitgelaten Lien zoals andere jaren. Opa speelt in haar hoofd. Voor de eerste keer in dertien jaar viert hij vandaag even niet mee. Hij heeft een beetje uitstel gevraagd om te vieren, maar een knalfeest voor opa en kleindochter staat zeker nog op de planning.

Toch voel je het aan haar en het is mooi en ontroerend om te zien hoe ze elkaar berichtjes sturen en polsen hoe het met de ander gaat.

Met haar opa wat minder op dit moment maar strijdvaardig zoals ik hem ken.

Vandaag kleuren we appeltje 14 en na vandaag heeft onze rups al zijn halve lentejasje aan. Het gaat vooruit, maar is ook keihard. Papa krijgt nu echt last met slikken en mama moet creatief zijn met eten. Zachte of gemixte voeding én met veel calorietjes want papa schijnt op een week tijd al heel veel kilo’s afgevallen en bij zijn laatste stap op de weegschaal in het ziekenhuis gingen daar een paar alarmbellen en moest hij even langs de diëtiste gaan. Er werd een actieplan opgesteld en nu slikt hij voor zover mogelijk caloriebommetjes naar binnen.

Het is een strijd van hard tegen hard maar hij buigt niet. Het doet mij pijn hem te zien afzien, het raakt mij als ik hem zie bibberen van de kou en hem zienderogen zie afvallen, maar wat ben ik trots op mijn vader. De humor blijft, de strijdlust ook. Ik bal opnieuw mijn vuist en ben boos op het monster dat zoveel vernietigende kracht nodig heeft alvorens hij zichzelf ooit gewonnen geeft.

Volgende week zullen we de helft van de bestralingen passeren en gaan we er net over, dan tellen we niet meer op maar beginnen we af te tellen, weer een belangrijk moment. Al weten we allemaal dat de tweede helft niet minder zwaar zal zijn, integendeel.

Vandaag kreeg ik een sms’je van papa, vanuit het ziekenhuis, terwijl hij aan een baxter met chemo lag en ik hem vroeg: “Hoe gaat het pap?” waarop hij stuurde: “ Zwak maar gewillig, alles oké, mij krijgen ze er niet onder hoor, never nooit niet, doei! xxxxxx”

En die kussen ga ik nu even innen.

Doei!





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post295