Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Lieve Papa

Opa (2016)Posted by Bianca Sun, February 28, 2016 21:03:25

Wat ben ik een trotse dochter, en tegelijk klinkt het een beetje raar in de context waarin ik dit bedoel. Ik wil je gewoon zeggen dat ik enorm blij ben dat je je zo sterk kan houden. Ik ben trots op de manier waarop je een vechter bent, waarop je uit alle macht probeert om de moraal hoog te houden. Een lach te halen waar de pijn ook zo sterk aanwezig is.

Dat ik nog steeds bezorgd ben als ik je zie, zo sterk vermagerd, vermoeid en de pijn die ik in je ogen lees steekt mij diep , maar jouw strijdvaardigheid is zo enorm en daar heb ik heel veel respect voor.

Zeven kilo viel je af op korte tijd en de dokters maakten zich al op voor de overschakeling op sondevoeding, maar alweer vocht je terug, met de hulp van mama die zich ontpopt tot hele creatieve keukenprinses en hier en daar ook de versterkende middelen binnenhaalt. Extra calorie-drankjes, astronautenvoeding, en alles wat glad en zacht naar binnen kan glijden en veel calorieën bevat wordt op tafel getoverd.

En toen ik zaterdag langskwam moest ik even mee gaan kijken toen je op de weegschaal ging staan: bijgekomen!!!

Kan je je voorstellen dat ik kinderlijk blij was dit te zien, alsof we een belangrijke overwinning behaalden, en misschien was dat ook wel zo. Je vecht terug en je blijft vechten. De dokters spraken vrijdag al van “een uitzondering” meneer dat U in dit stadium van de behandeling nog steeds zelf eet. “Mijn papa” blinkt er dan in mijn ogen.

Af en toe is de strijdlust even weg, neemt de vermoeidheid de bovenhand, bibber je bijna uit je lijf en is de jus uit je benen. Rust is dan het enige medicijn, platte rust, toegeven aan de jus en de bibber en luisteren naar de noodkreet in je lijf.

Nog drie weken, het lijkt niet veel en we zijn over de helft, maar ik weet ook dat de komende helft niet minder zwaar zal zijn, integendeel.

Maar we blijven vechten papa, we blijven gaan. We houden vast aan de sterke momenten en strijden samen verder. Nog 16 appeltjes, twee stukjes kleur voor de lentejas van de rups, we komen er.

Vandaag kwamen we even op bezoek met de kinderen. Oh, wat heb ik daarvan genoten, en iedereen van dit gezelschap. Het was kort en nu ben je moe maar we koesteren weer een prachtig moment.

Komaan Pap, op naar de lente, ik voel em al komen!!

Zo trots op mijn vechtende vader !!!

Zo fier op mijn moedige mama!




  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post296