Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Kom op Papa!!

Opa (2016)Posted by Bianca Sat, March 12, 2016 09:39:05

Vrijdag 11 Maart 2016

Vandaag de laatste chemo. Wat hebben we hier naar uitgekeken. Een eerste stap naar de lente. De sprint naar de eindstreep.

Maar van sprint is weinig sprake.. Lieve papa, je kan bijna niet meer op je benen staan, mijn sterke held strompelt en schuifelt vooruit en buigt ver naar beneden, het doet me pijn je zo te zien. Ik wilde dat het klaar was, voorbij met bestralen en ander vergif in je lijf.

Nog even, ik voel de zon al komen, het licht schijnt langer op de dagen.

Je blijft maar hoesten en het doet je pijn, je krimpt elke keer in elkaar en ik lees de brand in je keel. Op een paar weken tijd ben je tien jaar ouder geworden en ook mama tekent door deze zware dagen.

Al een paar dagen kijken ze ook in het ziekenhuis bezorgd en laten ze je niet graag vertrekken, maar je bent vastberaden: ‘Ik ga naar huis.’ Ik begrijp het helemaal, herken het zo goed. J

Vandaag heb je geen keuze, de deur naar huis gaat even dicht, ze laten je niet gaan. Je bent te zwak en te ziek en zelfs de chemo wordt vandaag waarschijnlijk niet gegeven. Je bloeddruk zakt zwaar en je hart doet raar. Kom op pap!!

Ik ben thuis vandaag, geniet wat van de zon en het ‘bijna-lente’ gevoel en blijf vooral heel erg bezig. Niet gaan zitten, geen molentjes die kunnen draaien, liever even windstilte.

Na de middag een berichtje van mama: Definitief geen chemo vandaag en absolute opname in het ziekenhuis.

Ik vind het erg maar voel anderzijds ook opluchting. Even rust voor mama, die al nachten niet kan slapen en als een leeuwin naast je zijde waakt. Die van elk kuchje wakker wordt en je op alle mogelijke manieren probeert te helpen en bij te staan. Ook zij wandelt op de grens. Ik gun haar even een geruster gevoel , een goede nachtrust, wetende dat je in goede medische handen bent. Morgen zien we dan wel weer, het is goed zo….

…Of toch niet, als ik een paar uur later telefoon krijg dat je bent opgenomen op de intensieve zorgen, en dat het niet goed met je gaat. Uit de foto’s blijkt dat je een zware longontsteking hebt en alle parameters slaan de verkeerde kant uit. Weg is de berusting en daar is de angst, in het groot, in het lang en in het breed. Kom op papa!!!

Ik kom met mama langs, even mogen we bij je. Ik probeer mij voor te bereiden op wat ik ga zien en hoe ik me daarbij zal voelen. Ik wil sterk zijn, wat heb jij immers op dit moment aan mijn tranen? Vechten doen we papa, allemaal en samen.

Maar het beeld van jou daar, met honderd apparaten naast je bed, verbonden met duizend slangetjes aan je lijf, en een verpleegster die niet van je zijde wijkt, steeds alle parameters controleert, en veel te onrustig en zenuwachtig naar mijn zin is,doet geen goed.

Ze kijkt me aan en zegt:” Hij is echt heel erg ziek.” En vervolgens legt ze me uit wat hij allemaal van medicatie krijgt en op welke manier ze proberen om je weer een beetje op te lappen. Het duizelt in mijn hoofd, ik hoor het wel maar vaag en van ver.

Ik pak je hand, je vingers vast, want een infuus belet mij je hand stevig vast te houden. We kijken elkaar aan, je kan niks zeggen omdat de bestraling vanbinnen alles stil en kapot heeft gestraald en omwille van het masker op je mond.

Maar je ogen papa, jouw ogen schreeuwen, roepen en huilen de angst, de pijn en onmacht uit. Het was mij nooit zo opgevallen dat jouw ogen net zo blauw zijn als die van mij. Ze kleuren fel op de grauwe en bleke achtergrond van je huid.

Je spreekt onrust, je schreeuwt angst, en ik probeer je te sussen, wil samen met je ademen om je zo tot rust te brengen maar het lukt niet. Ik wil je knuffelen en vasthouden maar alle apparatuur belet mij dat te doen. Ik wil je koesteren en dicht bij je zijn, maar dat gaat alleen maar met jouw hand in de mijne en onze blikken dicht bij elkaar.

Kom op papa!!

Waar blijft toch potverdorie de lente?









  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post297