Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Lieve Papa

Opa (2016)Posted by Bianca Fri, March 18, 2016 17:05:37

Mijn tranen zijn voor jou vandaag. Jij kan ze niet drogen, jij kan me niet troosten. Elke keer opnieuw ga je kleine stapjes vooruit en dan ineens weer een grote achteruit. Ik vind het zo moeilijk papa.

Na de dagen in het UZA werd je woensdagavond opnieuw naar Klina overgebracht. Opnieuw op de intensieve zorgen maar het was goed, alles leek weer stabiel. Je was alleen nog zo enorm in de war.

Toen ik je woensdagavond zag liggen leek je geen 10 maar ineens 20 jaar ouder. Ik schrok. Je keek me aan, maar er kwam geen blijk van herkenning, een steek in m’n hart maar ik geef je de tijd papa, het komt wel weer.

Elke keer je naar de televisie probeerde te kijken zag ik aan je blik dat je even probeerde te achterhalen wat je precies zag. Je ogen paste zich steeds aan.

Je mompelde bijna onverstaanbaar, maar mama en ik konden het toch duidelijk herkennen: Naar huis!

Ja, hoor, mijn papa helemaal zoals ik hem door en door ken, die wil altijd naar huis. En ik begrijp het zo goed, je hebt het me in m’n bloed doorgegeven. Een ziekenhuis is er voor binnen en buiten en klaar. Niks van nachtjes blijven en gezellig rustig aan doen. Thuis is waar we zo graag zijn.

Vier keer werd een kind geboren en al na de eerste schreeuw dacht ik: “Oké en nu zo snel mogelijk samen naar huis.” ;) Die onrust zit in ons bloed.

Maar je bleef het maar zeggen en raakte die onrust maar niet kwijt. De verpleegsters moesten je handen vastmaken en je benen fixeren, anders wandelde je nu direkt het bed uit en naar huis.

Mama kwam vanmorgen bij je langs en vertelde me daarna aan de telefoon dat het beter ging. Al iets meer woorden, al wat minder in de war, het was weer een klein stapje vooruit.

Ik werd een beetje geruster en keek al uit naar vanavond om weer even bij je te kunnen zijn.

Een uurtje later telefoon van mama. Bericht van het ziekenhuis: het ging niet goed met jou en of mama kon komen.

Een inwendige bloeding en ze deden wat ze konden, maar de onrust ging niet uit je lijf. Ik weet het wel papa, het is niet de onrust maar het is vechten wat je doet. Vechten om erbij te blijven, vechten om bij ons te zijn. Je wil zo graag en nog zo intens leven.

Genieten van je vrouw, je kleinkinderen, van Pukske en Kuif. Van heerlijke gezinsmomenten. Wout wacht vol ongeduld op jou voor zijn eerste rijles. Natuurlijk moet je vechten en blijven gaan pap, maar laat nu maar even voor je zorgen.

Je ligt opnieuw aan de beademing, opnieuw rustig in slaap gehouden. We hopen dat het de rust zal brengen in je lijf zodat je er weer helemaal bovenop kan komen. Dat moet gewoon hé Pap, ik moet je nog duizend dingen vertellen, je moet me nog met zoveel zaken helpen en ik heb nog in zoveel dingen raad en advies van je nodig.

En die vaderlijke schouderklop en bemoedigende knuffel, ik ben er klaar voor Paps.

Alle duimen omhoog, alle kaarsjes aan. Voor mijn stoere papa.

Kom op Kanjer!!!



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post298