Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

donderdag 24 Maart 2016

Opa (2016)Posted by Bianca Fri, March 25, 2016 14:03:01

“Als ik zou willen dat je het begreep, dan had ik het wel beter uitgelegd.” (J.C)

En misschien wil ik het gewoon allemaal niet meer begrijpen, kan ik het niet.

De parallelle lijnen maken me op dit moment even heel erg misselijk, en elk tactisch plan is van tafel geveegd.

Op ongeveer hetzelfde moment krijgen wij hier dezelfde uitslag: “longkanker” bij een man van achteraan in de zestig, van vooraan in het mooie leven.

Mannen die geliefd zijn en gekoesterd worden, en of dat nu door een stadion vol mensen is of door een klein gevuld clublokaal, is in feite van geen enkel belang, en maakt de pijn er niet minder om.

Feit is dat de wereld als een gek blijft draaien maar jijzelf even niet meer meedraait. Je wil het wel maar alles werkt tegen.

Na de verslagenheid komt de strijdlust, het gebogen hoofd wordt weer opgeheven en het gevecht barst los. Aangemoedigd door zoveel mensen voelen we ons sterk.

Tot het bij mijn papa plots heel erg mis gaat en hij bijna bezwijkt onder de druk van de behandeling.

Vrijdagnamiddag,13.30u en ik krijg telefoon op mijn werk dat papa, na een strijd op leven en dood van een week lang, nu opnieuw een stap achteruit heeft gezet en de dokters niet meer weten of hij hier nog door zal komen. De vraag is of zijn zwaar verzwakte lijf deze tegenslag nog zal aankunnen.

Ik rij naar huis, weet niet welke krachten mij gegeven worden maar ik rij naar huis. Een half uur waarin de tranen stromen, het ongeloof groot is. De pijn en het verdriet immens. De hele rit zie ik beelden in mijn hoofd van alle mooie momenten met papa. Mijn held, mijn alles, mijn papa. Ik voel de boosheid en de woede door het immense verdriet heen. Dat het niet eerlijk is dat je in volle strijd al moet opgeven. Als een onterechte rode kaart krijgen op het veld van het leven. Stevig, streng en vastberaden in de lucht gestoken en je moet er af. Ongeloof en verbijstering, woede.

Maar het lot beslist anders en na weer twee dagen zweven tussen hier en daar vecht papa opnieuw zijn weg terug. Groen licht en hij doet zijn ogen weer open. Ik kan wel janken, en doe dat ook.

Ik weet niet waar ik ze vandaan blijf halen maar de traanfabriek in mijn lijf blijkt ijverige en gemotiveerde werknemers in dienst te hebben. J

Ik bal mijn vuist en juich voor dit doelpunt. 1-0 en we gaan verder.

Ik ben zo blij te horen dat ook de wedstrijd van Cruyff goed gespeeld wordt, 2-0 in de eerste helft en na de rust gaan we allemaal voor de volle overwinning.

Ik glimlach en denk: “Wij doen mee, Johan.” En na deze wedstrijd staan we samen aan kop van het klassement, een wereldploeg en een bescheiden vriendenploegje, maar voetbal is voetbal en de regels zijn overal hetzelfde. Beide op weg naar de overwinning!

Langs de lijn, van dichtbij, aangemoedigd door familie, partner, kinderen en kleinkinderen, want zij zijn, in deze wedstrijd, van het allergrootste belang. Zij geven de kracht om door te gaan en te blijven knokken voor elk punt.

Maar waarom wordt er dan nu vroegtijdig afgefloten Johan? Waarom wordt jouw wedstrijd stilgelegd? Je kon de overwinning proeven en voelen en ruiken. Je was zo dichtbij, hoe kon je die 2-0 nou uit handen geven?

Een Heerlijke Hollander, een Fantastische Familieman, een Wijze Woordenaar en om het met mijn eigen woorden te zeggen: “Een Verdromende Voetballer” in alle betekenissen van het woord.

Bedankt Johan.

En heel veel sterkte aan zij die zo dicht naast je staan.

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post300