Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Sterk, sterker, sterkte

Opa (2016)Posted by Bianca Fri, April 08, 2016 12:18:06

Paasmaandag in Klina en het bed naast papa wordt opnieuw ingenomen. Een jongeman neemt plaats, krijgt een aantal baxters en ligt in bed. Hij zegt niks, kijkt voor zich uit, krijgt geen bezoek en houdt de kap van zijn trui strak over zijn hoofd. Floor kijkt elke keer even opzij als ze opa komt bezoeken, en ook als we weer vertrekken kijkt ze even.

Het raakt haar, en ze spreekt me erover aan, over dat die meneer geen bezoek krijgt, dat hij chemo krijgt en dus wel kanker zal hebben maar dat hij nog zo jong is, dat hij geen haar meer heeft maar misschien daarvoor ook al wel kaal was, want niet elke kale mens heeft kanker natuurlijk, dat weet zij ook. En dat hij zo stil is en daar maar ligt.

Ik begrijp haar, voel het ook. Kanker vraagt geen leeftijd of papieren als ie ergens binnenkomt.

Je merkt aan alles dat het draait in haar binnenste, maar zonder dat het haar te zwaar valt of teveel op haar schouders weegt. Ze is ermee bezig en zoekt ergens een manier om het een plaatsje te geven, en dat doet ze: met een tekening, en met geschreven woorden van steun en sterkte.

De derde dag neemt Floor de tekening mee en wil ze die graag afgeven. Ik laat haar begaan, ik vind het een mooi gebaar maar verwacht niet veel reactie van de jonge kerel.

Maar dat pakt anders uit. Floor stapt naar zijn bed en geeft de tekening af, de jongeman is duidelijk verrast en ontroerd. Hij vindt het lief en mooi en bedankt Floor uitvoerig. Zijn lieve en jonge gezicht lacht nu en het doet zoveel deugd om dat te zien. Ik ben geraakt door het beeld van deze lachende kerel en ik ben ontroerd door mijn mooie meid die de lach krijgt.

Een heel klein ogenblik, in een veel te warme ziekenkamer, op een afdeling waar zoveel mensen vechten tegen kanker, maar waar ook plaats is voor zulke prachtige momentjes.

Het was een klik in mijn hoofd, een beeld op mijn netvlies en een foto in mijn hart, en ik zal het nooit meer kwijtraken.

Het waren warrige tijden in woelige waters, maar langzaam gaat de storm op zee weer liggen.

Vorige week mocht papa dan eindelijk naar huis, liever hadden de dokters hem naar een revalidatiecentrum zien gaan maar zoals ik al eerder schreef: thuis is voor hem het beste revalidatiecentrum. En zo is ook gebleken.

Woensdag zijn we naar het ziekenhuis geweest om z’n bestralingsmasker te laten aanpassen, want met zoveel kilo’s minder paste dat niet meer goed. Op donderdag op consultatie bij de longspecialist en de oncoloog.

Die dokters stonden allebei met hun ogen te knipperen om papa zo te zien. Natuurlijk zette ie letterlijk en figuurlijk z’n beste beentje voor en haalde ie alle energie die hij in zich had uit zijn veel te magere kast, maar het werkte, de complimenten bleven niet uit: ‘Dat U nu al staat waar U staat is ongelooflijk en een klein mirakel. Daar doet de gemiddelde mens een week of 6 over.’

Ik denk dat we allemaal een beetje gegroeid zijn, en er minstens een halve kilo aan goede moed is bijgekomen.

En laat ik dan ook vooral mijn lieve mama niet vergeten, vaste waarde in bange dagen, persoonlijke verpleegster in moeilijke momenten. Ze doet het allemaal.

Dan denk ik terug aan de momenten dat we samen aan papa’s bed stonden tijdens de kritieke dagen, we zeiden niet veel, slikten samen een paar keer extra. Hoe ze dan bij het buitengaan de verpleegster aankeek en zei: “Zorg goed voor ‘em hé, het is zo’n leuke man en ik wil ‘em nog niet kwijt.’

‘We doen ons best mevrouw.’ Was dan elke keer het antwoord. Maar daar twijfelden we allemaal geen seconde aan.

Nu maken we ons klaar voor het laatste deel van deze behandeling. Nog 4 bestralingen volgende week en dan zal die langverwachte en beetje uitgestelde lente toch echt wel mogen beginnen.


We gaan ervoor kanjer!!


En oprechte en diepe dankjewel voor al jullie steun.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post302