Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Topprestatie

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, July 12, 2016 16:53:25

Ik weet best dat ik er eigenlijk niet over moet beginnen midden in het circus van de Tour. Dat ik het feestgedruis niet hoef te vergallen met, wat in vele ogen, “zielige” verhalen zijn.

Toch, is het nooit zo aanwezig in mijn systeem als nu, en ik noem het geen contrast, geen scheve vergelijking, ik kader het in de mooie lijst van “emotie”, van diepmenselijke en doodnormale “gevoelens”.

Als ik kijk naar de Tour dan ontwaken er vlindertjes in mijn lijf. Kleine, zachte en tedere diertjes die met de fijnste bewegingen en de zachtste vleugeltjes rondfladderen dicht tegen mijn buikwand aan en soms voorzichtig hun pootjes laten rusten op mijn hart. Overheerlijk gevoel.

Ik kijk vanuit mijn zetel, hoewel ik enkel de voorste 10 centimeter benut, maar zit met mijn hoofd midden in het spektakel. Ik schreeuw mijn favoriete renners mee naar boven, maak met grote armbewegingen duidelijk dat elke meelopende idioot, die veel te dichtbij de renners komt, aan de kant moet gaan, ik maak mij boos.

Ik zet mij recht, bijt mijn nagels, spring naar voren. Ik juich en ik vloek, ik fluister en ik schreeuw.

Ik voel de ontlading na de sprint, de voldoening bij de juiste overwinning en ik slik de krop uit mijn keel. Ik geef strikte orders aan mijn opkomende tranen om achter de barricade halt te houden. Er zijn grenzen… Dat kippenvel? Nog net toegestaan. J

Maar diezelfde orders worden volledig genegeerd als ik met mijn collega’s samen ben en wij één van onze kinderen daar een onwaarschijnlijke, persoonlijke grens zien verleggen.

Ik weet heel goed, ben mij er terdege van bewust dat het hier, in de ogen van velen, niet gaat om bovenmenselijke en ultieme prestaties maar ik durf te beweren dat zij dan misschien niet helemaal goed gekeken hebben.

Grensverleggend, wereld verruimend en een ongelooflijke prestatie is het als zij, met alle mogelijkheden die ze bezit, luid aangemoedigd door een gang vol collega’s, supporters pur sang, en ondersteund door techniek en wetenschap, haar eerste stappen zet.

Een knalprestatie die mijn barricade volledig wegspoelt en die de vlindertjes in mijn binnenste volledig uit de bol doen gaan.

Ook dit is sport, dit is kracht, dit is volharden en doorzetten, ook dit is pure emotie!! En zo kriebelend mooi.



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post314