Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Tranen, een lach, een regenboogdag

SchrijfselsPosted by Bianca Thu, July 14, 2016 09:13:00

En daar ga ik weer, ogen dicht maar het lukt niet, schaapjes willen tellen maar ik zie ze niet.

Met mijn ogen dicht de duisternis zoeken maar steeds twee lichtjes zien, mooi symmetrisch naast elkaar schijnen ze mij wakker. Het zijn de ogen van Tomas, verhalenvertellers bij valavond. Mooi, boeiend en warm. Wegdromend wakker blijven. Genieten.

Twee warme stemmen blijven in mijn hoofd ronddwalen en trillen na in mijn hart, mooie vive le vélo gasten. Gevoelsmensen, ze raken me.

Ik doe voorlopig geen oog meer dicht, de schapen lijken gevlucht en laten zich niet meer tellen.

Het is goed zo.

Ik heb ze vandaag weer gevoeld, de vlindervleugeltjes die mijn buikwand vanbinnen zachtjes raken en af en toe vliegen door mijn hoofd of met hun flinterdunne, fijne pootjes, landen op mijn hart.

Froome 2.0 doet mij dezer dagen glimlachend genieten. Zijn acties lijken kleine kwajongensstreken en zijn lach verraadt de toch nog steeds wat verlegen, schuchtere jongen die hij is, en tegelijkertijd verbergt en verschuilt die blik ook voor even de bijna maniakale manier waarop hij met deze sport bezig is. Zonnige dagen.

Maar er was vandaag ook regen in de wedstrijd, een somber gevoel en pijnlijke druppels bij de val van Van den Broeck. De snijdende onmacht, de ontreddering in de ogen van Jurgen deden de druppels vallen in mij, en ook het licht in de ogen van Tomas aan tafel kleurde donker en prikten mijn ogen. De zon en de regen, zo dichtbij deze dag, ik voel een regenboog.

Als ik in mezelf kijk dan heb ik met Froome en Van den Broeck eenzelfde parcours afgelegd de voorbije jaren. Een rit die vlak en saai begon alvorens de bergen in te trekken. Ik zag veel buitenkant, weinig binnenkant, voelde alleen vlakheid in persoon, minder mens, meer machine, weinig kleur.

Het intrigeerde mij maar maakte het voor mij moeilijker om mij in te leven. Ik leek mijn gevoel niet kwijt te raken bij hen.

Dat kwam er eerst bij Jurgen wel en later ook bij Chris. Als de machines wat leken te haperen hier of daar kwam de mens in hen meer naar boven. Of voelde de binnenkant bij hen zo goed dat het hen tijd leek om die meer naar buiten te brengen. De stralen van de zon priemden door het grijze wolkendek, de grijze jassen gingen uit en er werd meer persoonlijke kleur bekend. Ik zie het graag.

Een fijn gevoel om mensen in de koers te zien, persoonlijkheden op de fiets.

Meeleven gaat dan als vanzelf.

Maar de allermooiste regenboog in de Tour is toch wel de rijdende regenboog zelf. Hij droogt de tranen en tovert de lach, na de regen de zonneschijn. Hij trekt de mooiste regenboog over elke rit en laat ook de anderen stralen. Hij “is” de trui die hij draagt, een heerlijk figuur, een menselijke machine die zijn motor op volle kracht laat draaien en ons volle bak laat genieten.

Dank U Peter Sagan voor alle kleuren van jouw regenboog.

En dankjewel heren aan de Vive le Vélo tafel. Mercie Tomas om jouw ogenlichtjes nog even te laten schijnen, het gaf mij de kans om mijn gevoel er weer even uit te schrijven. Rust nu, ogen dicht en dromen van de regenboog.

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post315