Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Lach met je hart

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, July 19, 2016 10:19:52

Vive le vélo 18 juli 2016 met Fabian Cancellara en Jasper Stuyven

“Hij lacht met zijn hart”

Een zinnetje dat ik hoor en dat niet meer uit mijn hoofd verdwijnt. Ik vind het prachtig gezegd en vol van waarheid. Hij lacht met zijn hart en de glimlach schittert in zijn ogen.

Ik schreef al vele lofzangen aan deze grote meneer. Partituren die trommelvliezen zacht doen trillen, kippenvel produceren en tranenlegers de witte vlag doen hijsen.

Wat een mooie mens, in alle betekenissen van het woord, in vele facetten van het leven.

Een mooi tafe(l)reel, een uniek kader, een prachtig plaatje is Vive Le Vélo weer vandaag.

Fabian Cancellara te gast aan tafel, maar gastheer in zijn stad. Genieten van vele kanten. Hij straalt rust uit, maturiteit, schoonheid, kracht, trots en sport.

Zoals in de Tour, ook aan de tafel vanavond, geflankeerd door Jasper Stuyven, een beloftevolle renner, een sportbeest, een mooie mens.

Wielerharten, ik draai er alvast warm voor.

Het filmpje over de Ronde Van Vlaanderen 2013 is heerlijk om naar te kijken. De lieve, engelachtige stemmetjes van zijn kleine meisjes bij de aankomst klinken nog in mijn oor. “Pappie, pappie” en plots kijk je weer met andere ogen naar “deze Beer van Bern”, een ander facet in zijn leven.

Als het aan tafel gaat over de trieste gebeurtenissen van de voorbije dagen en de vraag komt hoe renners daar, in dit wielercircus mee omgaan, is het even stil. Moeilijke materie, ik begrijp het. Je kan de deur van de circustent niet helemaal dicht houden, maar het is voor de concentratie en de focus wel belangrijk dat de flappen van de tent niet volledig omhoog gerold worden. Als er beslist wordt dat de Tour verder gaat na dit gebeuren dan moet je de renners ook deels in hun wielercocon laten groeien. Daar heb ik alle begrip voor.

Ze staan erbij stil maar tegelijkertijd moeten ze verder.

Ikzelf kruip dezer dagen ook graag onder de glazen stolp van mijn werk.

We staan er, met de collega’s bij stil, praten erover, zijn geschokt en verdrietig, boos, angstig en onzeker, maar we kijken in de ogen van onze kids, verleggen de focus en gaan ervoor.

Zij hebben ons nodig in alle facetten van het leven, en wij kunnen even goed niet zonder hen.

In hun ogen ligt de liefde, de rust, de onbezonnenheid en het ‘zijn zonder meer’.

Ik kijk en vind: de kracht, de rust, de moed en het geloof in goedheid.

Hun glimlach komt recht uit hun hart, de schittering in hun ogen verwarmen het mijne.

Een warmte en schittering die ik ook herken in de mensen aan de Vive Le Vélo tafel. De liefde voor hun werk, de schoonheid van hun mens zijn.

Dankzij hen geniet ik van het leven, zie ik, door de zwarte mist heen, de mooie dingen.

Voel ik, door hun lach, dat genieten van het leven mag, met heel veel liefde voor elkaar, voor de sport, de fiets en voor de mensen.

Lachen met je hart…

En nu met z’n allen.









  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post317