Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Zonne-energie

SchrijfselsPosted by Bianca Mon, August 01, 2016 18:51:45

Als ik haar ’s avonds kom onderstoppen , en haar nog een dikke kus wil geven, slaan haar twee armpjes zich stevig om mij heen en fluistert ze in mijn oor: “Mama, dankjewel voor de hele mooie dag vandaag. Ik vond het zo fijn.”, en terwijl ze het zegt glinsteren haar bruine kijkers en maakt ze elke vlinder in mijn buik wakker. Dit spontane gebaar, deze oprechte woorden raken me en ik laat de knuffel net lang genoeg duren om weer juist op tijd rustig en met droge ogen en een glimlach te reageren dat dat meer dan graag gedaan is.

We hadden vandaag wel gemerkt aan Floor dat ze intens genoot van deze dag. Elke liedje zong ze mee en ze keek aandachtig naar alles wat er op het podium gebeurde.

Ze komt mijn fototoestel vragen om vervolgens voor het podium te gaan zitten, ze kijkt op, geniet en legt op de gevoelige plaat vast wat haar vanbinnen raakt.

Het is op “zonne-energie” dat de lichtjes in haar ogen aangaan en de vlindertjes in haar buikje kriebelen. De zon die aan de hemel straalt, die van het podium schijnt, en de warmte die de muziek ons brengt.

Het is mooi om haar te zien, en het is heerlijk om te genieten van wat er op het podium gebeurt.

Het is geen regel, geen verplichting en geen “moetje” om deze muziek graag te horen. Het is voor iedereen zijn eigen hart volgen en ernaar luisteren.

Ik zal niet ontkennen dat er binnen de cocon van ons gezin enige kennismaking geweest is met het Nederlandstalige lied maar onze kinderen hebben ook andere badjes gekregen en er is steeds de ruimte geweest voor eigen inbreng en keuzes.

Het maakt deel uit van mijn ganse lange leven, ik ben ermee groot geworden en hou ervan. Hoewel dat in mijn tienerjaren een deels geheime liefde was, zijn de vlindertjes ook in het donker steeds blijven vliegen.

Lach, spot en scheve blikken heb ik proberen trotseren, de liefde bleef steeds overeind, mijn overtuiging werd groter.

Mijn troost op donkere dagen, mijn extra vlinders tijdens mooie momenten, het is heden mijn dagelijkse broodnodigheid.

Het zijn parels die mijn luikjes openzingen als de tranendruk te groot wordt, het zijn kanjers die de vlinders wakker maken en mij een heerlijk gevoel bezorgen, het zijn inspiratiebronnen, lettervallen waar ik emmertjes onder hou en waar ik zoveel uit kan halen. Ik ben ze dankbaar, zo enorm dankbaar.

Floor laat niet toe dat er spot of scheve blikken zijn, dat wil ze zelfs niet begrijpen. Ze staat steviger in haar kinderschoenen dan ik destijds in de mijne en dat is goed zo.

“Jelle is lief, hij zingt kei-mooie liedjes, hij is grappig, hij heeft een supertoffe papa en ik zie hem gewoon graag.”

Mijn mooie dochter… wat ben ik het met haar eens vandaag. smiley





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post319