Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

De wereld in een toverbal

SchrijfselsPosted by Bianca Thu, August 11, 2016 11:37:29

Ik vul mijn longen met lucht vol nostalgie, een ontspannen en goed gevoel. De zon schijnt en ik wandel door de straten van het Zeelandse Veere.

Een plek waar rust en schoonheid leeft, waar gezelligheid woont in de heerlijk oud-Hollandse huisjes en waar mijn mond een brede lach maakt als ik op een bankje zit in het kleine haventje waar mensen op bootjes een kopje koffie drinken en waar twee kleine musjes brutaal, gedurfd en oh zo vertederend een broodkruimel uit mijn hand komen pikken.

Vakantie!

We wandelen samen door de gezellige straten. Alles is hier klein en schattig, kleurrijk en warm. Op bijna elke voordeur staat in sierlijke letters de naam van de bewoners geschilderd. Het heeft iets rustieks.

Geen enkele winkel draagt hier een bekende naam, nog geen winkelketen kreeg hier voet aan de kasseien en gelukkig maar. Dit is onaangeroerd, authentiek en heerlijk.

Bij Oma’s snoepwinkeltje stoppen we voor roomboterknotsen, kaneelstokken, zwart-wit-poeder en grote toverbollen. De kinderen plakken verlekkerd met hun neus tegen de etalage en ik ben het grootste kleine kind hier.

Binnen in het kleine winkeltje staan manden vol met heerlijk snoep en ik snuif de zalig zoete geur tot ver in mijn hoofd.

We stappen buiten en koesteren onze snoepschat. De kinderen verheugen zich op hun toverbol en het is voor mij een feest hen zo bezig te zien.

Elke nieuwe kleur wordt enthousiast onthaald en betekent ook dat je een wens mag doen. Het zijn tenslotte “toverbollen”.

Ik zie ze met hun ogen de mooiste wensen doen en geniet van de hoopvolle glinstering in hun prachtige blik.

Ik zelf wens zoveel en eigenlijk op dit moment maar één ding: gezondheid voor hem die mij zo dierbaar is. Dat ik met elke veranderende kleur een stukje van dat lelijke kankermonster kan vernietigen. Kanker laten verdwijnen in een regenboog van kleuren. Weggesnoept door de kracht van een toverbal.

Floor vraagt in de winkel ook een toverbal voor de mensen die haar dierbaar zijn, die een plaatsje in haar hart hebben. Op deze manier kan ze een beetje wensen en dromen uitdelen en ze doet niet liever. “Mama, als ik mensen blij kan maken word ik zelf ook zo blij.” Ze maakt me gelukkig.

We besluiten wat extra toverbollen mee te nemen, wie wil er niet dromen?

Ik kijk naar de grote pot vol kleurrijke bollen, een glazen schatkist vol wensen en dromen.

Ik wens iedereen zo’n kleurrijk snoepje uit oma’s tijd en droom even weg bij het beeld dat we allemaal uitkijken naar elke nieuwe kleur, dat we de bol steeds weer even bekijken en hoopvol verder snoepen tot weer een verandering, omdat die ons ook weer nieuwe wensen, kansen en dromen brengt.

Hoe mooi zou het zijn, iedereen een toverbal.



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post320