Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

4 Aug. 2016 (Parkavond met Jelle Cleymans)

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, August 28, 2016 20:12:25

03.30u, midden in de nacht en ik schiet wakker, knoop in m’n maag, onrust in mijn lijf. De eerste moeheid is eruit geslapen, en nu, nu ben ik wakker en beginnen de molentjes weer te draaien, aan een rotvaart slaan de wieken in het rond, en dreigen vast te lopen. …

Perfect was de avond die voorbij is, vrienden ontmoet die mij dierbaar zijn, zorgen kunnen delen, pijn verzachten door knuffels en gesprek, maar vooral gelachen, gezongen en genoten van de sfeer, de muziek, mijn genietende dierbaren dicht bij mij, een perfect plaatje.

Ik klik even in mijn hoofd, deze afdruk gaat recht naar mijn hart.

Mijn jongste meid is niet moe te krijgen, de rollercoaster in haar kleine lijf draait lustig rondjes en ze geniet intens van de kriebeltjes.

Het maakt haar ogen groot en vol glinstering, vol van mooi leven. Ik eet en drink van dit beeld en ik lach. De vlinders vertragen de molens in mijn hoofd.

Hij die op het podium staat zit in ons hart, in het hare, in het mijne.

Dezer dagen zijn uitstapjes als vanavond een heerlijke afleiding en tegelijkertijd is het misschien niet verstandig in deze rollercoaster te stappen. Misschien moet ik mijn gevoel nu wel even stilleggen, niet teveel de emotie opzoeken, maar dat vind ik zo moeilijk.

De zorgen om papa zijn groot, de onzekerheid met momenten verlammend, alsof ik de tijd wil stilzetten en niet meer verder wil gaan, uit schrik voor wat komen gaat.

En toch ben ik zo blij dat de tijd vooruit ging en deze avond gekomen is. Ik zet mijn hart toch weer open, dat kan ik onmogelijk tegenhouden. Ik voel dat elke vezel in mijn lijf wordt aangesproken.

“Verlaat me nooit.” Jelle zingt het op een avond vol uitgelaten mensen, in de mooie buitenlucht met de geur van bier en gras die mijn neus prikkelt.

Er is veel geluid en vaak kan ik er mij, bij zulke nummers, mateloos aan storen, maar vanavond hoor ik het maar even. Alles verstomt en mijn oren filteren tot ik alleen hoor wat ik horen wil en ik geniet.

Man, het raakt me zo vandaag!! Komt het door de manier waarop hij het zingt? Zijn het mijn snaren die zo gevoelig staan afgestemd dat elke trilling mij zoveel doet? Hij zingt recht naar binnen, gevoelig raak, ik slik.

Ik ben even van de wereld, onbewust toch op dat wolkje gaan zitten dat voorbij kwam. Gevlogen tot bij Jelle, en nu voel ik me net “Margootje” op de rand van de piano.

Als het wolkje mij weer naar mijn plaats brengt, krijg ik dikke ‘welkom-terug-knuffels’ en genieten we hoe Jelle en co “de wei” helemaal tot leven brengen.

De vader-zoon-momenten op het podium zijn magisch en weer schiet een pijltje recht in de roos. Mijn scorebord zit langzaamaan vol met gaten, tijd voor drank in “Den Engel “

Het is mooi geweest, heel mooi, voor iedereen. Pas als we weer in de auto zitten valt Floors rollercoaster stil, de lichtjes blijven branden en stralen via haar ogen het goede gevoel. Ze is moe nu, zo moe.

“ Ik ga dromen mama, zo fijn dromen…” en de gelukzalige glimlach om haar mond bevestigt dat met klem. ….

04.30u nu.. Het is eruit geschreven. Een beetje meer rust in mijzelf.

We gaan ervoor papa, positieve gedachten, de uitslagen volgende week moeten gewoon bevestigen dat het monster uit je lijf is, we zijn samen nog lang niet uitgezongen!!

Dankjewel Jelle. Je bent een mooi mens ! X

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post321