Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Met Van Deurzen in huis ....

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, March 07, 2017 22:28:54

Ik kan over de daken heen roepen tot ik mijn tranen voel komen , ik wil op de barricade de longen uit mijn lijf schreeuwen tot er geen rek meer op mijn stembanden zit, ik zou het liefst met vijf deuren tegelijk binnenvallen om mijn onmacht kenbaar te maken … . Ik zie je zo graag!!!

Ik wil voor je zorgen. Wat jij niet zelf kan wil ik voor jou doen en daarmee leer jij mij wat ik niet kon: kijken naar de kleine dingen en er ongelooflijk van genieten.

Ik kijk in jouw ogen en zie de zon.

Je bent niet in staat met woorden te zeggen wat je voelt maar je ogen spreken honderduit en ik versta ondertussen elk woord. Het doet zoveel deugd wat je mij allemaal laat horen.

Ik kijk diep in jouw ogen en voel alweer mijn onmachtige tranen komen, ik bijt op mijn lip en jij kijkt me aan, je blik brengt rust.

Er wordt met dure woorden gegooid, gesmeten met verwijten en besluiten geformuleerd zonder in jouw ogen te hebben gekeken, zonder de stralen te hebben gezien en het verhaal van blikken te hebben gehoord, en dat doet mij pijn.

Er zijn ouders die een rugzak dragen van hun kind met een beperking, een rugzak die vanaf de eerste dag zwaar geladen en beladen is. Mensen die op de proef worden gesteld in alle mogelijke facetten van het leven.

Het zijn mooie en warme mensen waarvan ik er al velen heb mogen ontmoeten en met enkelen diepgaande gesprekken heb gevoerd. Elke dag is een zware dag met zo’n rugzak. De plaatsen waar ze komen op hun tocht zijn vaak beladen en frustrerend, zoals de ondoordringbare weg van papierwerk en paperassen, van aanvragen en bevragingen, van scheve blikken en bedenkelijke opmerkingen.

En toch gaan ze onvermoeibaar door, uit liefde voor hun kind.

Elke dag is voor hen een dag van afscheid nemen van verwachtingen, het loslaten van alle droombeelden en idealen die ze gemaakt hadden, maar ze doen het en op zo een ongelooflijk dappere en moedige manier dat ik er oneindig veel respect voor heb.

Zij komen op voor hun kind dat het zelf niet kan. Een kind dat voor elke handeling in het dagelijkse leven afhankelijk is van derden, van ons als begeleiders en van hun ouders. Hun kind dat niet zelfstandig kan praten, kan eten, kan stappen, maar we zien ze zo graag omdat dit kind een pareltje is dat ons allemaal laat zien dat het échte leven in de kleine dingen zit.

De blik in hun ogen, de openstaande deur naar hun hart, hun hoofdje op je schouder, een handje op jouw hand, twee lippen op je wang en die betoverende schaterlach…. Ik smelt.

En nu? Nu wordt de rugzak van de ouders extra gevuld, met zorgen en papierwerk, met keuzes die onmogelijk gemaakt kunnen worden. Ondraaglijk ondraagbaar geworden.

Nu moet ik straks kiezen of ik nog met een kind kan gaan zwemmen, of ik nog met één van mijn schatten een uitstap kan maken of een lange boswandeling er nog in zit?

Het zijn keuzes die ik niet wil maken, die ik niet wil dat ouders moeten maken, en toch moeten ze dat wel gaan doen.

Het maakt mij ongelooflijk boos en tegelijkertijd heel erg verdrietig.

Dus bal ik mijn vuisten en veeg ik mijn tranen, duw ik extra hard op mijn gaspedaal en wandel met zware stampende voeten de leefgroep binnen en daar zijn jullie….

Geduldig wachtend tot we samen ons warme welkom zingen en stralende snoetjes wakker worden, tot jullie mutsen, sjaals en jasjes worden uitgedaan en ik smelt van jullie lach, tot we elkaar een dikke knuffel en kus hebben gegeven en deze prachtige dag kan beginnen.

Nog even een snelle blik in al die prachtige ogen om mij heen en ik weet dat dit mijn leven en mijn passie is en dat ik er kei hard voor zal blijven gaan, want jullie, lieve schatten, hebben mij geleerd, hoe ik kan genieten van alle kleine dingen in het leven en daar ben ik jullie, parels, heel erg dankbaar voor.

Het maakt mij een heel rijk mens.

Bianca.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post333