Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Werken in de zorg, hoe het begon....

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, March 19, 2017 10:03:59

"Mevrouw Keijzer, gefeliciteerd, uw sollicitatiegesprek is positief geëvalueerd en wij kunnen U ineens een vacature aanbieden op onze afdeling Kontiki, in de internaatsgroep.”

En ik denk: Joepie, werk! Of toch niet Joepie? Kontiki? Dat zijn wel de “zwaar gevallen”. Ach ja, we zullen wel zien.

Ik begin 3 dagen in de daggroepen van Kontiki om proef te draaien. 3 zware, helse en doodvermoeiende dagen. Dit ga ik niet volhouden. Deze kinderen kunnen niks!

Echt waar, niks! Ze kunnen niet zelfstandig eten, vaak kunnen ze niet eens kauwen en krijgen ze gemixt eten en als dat ook niet gaat krijgen ze voeding via een slangetje in hun buik gespoten, sondevoeding noemen ze dat. Ik kijk mijn ogen uit.

Ze kunnen niet lopen, vaak liggen ze daar maar op een mat of staan vastgesnoerd in allerlei gekke, grote en lelijke apparaten. Verschrikkelijk. Zielig, medelijden…

Ze zeggen niks, de meesten kunnen niet praten. Enkelen zijn helemaal stil, maar velen stoten klanken uit, gekke geluiden, kreten, soms oorverdovend gekrijs, dan weer gehuil. Als ik kon hield ik mijn handen voor mijn oren en deed ik mijn ogen dicht, maar dat gaat niet.

Dit is mijn werk nu, ik moet mij gedragen, maar wat ik zie zijn “plantjes” die moeten eten en drinken. Verschoond moeten worden en comfortabel moeten kunnen liggen of zitten….

Dit is mijn werk, maar niet voor lang. Hier heb ik geen drie jaar voor gestudeerd. Hier kan ik met mijn opgedane kennis niks. Dit is niks voor mij.

Maar voor nu gaan we het toch even volhouden. Eventjes…..

En eventjes werd ondertussen 22 jaar. 22 jaar waarin ik “mijn plantjes” heb leren kennen, leren koesteren, leren “zien”, leren “horen”. En niks geen plantjes, verre, verre van dat! Kinderen en jongvolwassenen met een eigen wil, een eigen persoonlijkheid en een eigen mening. Gasten die mij nog heel veel kunnen leren!

En dat hebben ze door de jaren heen gedaan. Ze hebben me leren kijken naar de kleine dingen. Details. Ze hebben laten voelen dat geluk in hele kleine dingen zit.

Als Saskia, 7 jaar, haar eerste zelfstandige stapjes zet, na jaren intensief oefenen, dan is het feest. Als Dirk voor de eerste keer zijn lepel zelfstandig naar zijn mond brengt na 6 maanden oefenen dan klinkt er door heel kontiki hoera-geroep.

En als Jelle zijn eerste duidelijke “ja” uitspreekt dan staan we vertederd en ontroerd hem met z’n allen aan te gapen. Is hij niet schattig, 5 jaar en hij spreekt….

Ik “kijk” naar ze en ik weet wat ze voelen, wat ze willen vragen.

Ik “luister” naar hun klankjes en kreetjes en ik weet hoe ze zich voelen.

En zij, zij voelen mij aan: De dag dat we Hilde moesten afgeven, nu 13 jaar geleden, maar ik herinner het mij als de dag van gisteren. Een zwarte dag in mijn leven, en ik wilde niet meer gaan werken, wat zou ik daar voor troost vinden? Maar eens daar en met een kind op mijn schoot voel ik de troost, de blik in zijn ogen, zijn hoofd tegen mijn schouder alsof hij zeggen wil: “Laat maar komen die tranen, ik voel het ook, ik ben ook mijn vriendje kwijt” en samen zijn we heel stil, knuffelen we elkaar en vind ik heel veel troost.

Onze kinderen staan open om dingen te leren. Hoe klein de stapjes ook zijn die ze zetten in een leerproces. Het zijn stapjes en ze leiden tot iets.

We oefenen met Lotte, 5 jaar, om op een grote knop te duwen. Als ze op die knop duwt dan begint er een popje te dansen. Steeds opnieuw herhalen we dit tot bij Lotte een belletje gaat rinkelen in haar hoofd en ze de link legt; Ik duw op de knop en het poppetje gaat dansen… Hoe groot de vreugde bij Lotte en haar begeleiding. Want Lotte kan zelf het poppetje laten dansen en heeft daarmee de begeleiding laten dansen van vreugde!

Ze hebben mij geleerd dat werken met deze kids een leerproces is. Ik heb mij moeten open stellen naar deze kinderen, verder kijken dan mijn eerste indruk. Ik heb mij opengesteld, en zij zijn in mijn hart gekropen.

Ik heb geleerd te kijken naar de kleine en nog kleinere dingen. Het leren zien van de kleine en nog kleinere stapjes die ze vooruit zetten.

Ik heb geleerd dat wij hen nog veel dingen kunnen leren. Met geduld, doorzettingsvermogen en plezier van beide kanten kunnen we groeien naar mooie dingen.

Het zijn stuk voor stuk unieke persoontjes: boeiend, mooi en hartverwarmend. En zo is ook het werken met hen.

In het begin moest ik met hen verder, nu ben ik blij dat zij met mij verder willen!







  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post336