Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Een kat, een kangoeroe en een circustent…

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, March 28, 2017 18:57:24

Al langer speelde het idee van de kangoeroe in ons hoofd, af en toe spraken we erover, maar concreet was er niks.

Het is ook allemaal zo vaag qua regels en wetten, een doolhof waar we ons nog niet in durfden begeven, bang de uitgang niet te vinden en steeds op het punt van vertrek uit te komen en dus nergens te geraken.

En toen zag ik een oproep: Marcel keek ons aan en vroeg: Plannen om te bouwen, of te verbouwen? Zin om te verhuizen of misschien wel te gaan samenwonen? Met vrienden in een groep, met ouders of grootouders? Laat het ons weten?

En dat deden we….

Klein was onze verwachting, groot onze verbazing toen er een antwoord kwam dat er interesse was om ons verhaal te horen.

Ik ging langs bij papa en mama en vertelde over het positieve antwoord. Even was het stil.

Het is ook geen evidente kwestie en hoewel we het er al meerdere keren over gehad hadden leek het vrijblijvende karakter daarvan nu ineens weg. Plots werd het concreter, échter, en dat maakte ons allemaal een beetje stil.

Iedereen stelt dan in z’n hoofd de vraag of dit echt is wat we allemaal willen.

De gesprekken werden serieuzer en diepgaander, immers is dit geen keuze of beslissing die je zo maar even maakt.

Het is voor beide partijen een stukje afscheid nemen. Enerzijds van een huis waar je kinderen geboren zijn en waar je heel veel werk, tijd en energie hebt ingestoken om er een echte thuis van te maken, een vertrouwd en warm nest voor vier prachtige kinderen.

En anderzijds voor twee mensen die een stukje afgeven van wat hun vertrouwde thuis steeds is geweest. Die plots 6 mensen op hun domein gaan toelaten en zo een stukje vrijheid moeten afgeven.

Ook met onze vier kinderen hebben we gepraat. Het is voor ons heel belangrijk dat ook zij mee zijn in dit verhaal en het zien zitten. Met zes aan tafel zijn we aan een moeilijk gesprek begonnen. We wisten dat onze kinderen alle vier zeer gehecht zijn aan hun vertrouwde plekje, dat ze graag vasthouden aan wat gekend en geliefd is. Maar we zijn er samen uitgeraakt en uiteindelijk staan ze alle vier achter deze beslissing.

Het belangrijkste voor hen is het behoud van een eigen plekje, een eigen kamer én dat ze niet uit hun vertrouwde omgeving worden weggehaald, de plaats waar ze naar school gaan, hun vrienden en hobby’s hebben. Dat zal, met een verhuis 500 meter verderop, geen probleem zijn.

We zijn allemaal overtuigd dat dit een mooi pad is om te bewandelen en waren ook nieuwsgierig naar hoe anderen dit al gerealiseerd hadden.

Dat dit dan met televisie en camera’s en het hele circus zou zijn viel bij velen wat minder in de smaak maar anderzijds was het ook een unieke kans om kennis te maken met mensen die al op deze weg zaten.

En achteraf gezien viel dat “televisie” maken ook best reuze mee.

Ik ben apetrots op mijn vier kids die dat fantastisch gedaan hebben en superfier op mijn ouders die hier ook een grote drempel hebben genomen maar zich direct hebben laten charmeren door Marcel. Een lieve, oprechte en mooie mens, iemand die je vanaf minuut één op je gemak stelt, die één in het geheel is en oprecht geïnteresseerd in wat iedereen vertelt .

Het voelde goed, aangenaam en fijn aan.

De mensen die we hebben mogen ontmoeten zijn stuk voor stuk warme en mooie mensen die prachtige projecten gerealiseerd hebben. Er was elke keer een klik, de ontvangst was hartelijk en het voelde zo vertrouwd en aangenaam dat ik het liefste met één vingerknip al zou staan waar deze mensen nu al staan.

We zijn in dit avontuur wat drempels over gestapt en hoogstwaarschijnlijk kruip ik op het moment van de uitzending diep onder een dekentje of ga nog eens een avondje heel hard sporten. Maar ik koester de warme herinnering aan de ontmoeting met heel veel mooie mensen.

Een cameraman die heel spontaan en open reageert, die laat voelen wat niet goed is maar zeker ook wat wel goed is, geluidsmensen met engelengeduld en een regisseur met een hele hemel vol engelengeduld , en Marcel, een crème van een mens die ik heel graag eens van zo dichtbij heb meegemaakt.

Ik koester elk moment, van het aangename kennismakingsgesprek met nog zo’n lieve mens tot de laatste cola in een gezellig café in Puurs. Het was een unieke en mooie ervaring en het was vooral ook het duwtje in de rug dat we nog net nodig hadden om toch dat doolhof binnen te stappen.

Al lijken de hoeken en kantjes nu iets minder misleidend en hopen we er vlot door te wandelen.

Ik hou jullie heel graag op de hoogte en bedank iedereen die heeft bijgedragen aan dit mooie en warme gevoel.

Wij gaan van start.

Een oprechte en dikke mercie aan jullie allemaal.

Peter en Bianca

(Woensdag 29 Maart op één: Wonen.tv)





  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post337