Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vrijdagavond om een uur of zeven

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, April 04, 2017 15:24:10

De glinstering in de ogen van mijn kind straalt rechtstreeks naar mijn hart, elke keer opnieuw.

Die warme gloed komt er vandaag als ik mijn meiden vertel dat ze vanavond naar de opnames van The Band mogen gaan kijken.

Het is een unieke kans om hun favoriet eens in het echt te zien, te horen en aan te moedigen. Ze zijn alle drie superblij.

Mijn jongste meisje is moe na de laatste schooldag van een lange week. Ik zie het in haar , nu kleine, bruine kijkers, maar ze schudt stevig van nee als ik het haar vraag en bij de gedachten van wat nog komen gaat wordt Klaas Vaak ver wandelen gestuurd en mag hij z’n slaapzand nog even opbergen.

De lichtjes in haar ogen gaan aan, haar lach doet elke twijfel smelten en de knuffel die ze mij geeft is gevuld van stevig geluk. Haar zenuwachtige gehuppel en kinderlijk gegibber brengt een heerlijke sfeer in huis. Oh, wat ben ik blij en dankbaar dat deze kans voorbij kwam, twee handen uitgestoken, stevig dankbaar aangenomen.

Het is met heel veel spijt in mijn hart dat ik mijn drie meiden en hun papa zie vertrekken, wetende dat ik een unieke avond missen zal.

Maar vanavond is mijn plaats hier, bij mijn jeugdvriendinnen, bij hen die de mooiste kamer in mijn hart bewonen.

Dit wordt voor iedereen van ons een mooie, warme avond.

Als ik bericht krijg dat mijn dochters weer veilig thuis zijn rep ik mij naar boven. Daar stralen ze, stuk voor stuk.

Iemand knipte de lichtjes in hun ogen aan en zong hun hartjes warm. Ik zie het, ik voel het en ik hoor het in hun verhalen. Zo mooi, zo blij, zo dankbaar, zoveel heerlijk gevoel tot in het diepste van mijn tenen.

Mijn kleinste meid kan haar oogjes bijna niet open houden maar haar glimlach verlicht alles wat nu donker en stil zou moeten zijn.

“Mama, het was zo fijn.” Fluistert ze mij toe. “En Jannes is door, goed hé.” Gevolgd door een lachende geeuw, een stralende gaap. Ik glimlach en aai haar over haar rode wangetjes.

Klaas Vaak flitst voorbij en mijn meisje vliegt mee.

Slaapwel lieve schatten, mooie dromen voor jullie.

Dankjewel Jannes en onze duimen in de lucht voor jou.








  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post338