Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Napoleon, Napoleon, Napoleon.... Staat Stil

SchrijfselsPosted by Bianca Sun, April 16, 2017 10:14:00

Op een goede vrijdag in Middelburg

Een vat vol bewondering voor hem die daar staat en vertelt. Ik drink en drink en drink, alle woorden zinnen en letters tot de bodem leeg.

Met open mond luister ik, alsof ik het op die manier allemaal beter horen en begrijpen kan, maar de vreemde, wat geïrriteerde blik van de man die vlak naast mij zit, en zijn wat zenuwachtige geschuifel, waarbij hij zijn gezicht duidelijk van mij wegdraait en hij zelfs zijn neus even lijkt op te trekken, doet mij plots beseffen dat de heerlijk lookbroodjes waar ik zonet van genoten heb, niet zo verrukkelijk gevonden worden door de medemens waarmee ik een stukje van deze mooie Zeelandse zaal deel.

Du vin, du pain et du boursin…. Het blijft een heerlijke avond hier op een Goede vrijdag in Middelburg.

Ik duik even in mijn tas, neem een pepermuntje, stop het in mijn mond en sluit mijn lippen. Met dichte smoel neem ik elk volgend woord opnieuw goed in mij op, en alsof andere zintuigelijk gestuurde lichaamsdelen het dan verder moeten overnemen voel ik hoe mijn oren zich spitsen. Het lijkt alsof ze een klein stukje naar beneden zakken, net niet zichtbaar voor een medemens. Dat mijn schelpen zich iets meer bol zetten en ze tegelijkertijd ‘Tom Boonen’-gewijs elfjesachtig naar boven krullen. De ideale en optimale luisterstand. Ik ben er opnieuw helemaal klaar voor.

Met de frisheid van de zee in mijn hoofd, stromen de geestdriftige woorden, zinnen en verhalen in golven bij mij naar binnen. Soms een grote golf die sterk en stevig aankomt, een ietwat beangstigend gevoel bekruipt mij, maar ik hou mij sterk.

Af en toe dein ik gewoon mee op het rustig kabbelende verhalenwater en zie ik in gedachten de mooie ondergaande zon op de zee-spiegelen. Dan voel ik begrip, lees ik de schoonheid en doet de muziek mij zalig dromen, vleugels open en op weg naar de wolken. Hemels.

Maar ook de hel komt voorbij. Pijnlijke oren, een zware zoemer in mijn hoofd, storm in mijn hart. Ongeloof en verbijstering.

Maar steeds, en ten allen tijden is daar mijn gids. Ik hou, in gedachten, zijn hand stevig vast en dat stelt gerust.

Ik trotseer de hoge boze golven die voorbij komen, moet soms naar adem happen, en de zandstorm uit mijn ogen wrijven, maar ik ben niet alleen, we doen dit samen.

De woelig wonderlijke wereld die onze geschiedenis is, is als de zalig zilte zee, voelt als een zoet ijsje op het zoute strand. Mijn gids, terug in de tijd, voor deze avond is Bart Van Loo en beter kan een mens niet kiezen.

Maar vroeger, als tiener, was dat mijn geschiedenisleraar.

In die tijd zat ik in het blauwe leger en marcheerden wij allemaal, in strak blauw en wit gekleed, over de speelplaats en door de gangen, steeds onder het streng wakend oog dat vanachter een, aan kettingen geketend brilletje kwam en ons nauwlettend in de gaten hield.

Als het bataljon zich naar het geschiedenislokaal mocht begeven dan maakte mijn hart een vreugdesprongetje.

Hoewel de historicus in mij ver te zoeken is, jaartallen en gebeurtenissen in mijn hoofd allemaal door elkaar paraderen en ik duizelig word van het: wie, wat, wanneer en waar, deed deze leraar iets met me. Hoe hij vertelde, met zijn warme, zachte stem, de manier waarop hij de verhalen de klas in bracht maakten dat ik het boeiend vond.

“We bestuderen het verleden, om het heden beter te kunnen begrijpen.”

Ik zie het hem nog op het bord schrijven en tot op de dag van vandaag vind ik dat een zin om voor altijd te onthouden en goed over na te denken.

Af en toe zoek ik opnieuw die zee van geschiedkundige zinnen en oude verhalen op om mij te laten overspoelen door, en te laten meenemen op die eeuwenoude golven.

Zolang er maar gidsen op het eindeloze strand naast me staan wiens hand ik stevig vast mag houden en die mijn oren, mijn hoofd en mijn hart vullen met mooie dingen.

Vanavond was genieten van begin tot einde. De heilige drievuldigheid van beeld, muziek en woord op een Goede Vrijdag, maken deze voorstelling tot een mooi geheel.

Hoe de verteller, bij momenten in het beeld verdwijnt, opgaat in het geprojecteerde tafereel, het maakt mij klein en stil en doet het kippenvel zachtjes oprukken en verspreiden. Stil, geruisloos maar trefzeker. Als ook de muziek zich mengt in dit moment knipt het licht van de werkelijkheid even helemaal uit.

Als je met zoveel grinta en goesting op een podium staat dan kan het niet anders dan dat je publiek, hoe klein of hoe groot ook, meegaat op deze wonderbaarlijke reis.

Allemaal in die boot en zien, horen en meevoelen wat er gebeurt.

Dan verdien je respect, de juiste stiltes en een oorverdovend applaus.

Lieve Bart en Geert,

Voor jullie, grote heren, een welgemeende dankjewel.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post339