Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Sportman, mooi mens (Aan Ruben Van Gucht)

SchrijfselsPosted by Bianca Wed, April 26, 2017 10:11:35

Mijn maag draait zeven bochten en keert zich om, ik ben buiten boze adem en hou de tranen maar moeilijk binnen. Ik lees en lees en nog een keer, letters malen en proberen door te slikken maar ze blijven steken als een te grote brok in mijn keel.

Ik herken het verdriet van verlies, de boosheid om het grote onrecht. Ik voel de tranen van machteloosheid, van woede , van radeloosheid en intens verdriet, allemaal broederlijk samen over de barricade heen en langs mijn wangen naar beneden.

Een optocht van emoties, een stroom met zoveel verhaal.

“Oogvocht als verhalenverteller” (Karl Vannieuwkerke) het blijft een one-liner die ik voor altijd met me meedraag.

Er zijn voor mij twee wegen om uit dit doolhof te raken: ik probeer mijn emoties eruit te lopen en ik schrijf mijn gevoelens weer op z’n plaats.

Ik ben geen sportvrouw en loop niet consequent en heel veel, maar het kan mij wel veel deugd doen. Het is de knoop uit mijn maag lopen, de baksteen van mijn hart af rennen, en het geeft mij lucht en ruimte in mijn hoofd.

Als ik het boek “sportman” van Ruben Van Gucht lees dan valt mijn mond open.

Het lijkt misschien in eerste instantie ambitieus om als sportjournalist een boek op de markt te brengen die “sportman” heet, en dat prikkelde ook mijn nieuwsgierigheid, maar na het lezen ben ik overtuigd: Ja, inderdaad “sportman” en nog geen klein beetje ook.

RESPECT voor een sportman in lijf en leden, in hoofd en hart, onderhuids en bovenmaats.

Ik heb meegeleefd in elke letter die ik las, zag hem in mijn gedachten lopen en schreeuwde hem, in mijzelf, naar elke eindmeet. En hoewel het met momenten afzien was tot op het bot, las ik ook telkens de voldoening en het intens genieten. Mooi.

En daarnaast het leven als sportverslaggever . Dan lees en voel ik het respect naar elke sporter die zijn pad kruist. Ik lees en leer, ik lees en zie een brede waaier van sporten, een grote verscheidenheid van mensen en hun discipline. Boeiende materie, veel mooie mensen bij elkaar.

En met het lezen van zo’n boek groeit de sympathie voor de schrijver die al eerder gezaaid was in kleine dingen.

Dan raken de woorden van een persoonlijk verlies voor hem mij ook. Op zulke momenten komen ook eigen pijnlijke en vergelijkbare herinneringen naar boven.

Mens en dier , ik begrijp de grote liefde, ik versta de haat niet maar heb het allerminste begrip voor zinloos en misplaatste wraakacties. Het maakt mij boos en opstandig, woedend zelfs, dus loop ik en schrijf ik , het helpt niet helemaal.

Maar ik neem wijze woorden mee uit het juist hier boven vermelde en graag gelezen boek: geen opeenhoping van frustraties en verwijten aan de boosdoeners, wel een boodschap voor de gelijkgezinden.

Dus geen aanval plaatsen, maar mij richten op medestanders, “gelijkvoelers”. Ik doe mijn best .

Heel veel sterkte voor jou Ruben en Mercie , je bent een mooi mens.

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post341