Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Michael Van Peel in zee met de bootsmannen

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, April 29, 2017 11:16:11

Waar het begon…

met een vraag, gesteld aan heel veel mensen, beantwoord door velen en aanvaard door enkelen.

Werken in de zorg is een eer, een voorrecht, een job in de zorg is mooi, waardevol en broodnodig? Allemaal stellingen waar ikzelf alvast voor de volle 100% achter sta. Werken in de zorg is zwaar, moeilijk en niet altijd zo mooi. Maar zijn dat niet alle jobs die mensen beoefenen? Maar ik werk nu eenmaal in de zorg en daar zal mijn pleidooi dan ook over gaan. Voor mij, en mijn collega’s is dit werk het mooiste werk dat er is en datgene waar we het meeste voldoening uit halen. Dat is natuurlijk niet ten allen tijden waar.

Elke mens heeft tijdens zijn loopbaan wel eens een dipje. Ziet dan even niet meer waar het allemaal precies om draait. We verliezen soms de focus .

We stellen ons de vraag waarom wij voor deze job gekozen hebben ? Wat vinden wij er nu zo mooi aan? Waarom is het goed en waardevol wat we doen? Zijn we nog genoeg en bewust met onze cliënten bezig ? Kijken we nog vaak recht in hun ogen en diep in hun ziel?

We bedachten daarom dat het heel waardevol kan zijn om buitenstaanders even te laten binnenkomen in onze werking. De ogen van een buitenstaander te gebruiken om terug naar de bedoeling te kunnen gaan. Zij, die voor de eerste keer in contact komen met onze cliënten, zullen kijken en voelen zoals wij dat deden op onze eerste werkdag. Nog niet vastgeroest in patronen of weggelopen van de essentie. Een eerste keer kijken en voelen, die ervaring willen we terug aan de mensen kunnen geven.

Niet alleen kijken maar ook weer ZIEN, niet alleen horen maar ook luisteren en niet alleen werken maar vooral genieten en ongelooflijk FIER kunnen zijn.

Blij verrast dat ook M. Van Peel ‘ja’ zei tegen ons project en zich graag wilde laten onderdompelen.

Op de vraag of hij ergens een bepaald idee had over waar hij terecht wilde komen, wat voor hem een uitdaging zou zijn kwam het antwoord: “Gooi mij maar in het diepe. Ik heb geen idee waar ik mij aan kan verwachten dus ik laat mij graag volledig verrassen.”

Een fijn antwoord, en tegelijkertijd een moeilijke zoektocht voor ons. Waar “drop” je een man als Michael Van Peel? Wat zou een uitdaging voor hem zijn? Waar zou een boeiende ontmoeting kunnen ontstaan, wat zal een mooi verhaal opleveren?

Kiezen voor gasten die niet op een verbale manier communiceren staat wel heel ver van zijn leefwereld waarin het woord hoofdzaak is. Zou dat een uitdaging zijn of zal het eerder een vastlopen worden?

Een verbaal sterke groep leunt veel meer aan bij zijn leefwereld, maar halen we hem dan niet te weinig uit zijn ‘comfortzone’?

Een wikken en wegen, het bracht ons bij de bootsmannen.

En op een mooie middag arriveerde Michael daar. Tafel gedekt en gasten in afwachting van zijn komst. Spannend.

Een beetje later dan afgesproken arriveerde onze gast en werden de eerste woorden gewisseld. Nog wat onwennig van beide kanten maar dat veranderde snel. Het leek een aangename en gezellige namiddag en dat werd ook bevestigd in het gesprek dat we achteraf even met Michael hadden.

De eerste antwoorden maakten het voor ons al duidelijk dat we hem niet echt uit z’n “comfortzone” hadden gehaald, hij het vooral een fijn “zeveren” met een stel Antwerpse gasten had gevonden. Twee leefwerelden die op een bepaalde manier toch wel dicht bij elkaar lagen en vertrouwd aanvoelden.

Gaandeweg het gesprek kwamen andere zaken naar boven, ging het verhaal iets dieper en haalde Michael mooie dingen aan , deed hij een aantal rake uitspraken en waardevolle bedenkingen.

De eindigheid van het leven en hoe je daarmee om moet gaan. Michael heeft in zijn leven ook al een aantal keren te maken gekregen met vroegtijdig afscheid moeten nemen van mensen die dicht bij hem stonden. Het verandert je kijk op het leven sterk.

Iedereen heeft het einde in zicht, alleen is het voor de ene scherper en dichterbij te zien, terwijl het voor de meesten wazig en niet duidelijk is. Toch is het belangrijk wat je met “het leven” doet, en hoe je met de dood omgaat. Het is belangrijk om te blijven leven en niet dood te gaan. Neemt niet weg dat het heel veel dapperheid vraagt om hiermee om te gaan.

Hij omschrijft het als “carpe diem at ultimum”, je hoeft niet elke dag een rollercoaster te nemen, alleen al het leven, hier in groep, is het merg uit het bot zuigen.

Respect straalt van zijn gezicht. Je ziet Michael denken, en overdenken van wat hij zonet allemaal gehoord, gezien en gevoeld heeft.

“Een soort job dat nooit vervangen zal kunnen worden door robots.” Zegt hij. Nooit zal de techniek zo ver geraken dat zij dit kunnen overnemen. En maar goed ook, we blijven mensen die met mensen werken.

Mensen met en mensen zonder beperking en toch voelde het in de leefgroep aan als één groep mensen samen aan tafel. Samen eten, samen leven.

“Hoe moeilijk is het om als “valide” mens hulp te aanvaarden?”

Hij vraagt het, wij zijn even stil en denken en hij geeft antwoord: Zoveel mensen wijzen aangeboden hulp af, beschouwen het als een vorm van liefdadigheid of een falen van zichzelf. We hebben een misplaatste drang naar zelfstandigheid.

Maar hulp aanvaarden is je trots overwinnen en wil ook zeggen dat je het iemand anders gunt om jou te helpen. Het doet vaak zoveel deugd om een ander te kunnen helpen en geeft de persoon die kan helpen een goed gevoel.

Elke cliënt binnen een voorziening zorgt ervoor dat een begeleider zich zinvol voelt, dat hij/zij zich goed voelt om te kunnen ‘helpen’, dus eigenlijk moeten wij onze cliënten heel erg dankbaar zijn omdat zij zo goed voor ons zorgen, door ons een goed gevoel te bezorgen.

Michael is zich er sterk van bewust dat dit een job is die mentaal zeer zwaar kan zijn. Je kan je als begeleider niet echt een slechte dag permitteren, de cliënten rekenen op je. Hij ziet in een begeleider dan ook een bepaald type mens die deze ‘zelfopoffering’ aankan. Het zijn geen “huppelmeisjes of poppemiekes” zegt hij. Het zijn mensen die van aanpakken weten, die geen excuses zien maar oplossingen. Die mogelijkheden zien en altijd een manier vinden om dingen op te lossen.

Hij haalt er een spreekwoord bij om zich nog verder te verklaren: “ Wie iets niet wil doen vindt een excuus, wie iets wil doen vindt een middel.”

En zo kom je het verste met de mensen die je begeleidt, en in de job die je doet.

Na ons gesprek kiest Michael er voor om nog even terug te gaan naar de leefgroep. Nog even verder te babbelen met de bootsmannen en een afspraak te maken voor later, want het was geen “salut” maar een heel graag “tot ziens” van beide kanten.

Mercie Michael.





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post342