Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Rode Lantaarn #dag13

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Thu, July 13, 2017 07:48:28

Ik zou ze het liefste allemaal een ferme duw in de rug geven, ik ‘kijk’ ze vanuit mijn stoel voor de televisie naar boven en wenste dat ik, ‘Mega Mindy’-gewijs enige straling uit mijn ogen kon schieten die hun wielen sneller zou doen draaien.

Even achterover leunen, terug op adem komen, de benen wat losgooien, opgebruikte reserves bijtanken, een stevige brul, een welgemeende vloek en dan weer gaan.

Tweede adem vinden en als een pijl uit een boog die berg op.

Mega Mindy is helaas aan mij voorbij gegaan en de renners bleken mijn goed bedoelde stralen ook niet tot daar te voelen.

Maar ze zijn er geraakt … allemaal, en dat verdient een diepe buiging en groot respect. De pijn verbeten, tot op het bot gegaan. Afgezien tot in de hoogste graad, ik heb er weinig woorden voor. Ik val stil, dat deden zij gelukkig niet. Chapeau.

Respect!! Ook voor de laatsten die voorbij komen.

Ik herinner mij ons bezoek aan de Tour op de eerste dag in Luik. Een vlakke etappe van meer dan 200 km. Wij staan aan de boog van de laatste 3 kilometer.

Eerst zien we de twee koplopers voorbij komen, dan het snel razende peloton, en als die voorbij zijn, zet de supporterende massa zich in beweging, worden alle stoeltjes gevouwen, selfiesticks ingeschoven en houden de meesten het voor bekeken.

Als de laatste renners een paar minuten later de doortocht maken staan we nog maar met weinig supporters langs de kant, maar het welgemeende applaus is er niet minder om.

We klappen en roepen enthousiast voor elke renner die nu nog voorbij komt.

Ik moet bekennen enigszins verbaasd te zijn een SKY renner als laatste aan ons voorbij te zien komen.

SKY? Dat is toch de snelst draaiende motor in de Tour? De sterke mannen met bijna bovennatuurlijke krachten en ijzeren discipline? Ik verdenk Mega Mindy ervan daar ergens te vertoeven.

Maar ook zij kunnen een laatste man hebben en ook wij klappen en roepen voor hem.

Het moet niet simpel zijn om gemotiveerd te blijven koersen als je in die positie rijdt maar ze doen het toch maar, sterk!! En hoe voelt het dan als je aankomt aan de bus?

Geen flitsende camera’s, geen pers, geen groots ontvangstcomité, geen schouderklopje, je zou toch voor minder de moed verliezen en de handdoek in de ring gooien?

Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat eens die renners hun bus opstappen de ploegmaats hen staan op te wachten met knuffels en applaus.

Dat ze als overwinnaars op de rit onthaald worden. In de armen gesloten door hun ploeg, de familie is weer één. Warm gevoel.

Mooi toch.



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post360