Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Troostende Tour #dag15

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Sat, July 15, 2017 10:13:03

Vandaag is een mooie dag, we trekken naar Zeeland, even ertussenuit, alleen maar genieten.

Op vraag van de kids gaan we eerst naar Veere, een pittoresk plaatsje waar de tijd bleef stilstaan.

“Oma’s snoepwinkeltje” is een klein en heerlijk plaatsje, waar ik alleen al van de geur die in mijn neus komt, vlindertjes in mijn buik krijg. En daar heb ik geen Froomse neusring voor nodig, al zou het de geur misschien nog kunnen versterken, in dat geval…. 😊

We kopen toverballen, en verheugen ons op de wensen die we mogen doen bij elke veranderende kleur.

De zon schijnt, mijn kinderen stralen en de regenboog in onze mond zorgt voor een hart vol wensen.

Wat een mooie dag!!

Maar mooi kan ook lelijk keren als we slecht nieuws krijgen van iemand die ons nauw aan het hart ligt.

En ook al schijnt de zon nog steeds even mooi, het is donder en bliksem en een kletsnatte regenbui wat ik nu vanbinnen voel. Ik huiver, ik ril en duw m’n tranen weg, maar ze zijn er wel en ze drukken hard aan de rand. NEE!

Als kanker wint en zegeviert dan valt er niks meer te zeggen, dan is de verdediging uitgepraat en heeft een tegenaanval geen zin meer.

Dan is het een steek, recht in mijn hart, als we ’s avonds bij het kijken naar ‘Vive Le Vélo’ een sms-je sturen voor Kom Op Tegen Kanker… want : “Ja”, ik wil opkomen tegen kanker, maar wat als opkomen geen zin meer heeft? Als de kanker zelf de opkomst bepaalt en ons onderuit trappelt?

Ik verdwijn voor een moment in mezelf, laat mij meenemen op de fiets door de bergen. Ik haak in gedachten mee aan bij de renners en trap, stoemp en hark even mee.

Ik weet ook wel dat het bovenmenselijk en ver boven mijn petje is wat deze gasten presteren, dat ik na 3 trappen de messteken al in mijn benen voel en mijn tong tussen mijn kader hangt, maar het idee om daar te zitten maakt elke andere gedachte teveel en dus onbestaande.

Ik moet mij focussen op de baan, de wielen, de bochten en het tempo. Ik wacht geduldig tot één van die truitjes openbarst en superman zijn cape ontvouwt, laat wapperen in de wind en vervolgens samen met mij de rest van de rit in razend tempo aflegt.

Ik kijk rond, Dan Martin misschien? Een blauwe God die onvermoeibaar lijkt, een stille kerel met een ijzeren wil en een oneindig doorzettingsvermogen? Het zou zo maar eens kunnen.

Helaas vandaag niet.

Ik steek mijn hand omhoog en roep de volgwagen, genoeg afgezien vandaag.

Tijd voor een toverbal.

Ik verstop mij even in de bubbel van de Tour en vraag iedereen met aandrang om niet te prikken, nog even niet.

Nog een paar kleuren, een paar wensen nog, of steeds dezelfde, bij elke kleur iets harder, tegen beter weten in … misschien … .

Bianca







  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post362