Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Denderende Dan #dag17

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Mon, July 17, 2017 08:46:57

Elk jaar als de Tour begint vliegen de vlindertjes in het rond.

Velen kijken mij een beetje raar aan als ze het zien gebeuren. De frons op hun gezicht en die vreemde blik in hun ogen doen me lachen, misschien lachen zij harder, het zij zo.

Vrienden kennen mij ondertussen en kijken geamuseerd toe, ze vinden het wel geestig, of doen toch goed alsof. 😉

Iedere Ronde van Frankrijk kijk ik uit naar hoe bepaalde renners zullen presteren, maar ook elk jaar ontdek ik nieuwe renners.

Niet echt nieuwe, maar wel, voor mij, tot dan toe redelijk onbekende mensen.

Misschien haal ik mij nu de boosheid van de echte koerskenners op mijn nek maar zoals ik al vaker schreef: ik ben een liefhebber van de koers, geen kenner. Ik kijk met m’n hart, zelden met mijn hoofd.

Toen ik de afschuwelijke crash van Richie Porte en Daniel Martin zag, krimpte mijn hart dan ook even helemaal ineen en hield ik mijn handen voor mijn ogen.

Ik zag de crash één keer en weiger, ook nu nog, om het nog een keer te bekijken, ook al doet de televisie er alles aan om het mij nog en nog en nog een keer te laten zien.

Ik hou vol, en draai mij elke keer om. Eén keer was genoeg, het staat op mijn netvlies, het zal er niet snel meer afgaan en dieper hoeft het er niet in.

Ik kijk vandaag naar de laatste fase van de rit en daar komt dat liedje weer, elk jaar wel een paar keer in mijn hoofd: “Hoe sterk is de ‘eenvoudige’ fietser, die kromgebogen over z’n stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant …”.

Ik weet het wel, “eenzaam” is het juiste woord in het bekende lied, maar ‘eenzaam’ is nu net absoluut niet van toepassing bij deze man en in deze situatie.

Het beeld van de laatste meters waarin we Daniel Martin omringd zien door renners van andere ploegen is het moment waarop het haar op mijn armen recht omhoog komt te staan.

Een staande ovatie voor een man, klein en tenger, maar groots en grootser, die het respect krijgt van elke renner in het peloton.

Over de grenzen van ploegen heen, voorbij de barrière van rang of plaats, ik word er even heel erg stil van.

Gelijk met het stijgingspercentage waarmee deze groep renners naar boven fietst, stijgt de krop in mijn keel.

“Je oogst wat je zaait” beste Daniel Martin, en vandaag werd groots getoond dat jij hele mooie dingen bij mensen teweeg brengt.

Eindeloos veel respect voor deze renner, grootse sportman en warme mens,

van mij en heel veel anderen, een oprechte dank voor een eindeloos mooi moment in deze Ronde van Frankrijk.

Bianca



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post364