Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Supporters #dag19

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Wed, July 19, 2017 09:39:12

“Ja, mama, een vive le vélo vlag en dan gaan we supporteren voor alle renners.”

Ze maakt er een klein sprongetje bij en komt me spontaan een dikke knuffel geven. De lichtjes in haar ogen gaan aan en ze geniet nu al van het idee. Ik iets minder…

Oké, ik heb het mee in gang gezet en ben enthousiast doorgegaan op haar idee, maar nu het zover is, de vlag effectief in ons bezit is gekomen, speelt twijfel de hoofdrol in de film in mijn buik.

Zou ze het menen?.... zo langs de kant van de weg?....

Ja hoor, zonder enige twijfel en met volle overtuiging. Ik moet even een drempel over maar ze helpt me en ze heeft overschot van gelijk.

Waarom een drempel, vanwaar die vrees..?

Om wat anderen denken? Om teveel ogen die onze richting uitdraaien?

Het zij zo, ik sta er achter, letterlijk en figuurlijk. 😊

Dat Karl een plaatsje in ons hart heeft is geen nieuws. Dat is al lang en breed publiek geweten. Dat er heel veel respect en genegenheid naar hem toe is, is de oogst van wat hij zelf zaait.

Een programma als Vive Le Vélo is een zomerse zekerheid waar al heel lang naar wordt uitgekeken. Het zorgt voor mooie momenten, warme herinneringen en toptelevisie.

Als de gastheer zich met echt- en eerlijkheid naar zijn gasten opstelt dan is het antwoord vaak warm en oprecht.

Wanneer aan de deur van het hart gevoeld wordt dan is het mooi als je in een gesprek voelt dat het slot van de poort open gaat en het hoofd een beetje dicht slaat. Het levert mooie momenten op met échte mensen.

Het is de oprechtheid die waardering oogst en respect wordt geoogst als echtheid is gezaaid.

De tafel ontvangt de mooie mensen als een veilige haven waar rust gevonden wordt. In het circus van de Tour wordt hier even een adempauze genomen. De kapitein spreekt warme woorden en stelt op het gemak.

Terugblikken en vooruit kijken in een feeëriek kader, een prachtig decor.

Het legt de molens in mijn hoofd voor even stil.

Molentjes die de laatste dagen hier en daar te snel draaien, zorgen die soms groot zijn en vanbinnen bij momenten overheersend.

Dan is het fijn even binnen te wandelen in de Tour, te verdwijnen in de bubbel, waar het echte leven wat waziger aanwezig is.

En ik wil mijn kop niet in het zand steken, maar mijn gedachten verzetten of mezelf even verliezen in iets wat goed is, is mooi en hartverwarmend, en kan ook heel helend zijn.

Verdwijnen in wat misschien de banale wereld van het fietsen is, volle concentratie op wat er aan de tafel gezegd wordt, het legt m’n hoofd stil en zet mijn hart open.

We hebben er met velen lang naar uitgekeken, hebben afgeteld naar 1 Juli en nu genieten we, elke dag opnieuw en met volle teugen, maar ik moet eerlijk zeggen dat het af en toe al wat angstvallig opkijken is en zien dat de finishlijn veel te snel dichterbij komt.

En hoewel het mijn gewoonte is om mensen naar de eindstreep te roepen en denkbeeldig mee vooruit te duwen, is het nu toch anders.

Laten we maar rustig aan doen, beetje temporiseren, doseren en kalm aan…. 😊

Mercie Karl, en dat we je graag zien!!

Vive le Vélo.





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post367