Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Merde (Tom S.) #dag20

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Thu, July 20, 2017 09:56:24

Als mensen denken aan de bergen van de ronde van Frankrijk, is het beeld altijd blauwe lucht en zwetende renners.

Het kan natuurlijk anders, grijze lucht en bevroren renners. Over dat laatste heb ik een paar anekdotes. Vraag mij niet naar welk jaar, de namen van de cols, de namen van de mensen langs de kant, dat weet ik niet. Maar dat ze echt gebeurd zijn, dat wel.

Merde

We zijn vertrokken voor een lastige bergetappe. Niet alleen door de ellendig lange kilometers dat ik de zwaartekracht moet overwinnen, maar ook omdat de zon die dag op vakantie is in Siberië.

Regen, mist zijn onze tegenstanders die dag, niet Pantani of Ullrich. Eerste col is het al direct oorlog. Het peloton ontploft en overal rijden er renners. Ik nestel mij in een groep van een 20-tal renners, samengesteld uit mensen van de zwaardere gewichtsklasse.

De eerste afdaling komt eraan en ik zie geen hand voor mijn ogen door de dichte mist. Bril al weggestopt, mistlamp aangezet. Als je denkt dat we dan trager naar beneden rijden, heb je het mis. In elke groep zit er wel een gids die de afdaling goed kent en die wordt dan blindelings vertrouwd.

Of dat terecht is weten we op het einde van de afdaling. Na een 3 km dalen en al op volle snelheid, roept er plots iemand langs de kant van de weg : ‘attention, il y a du merde’. In volle inspanning flitst de vertaling door mijn hoofd, opgepast stront ! Miljaar denk ik, hier niet vallen he. Want ondanks het feit dat je aan 90 km/u naar beneden vliegt, is de geest steeds helder en alert voor zaken rondom jou. Niet remmen TOM, nu niet.

Een bruine massa duikt op uit de mist, platgereden koeienvlaaien. Kleine stukjes vliegen mijn richting uit, weggeschoten door beide wielen van mijn voorgangers, mond dicht houden en ogen in gluurstand zetten. De strook is zo’n 20 meter lang, 1 sec adem inhouden.

Achter mij hoor ik opeens een collega roepen, SHIIITTTT en de boer MERDE. Het begint te kraken achter mij, altijd een afschuwelijk geluid. Renners gaan tegen de vlakte. Onze groep dendert zonder in te houden verder.

Beneden in de Vallei keert de rust weer en komen er renners terug in de ondertussen welbekende ‘bus’. De laatste 6 renners die komen aansluiten zijn de ‘MERDE’ renners.

Een bulderlach gaat als een golf door de ‘bus’, inclusief een welgekende ‘gezonde boerenbuitenlucht’. De 6 ‘merde’ renners hebben, ondanks ze voor verschillende ploegen rijden, precies dezelfde truitjes aan. Kaki groen, bruin zijn de basiskleuren.

Ondanks de regen en koude wordt er kwistig met extra water gewerkt. Soms van de collega’s, maar het meeste komt uit de drinkbussen van de volgauto’s.

Volledig proper krijgen we ze niet, meewerken in de ‘bus’ hoeven ze niet meer.

Bonne merde wordt veel gebruikt om iemand veel succes te wensen.

Alleen het woord ‘Merde ‘ is een ander verhaal. Iedereen is de dag erna frisgewassen terug aan de start verschenen.

De poetsvrouwen hebben 6 wielertruitjes cadeau gekregen.

Bonne merde !

Goeie stront !

(geschreven en beleefd door Tom Steels)









  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post368