Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vive Le Vélo 20/7/17 #dag21

Tour 2017 #verhalenonderwegPosted by Bianca Fri, July 21, 2017 10:37:44

Hij was er weer, zo’n “Vive le Vélo”-uitzending die me uit mijn slaap houdt.

Gesprekken aan de tafel die mijn molentjes laten draaien en die met geen drank of duisternis stil te leggen zijn.

Een prachtig decor dat doet wegdromen, gasten met een warm en aangenaam stemgeluid en mooie verhalen. Perfecte voorwaarden voor een heerlijke nacht straks, de woorden zetten mijn molentjes aan en houden mij klaarwakker. Heerlijk!

Het moet eruit, wat gezegd wordt in mijn hoofd, moet geschreven op papier en getikt de wereld in gestuurd.

Ik betaal cash met vermoeidheid en donkere wallen maar het is me de prijs meer dan waard, want ik word er zo gelukkig van. De voldoening van het schrijven is voor mij van onschatbare waarde, ieders erkenning en mooie woorden zijn het vette loon voor mijn ziel.

Geld, het woord vloog een aantal keer over de mooie “Vive le Vélo”-tafel vanavond.

Groot, genoeg, veel, heel veel. Geld en gelijkheid liggen vaak ver uit elkaar.

Koop je met geld de trots van een renner?

Als je de kracht, de punch en de power hebt om te winnen, hou je dan de benen stil of trap je minder hard omdat je betaald wordt om dat te doen?

Terwijl elke renner met volle overtuiging zegt dat een rit winnen in de Tour van onschatbare waarde is. Waar zit dan de drempel?

De ploegen, de regels en de rangorde … je hoeft het me niet te zeggen, ik weet het wel, mijn hart riep alleen even harder dan de verstandige woorden in mijn hoofd.

Maar met Wannes Capelle mag mijn hart wel weer uit volle borst meedoen. Warme mens, mooie en zachte woorden. Net als de andere man aan tafel. Mooie combinatie, perfect plaatje.

Geld en gelijkheid kunnen bij Wannes wel door één deur naar buiten komen, omdat dat toch het langste duurt, zegt hij en daar kon hij wel eens gelijk in hebben.

Ik begrijp dat het voor de renners heel belangrijk is om te kiezen voor een ploeg die hen voldoende betaalt. Dat is nodig in de relatief korte actieve carrière die ze op topniveau kunnen ontwikkelen, maar het gevoel is toch ook van groot belang?

Is het niet voor elk mens in elke job belangrijk om het vooral graag te doen? Om plezier en passie te vinden in dat waar je dagelijks mee bezig bent, om waardering te krijgen en te voelen?

Niemand werkt voor “niks” maar als die drive en goesting er niet is dan kan je nog zoveel geld ontvangen, dan krijg je naar mijn gevoel die innerlijke weegschaal nergens in balans. En die weegschaal vanbinnen is toch van groter belang dan hoe zwaar de zak geld weegt die je krijgt?

Ik hoor renners in interviews zeggen dat ze zich ergens goed moeten voelen. Geld is belangrijk maar ook het warme gevoel dat een ploeg geeft is van belang. Het zijn sportmensen en sommigen krijgen een Godenstatus toegedicht, maar het blijven mensen!

Je voelt in veel dingen hoe renners zich binnen een ploeg voelen, vriendschap en genegenheid naar elkaar toe wordt duidelijk in kleine dingen.

Respect van een kopman naar zijn knecht in knuffels of dankbare woorden, een overwinningsvuistje bij een renner die de streep nog niet over is maar hoort dat zijn ploegmaat gewonnen heeft.

Ik vind het heerlijk, het zijn de mooie momenten in de koers en ik hou ervan.

Maar ik moet toegeven zulke dingen nooit bij de renners van SKY te hebben gezien, of gehoord. Ik hoor in interviews van SKY alleen maar de kopman, geen knechten.

Ik wil proberen mij open te stellen naar een ploeg als SKY, sympathie te hebben voor elke renner maar ze maken het mij verdomd moeilijk.

Sport is emotie!! In alle facetten en op alle niveaus.

Ik mis de warmte en de echtheid, de menselijkheid en de genegenheid naar elkaar toe. Het enige groepsmoment bij hen komt er straks op weg naar Parijs, dan rijden ze samen op één rij en lachen, maar hoe echt is dat?

Echtheid en warme woorden voelde ik vanavond aan de tafel en in het lied waarmee de avond eindigde en dan overheerst vooral dat mooie gevoel en weet ik beste Wannes, nog niet alles is naar de Filistijnen.

Mercie allemaal.







  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post369