Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Een nieuw "leer"jaar

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, August 29, 2017 13:13:02
Ik schreef er al duizenden woorden en ontelbare teksten over.

Wwaar het hart van vol is….

Zij hebben mijn hartje gevuld, mijn leven verrijkt en mij zo enorm veel gegeven dat ik ze eeuwig dankbaar zal zijn.

Zij zijn mooi, in alle facetten van het woord, in alle betekenissen in het leven. Ze geven mij zonder woorden zoveel inzicht, zonder iets te zeggen reiken ze mij wijsheden en waarheid aan.

Wat er belangrijk is in het leven staat in de sterren in hun ogen en ligt achter het deurtje van hun hart.

Ik kan met en om hen lachen en dan lacht de zon en mijn hele wereld mee, ik kan met en om hen huilen en dan vallen mijn tranen hard en diep en doet het mij ongelooflijk veel pijn. Hun verdriet is los van enig theater of aangedikt, het is echt en oprecht en die pure emotie snijdt diep.

Het is zo mooi om hen in mijn leven te hebben en te voelen. Het is echter vaak zo intens en allesoverheersend dat ik blij ben mij te kunnen vasthouden aan de armen en schouders van de mensen die samen met mij de liefde voor onze kids delen.

Het schept een enorme en sterke band van begrip en wederzijds respect als je samen achter het deurtje van hun hart kunt kijken en de woorden in hun ogen lezen kan.

Samen lachen en puur plezier maken, maar er ook voor elkaar zijn als je voelt dat het evenwicht even weg is, dat je een steun hebt als je wankelen gaat. Dat wanneer de tranen plots zwaarder wegen en je hart lijkt te verdrinken er altijd iemand is die naast je staat met een zakdoek of desnoods een emmer en een dweil. 😊 Het kan allemaal en het zal zo zijn.

Ik koester de kinderen die ik door vele jaren heen heb leren kennen , zij die nog dicht bij me zijn, maar evengoed zij, van wie ik afscheid heb moeten nemen. Ze zijn allemaal een puzzelstukje die mijn leven langzaam kompleet maken, die mij maken tot wie ik vandaag ben.

Lieve collega’s , ook door vele jaren heen 😊 , mercie om dicht bij me te staan.

Laten we er weer een fantastisch “leer”jaar voor iedereen van maken.

Ik kijk er alvast naar uit.

Knuffel van mij.

(Bianca)

En er is iemand die mijn bovenstaand gevoel perfect kan "verwoorden" (dankjewel Stef Bos) en dan komt het kippenvel als Riet dit prachtige lied zingt. Mercie Kanjers!! :

https://youtu.be/LfF8jCleP3w





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post372